อังคารคลุมโปง RECAP

08 พ.ย. 2026

เรื่องเล่าจากคุณออย ‘7 วัน 7 เดือน 7 ปี’ l อังคารคลุมโปง X มัทรี [3 พ.ย.69]

คบกับแฟนได้ไม่นานก็ตัดสินใจย้ายมาอยู่ด้วยกัน แต่ทางครอบครัวไม่เห็นด้วยเลยไปแอบส่องจนไปเจอกับแอ็กเคานต์หนึ่งที่ลงรูปคู่แฟน ถามแฟนเลยรู้ว่าเจ้าของบัญชีเป็นแฟนเก่า เลยไปบอกผู้หญิงคนนั้นให้เลิกยุ่ง แต่หลังจากนั้นชีวิตก็เปลี่ยนไป มีแต่เรื่องร้าย ๆ เข้ามา จึงเอาวันเดือนปีเกิดสามีไปให้หมอธรรมดูก็เจอว่ามีผู้หญิงสาปแช่งพวกเธอนานถึง 7 วัน 7 เดือน 7 ปี!เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X มัทรี [3 พ.ย.69]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘7 วัน 7 เดือน 7 ปี’ คุณออย ได้เข้ามาถ่ายทอดเรื่องราวสุดหลอนที่เกิดเมื่อ 10 ปีที่แล้ว เธอบอกว่าทุกครั้งที่ต้องการจะเล่าเหตุการณ์นี้ให้คนอื่นฟัง ก็มักจะเกิดเรื่องราวร้าย ๆ ขึ้นเสมอ จนทำให้เธอไม่สามารถเอ่ยถึงเหตุการณ์เหล่านั้นได้สักที ไม่ว่าจะเป็นเมื่อ 1 ปีก่อนที่ตัดสินใจจะโทรเข้ามาเล่าในรายการ แต่ภายในวันนั้นคุณพ่อของสามีก็เสียชีวิต หรือวันนี้ที่เธอตอบตกลงกับทางรายการมาอีกครั้งก็กลับกลายเป็นว่าพ่อของเธอได้ตรวจพบมะเร็งตับระยะที่ 3 แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอก็ตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องราวนี้ให้ทุกคนฟังเพื่อที่ว่าอาจจะมีสิ่งที่สามารถช่วยเหลือใครอีกหลายคนที่เจอประสบการณ์แบบนี้ได้เหตุการณ์มันเริ่มขึ้นเมื่อราว ๆ 10 ปีที่แล้ว ตัวคุณออยในตอนนั้นอยากมีคนรักเพราะด้วยอายุวัย 30 ย่าง 40 ปีแล้ว แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรให้เจอคนที่ถูกใจ ในเมื่องานที่เธอทำส่วนใหญ่นั้นเป็นงาน WFH และไม่ค่อยได้พบเจอผู้คน แม้แต่ในทีมทำงานของเธอเองก็จะได้เจอแค่เพียงรุ่นน้องที่เป็น LGBTQ+ เท่านั้น คุณออยจึงเลือกวิธีการปัดแอปหาคู่เป็นทางออก จนทำให้เธอได้ไปเจอกับสามีคนปัจจุบัน และได้ย้ายมาอยู่บ้านเดียวกันแต่ทางฝั่งพ่อแม่ ของคุณออยนั้นไม่ค่อยสบายใจ ด้วยสาเหตุที่ว่าระยะเวลามันค่อนข้างเร็วเกินไป ทางครอบครัวของคุณออยจึงได้เข้าไปแอบสอดส่อง และหาข้อมูลต่าง ๆ เกี่ยวกับสามีจนได้เจอกับแอ็กเคานต์หนึ่งที่ยังมีความสัมพันธ์กับแฟนของเธอ รูปที่ทั้งสองคนยังไปกินข้าวด้วยกัน ยังทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยกันอยู่ โดยที่บัญชีการใช้งานนี้เพิ่งสร้างขึ้นมาได้เพียง 6 เดือน ทางฝั่งครอบครัวคุณออยไม่โอเค จึงได้บอกให้เธอนั้นไปเลิกกับเขา เมื่อสามีกลับบ้านมาเธอจึงเอาเรื่องนี้ไปถามหาความจริงกับสามี สามีของเธอก็ได้บอกว่ารูปทั้งหมดนั้นมันเกิดขึ้นมานานมากแล้วตั้งแต่ปี 2553 เธอจึงได้รู้ว่าแอ็กเคานต์นั้นได้นำรูปในอดีตมาลงใหม่อีกครั้ง จากนั้นคุณออยเลยไปพูดคุยกับทางครอบครัวตัวเองเพื่อปรับความเข้าใจใหม่ แต่ก็ได้เกิดการทะเลาะกัน และทางด้านพ่อแม่เธอนั้นไม่ยอมรับสามีของเธอ ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจ จึงได้ทักไปหาผู้หญิงคนที่เป็นเจ้าของแอ็กเคานต์นั้น จนในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็ได้ยอมรับว่าที่ทำไปนั้นเป็นเพราะยังรักสามีของเธออยู่ ได้ทราบดังนั้นคุณออยเลยต่อว่าไปอย่างรุนแรง ต่อมาผู้หญิงคนนั้นเลยได้แอ็กเคานต์นั้นทิ้งไปหลังจากนั้น จู่ ๆ เธอก็เริ่มรู้สึกว่าชีวิตของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป จากงานที่มั่นคงกลับตาลปัตรวุ่นวาย เมื่อเอกสารที่เธอเซ็นดันกลายเป็นคดีความ ร้ายแรงจนถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาล ทำให้เธอนั้นต้องออกจากงาน และชีวิตเธอก็แย่ลงเรื่อย ๆ เธอ และสามีก็ได้แต่พยายามแก้ไขปัญหากันไป จนกระทั่งเธอได้เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง วันเวลาผ่านไปจนเข้าช่วงโควิด และทุกคนจำเป็นต้อง WFH เพื่อนของคุณออยต้องกลับบ้านที่กาญจนบุรีจึงมาถามไถ่เธอว่าอยากให้นำเรื่องที่เจอมาไปเล่าให้ยายของหล่อนฟังหรือไม่ เพราะคุณยายของเพื่อนนั้นเป็นหมอธรรม เผื่อว่าจะสามารถดูดวงให้ และช่วยเหลืออะไรเธอได้ เธอตอบตกลง และได้ให้วันเกือนปีเกิดของสามีไป ผ่านมาเกือบ 2 เดือน เพื่อนของเธอก็ได้ติดต่อกลับมาเล่าว่าคณยายหล่อนนั้นบรรยายรูปพรรณสัณฐานของผู้หญิงคนหนึ่งมา ซึ่งเมื่อได้รับฟังแล้วมันก็ไม่ได้ใกล้เคียงกับตัวเธอ หรือคนใกล้ตัวเลย คุณออยจึงเล่าเรื่องนี้ให้สามีฟัง เขาเลยได้เล่าว่ามีผู้หญิงโกรธเขามาก ผู้หญิงคนนั้นมีเล็บ มีผม และมีวันเดือนปีเกิดของเขาทั้งหมดนั้นถูกฝังรวมไปกับบาตรแตก สาแหรกขาด กระดูกผีตายโหง และดิน 7 ป่าช้า! แต่ไม่รู้ว่ามันฝังอยู่ที่ไหน หากหาเจอ และขุดออกมาเผาทิ้งเรื่องทุกอย่างก็จะจบลงเพราะสิ่งนี้มันคือการสาปแช่ง! แต่ถ้าหาไม่เจอเราจะต้องอยู่กับมันอย่างนี้ไปตลอด 7 วัน 7 เดือน 7 ปี ซึ่งเธอไม่รู้ว่าคนคนนั้นเขาฝังไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่จากรูปพรรณสัณฐานที่คุณยายได้เล่ามานั้นมันดันตรงกับรูปลักษณ์ของผู้หญิงคนนั้นที่เขาเคยคบหา เพื่อนของเธอได้แนะนำว่าหากไม่สามารถหาสิ่งนั้นเจอได้ มีเพียงวิธีเดียวของเรื่องนี้ที่จะผ่อนหนักให้เป็นเบาคือให้นำน้ำซักผ้าถุงของแม่ หรือบุพการีที่เรานับถือมาอาบน้ำตลอดทุกวันพระ พอสามีของคุณออยได้อาบน้ำตามที่เพื่อนเธอแนะนำ เขาก็รู้สึกว่ามันเย็นสบายกว่าปกติย้อนกลับไปตอนแรก ๆ ที่ชีวิตเธอกับสามีมีเรื่องแปลกเกิดขึ้นมากมาย สิ่งที่สามีของเธอจะได้ยินอยู่บ่อย ๆ คือเสียงเรียกชื่อที่จะดังขึ้นมาในหูของเขา และทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนี้ในระยะเวลาไม่เกิน 1 สัปดาห์ มันจะกลับกลายเป็นสัญญาณการเริ่มต้นของเรื่องราวแปลก ๆ ที่จะเกิดขึ้นกับพวกเขาเสมอ! จนกระทั่งเธอ และสามีจับสังเกตบางอย่างได้นั่นก็คือในช่วงเวลาที่มีความสุข ไม่ว่าจะเป็นในตอนที่เธอ และสามีลงรูปคู่กัน หรือตอนที่สามีของเธอประสบความสำเร็จ เรื่องแย่ ๆ เหล่านั้นก็จะตามมาทันที จนทำให้เธอตัดสินใจไม่ลงรูปคู่กับสามีอีกเลยนับแต่นั้นมาจนกระทั่งพวกเธอมานั่งคิดคำนวณกันว่าเรื่องนี้มันจะไปจบลงที่เมื่อไหร่ หากผู้หญิงคนนั้นตั้งใจจะสาปแช่งเราในระยะเวลา 7 วัน 7 เดือน 7 ปี มันก็ควรจะสิ้นสุดลงตั้งแต่ 2 ปีที่แล้วก็คือในปี 2567 เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงจุดที่เธอคิดว่าว่ามันกำลังจะจบลงแล้ว กลายเป็นว่าทุกอย่างก็เริ่มคลี่คลายลงเรื่อย ๆ จากเรื่องที่เป็นปัญหาขึ้นโรงขึ้นศาลอย่างยาวนานก็จบลงฉับพลัน หรือจะเป็นเสียงเรียกในหูของสามีที่ค่อย ๆ เลือนหายไป ชีวิตที่เคยแย่ถึงขั้นไม่มีเงินซื้อข้าวกิน ปัจจุบันก็กลับมาเป็นปกติ ส่วนของที่ถูกฝังจนถึงวันนี้เธอก็ยังไม่พบมัน…(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

04 พ.ย. 2026

เรื่องเล่าจากเจน The Ghost Radio ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

“หนูเตือนแล้วนะ” คำเตือนจากคนในพื้นที่ที่พี่เปิ้ลไม่ยอมฟัง นำไปสู่เหตุการณ์สุดขนหัวลุก เมื่อเจ้าของบูธกิฟต์ชอปที่เสียชีวิตไปแล้วกลับมาปรากฏตัว ยืนจัดของพร้อมยืดคอ และใช้ลิ้นเลียสิ่งของภายในบูธ แล้วคนที่เข้ามาซื้อหนังสือซึ่งอยู่ในสภาพยับเยินเหล่านั้น พวกเขานำหนังสือไปทำอะไรกันแน่… แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นในตลาดแห่งนี้?เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ตุลาคม 2569]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องเล่าจากเจน ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ เจน The Ghost Radio ได้ถ่ายทอดประสบการณ์ของ ‘พี่เปิ้ล (นามสมมติ)’ ย้อนกลับไปเมื่อกว่า 10 ปีที่แล้ว ซึ่งเป็นครั้งแรกที่พี่เปิ้ลได้ลองขายของอย่างจริงจัง ในตอนนั้นพี่เปิ้ลกำลังเรียนอยู่ ด้านครอบครัวทำธุรกิจเกี่ยวกับร้านหนังสือ เนื่องด้วยทางบ้านมองว่างานสัปดาห์หนังสือ มักกระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพฯ ขณะที่ครอบครัวของพี่เปิ้ลอาศัยอยู่ต่างจังหวัด จึงอยากสร้าง Community สำหรับคนที่ชื่นชอบการอ่านหนังสือในต่างจังหวัดด้วย ทางบ้านจึงพยายามขยายกิจการเพื่อให้ผู้คนสามารถซื้อหนังสือได้ง่ายขึ้นจนกระทั่งช่วงหนึ่ง พี่สาวของพี่เปิ้ลได้เข้ามาบริหารกิจการ โดยมีแนวคิดอยากนำหนังสือไปออกบูธตามสถานที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้า หรือตลาดหากมีพื้นที่ก็พร้อมจะไปทั้งหมด เพื่อให้ผู้คนได้เข้าถึงหนังสือ ในช่วงนั้นพี่เปิ้ลมีเวลาพักจากการเรียน จึงเดินทางกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด แต่พี่สาวกลับบอกว่าไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่พี่เปิ้ลกลับบ้าน เธอแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอน อย่างมากก็เพียงช่วยนับสต็อกหนังสือ ซึ่งหนังสือจะถูกมัดมาเป็นชุดอยู่แล้ว จึงไม่ใช่งานที่ยากลำบากอะไร พี่สาวจึงอยากให้พี่เปิ้ลลองทำอะไรที่ต้องออกแรงและลำบากมากขึ้น จึงจัดหาบูธให้เธอได้ลองขายหนังสือด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกพี่เปิ้ลไม่ได้ติดขัดอะไร หากต้องการให้เธอทำ เธอก็พร้อมจะลอง ในจังหวะนั้นเองมีตลาดแห่งหนึ่งติดต่อเข้ามา โดยทางตลาดแจ้งว่าเจ้าของมีพื้นที่ว่างอยู่ ไม่รู้จะนำไปทำอะไร จึงตัดสินใจสร้างตลาดขึ้นมา ภายในแบ่งเป็นตลาดโซนร้อน ซึ่งจำหน่ายผักสด และเนื้อสัตว์ ส่วนตลาดโซนเย็นเดิมทีเป็นโรงสีเก่าที่มีเพดานสูง และมีพื้นที่กว้างขวางก่อนจะถูกนำมาดัดแปลงให้ทันสมัยขึ้น โดยเรียกพื้นที่ส่วนนี้ว่า ‘ฮอลล์’ และติดตั้งเครื่องปรับอากาศไว้ด้วย ภายในฮอลล์จะเปิดพื้นที่ให้ผู้ที่ทำงานศิลปะ รวมถึงร้านหนังสือ และร้านกิฟต์ชอปเข้ามาตั้งบูธจำหน่ายสินค้าให้ชาวบ้านได้เลือกซื้อในตอนนั้นพี่สาวของพี่เปิ้ล เกิดความสงสัยว่าจะมีคนมาซื้อสินค้าจริงหรือไม่? แต่เมื่อพิจารณาข้อเสนอแล้วกลับมองว่าน่าสนใจ อีกทั้งเมื่อดูจากแผนที่ GPS ก็พบว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ไกลมากนัก หากเปรียบเทียบระยะทางก็ประมาณจากกรุงเทพฯ ไปปทุมธานี ซึ่งยังสามารถขับรถขนสินค้าไปส่งเพื่อขาย และเหลือกำไรได้ ที่สำคัญระหว่างการพูดคุย ทางปลายสายยังเสนอให้อีกว่า 7 วันแรกสามารถเข้ามาขายของได้ฟรีโดยไม่คิดค่าเช่าพื้นที่!ลักษณะการขายที่ทางตลาดกำหนด คือให้เข้ามาขายติดต่อกัน 7 วัน หากขายได้แล้วต้องเว้นไปอีก 7 วัน ก่อนจะกลับมาขายใหม่อีก 7 วัน และสลับกันไปในลักษณะนี้เรื่อย ๆ ข้อเสนอนี้ทำให้พี่สาวของพี่เปิ้ลเริ่มเอะใจว่าเหตุใดจึงต้องกำหนดเป็น 7 วัน และทำไมถึงต้องเว้นช่วงระหว่างการขาย อีกทั้งทางตลาดยังใช้คำว่า “ถ้าอยู่ได้” จนทำให้สงสัยว่าทำไมต้องทดลองขายให้ครบ 7 วันก่อน หากขายได้จึงค่อยคิดค่าเช่าเต็มจำนวน อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นราคาเต็มก็ยังถือว่าถูกมาก โดยอยู่ในหลักพันบาทสำหรับการขาย 7 วันเท่านั้น พี่สาวจึงมองว่าข้อเสนอนี้คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม และตัดสินใจส่งพี่เปิ้ลไปทดลองขายหนังสือที่ตลาดแห่งนี้ แต่เนื่องจากพี่เปิ้ลไม่มีทักษะด้านการขายมาก่อน จึงต้องให้น้องคนหนึ่งมาช่วยงานด้วย ซึ่งก็คือ ‘น้องมอส’ ผู้ชายรูปร่างกำยำที่สามารถช่วยยกหนังสือ และขนของได้ ทั้งสองจึงเริ่มต้นด้วยการตรวจเช็กสินค้าร่วมกัน ก่อนออกเดินทางพี่สาวของพี่เปิ้ลได้กำชับกฎต่าง ๆ ที่ทางตลาดแนะนำมา โดยให้พี่เปิ้ลนำของไปลง และจัดบูธในวันศุกร์ หากเดินทางไปถึงตอนเช้าได้ก็ยิ่งดี และพยายามอย่าให้เกิน 2 ทุ่ม เพราะหากเลยเวลานั้นไปอาจพบเจ้าหน้าที่ หรือช่างที่เข้ามาทำงาน เนื่องจากตลาดยังอยู่ในช่วงก่อสร้าง หากพบใครเข้ามาในพื้นที่ก็ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว หรือสร้างสัมพันธไมตรีใด ๆ ต่างคนต่างทำงานของตัวเองไปนอกจากนี้ หลัง 2 ทุ่ม หากนึกขึ้นได้ว่าลืมของบางอย่างไว้ แต่เดินทางออกจากพื้นที่ไปแล้ว ก็ห้ามย้อนกลับเข้ามาเด็ดขาด ให้รอจนถึงเช้าของวันถัดไปจึงค่อยกลับมาเอา พี่สาวของพี่เปิ้ลเข้าใจว่ากฎเหล่านี้อาจเกิดจากการที่ตลาดยังอยู่ระหว่างก่อสร้าง จึงอาจมีเรื่องความปลอดภัยเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยความที่ตอนนั้นพี่เปิ้ลค่อนข้างขี้เกียจ และไม่อยากทำอะไร แทนที่จะเดินทางไปตั้งแต่ช่วงเช้า เธอกลับเลือกออกเดินทางตอน 6 โมงเย็น กว่าจะไปถึงก็เป็นเวลาประมาณ 1 ทุ่มแล้ว จากนั้นจึงเริ่มขนหนังสือลงจากรถเพื่อจัดบูธพี่เปิ้ลเล่าว่า เมื่อเดินเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้นก็พบว่าเป็นลานกว้างจริง ๆ แต่พื้นที่ตลาดกลับมีเพียงหย่อมเดียวเท่านั้น โดยฝั่งตลาดสดมีผู้คนเดินจับจ่ายใช้สอยกันอยู่ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งเป็นฮอลล์ที่เธอต้องนำหนังสือมาขาย ซึ่งกลับไม่มีผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว อีกทั้งแสงไฟภายในยังสลัวมาก ภาพตรงหน้าไม่เหมือนสถานที่ที่จะเปิดให้ผู้คนเข้ามาจัดงานเลยแม้แต่น้อย ทางเข้ามีเพียงทางเดียว เป็นประตูบานใหญ่ที่เมื่อเดินผ่านเข้าไปก็พบกับพื้นที่กว้างสุดลูกหูลูกตาทางตลาดแจ้งว่าพ่อค้าแม่ค้าสามารถเลือกสรรพื้นที่จัดบูธได้ตามต้องการ พี่เปิ้ลจึงยืนมองหาทำเลที่เหมาะสม ท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อนข้างวังเวง เพราะแม้สถานที่จะกว้างใหญ่ แต่กลับมีบูธอยู่เพียง 5 บูธเท่านั้น เธอจึงตัดสินใจนับระยะจากก้าวเดิน โดยเลือกตั้งร้านห่างจากทางเข้าประมาณ 10 เมตร เพื่อให้เป็นบูธแรกที่ผู้คนเดินเข้ามาแล้วมองเห็นได้ทันที ส่วนร้านอื่น ๆ ก็จะตั้งห่างกันประมาณ 10 เมตรเช่นกันบูธแรกเป็นร้านของพี่เปิ้ลที่จำหน่ายหนังสือนวนิยาย ถัดไปประมาณ 10 เมตรเป็นร้านหนังสืออีกแห่ง แต่จำหน่ายหนังสือเรียน โดยมีคุณยายคนหนึ่งสวมชุดสีขาวคล้ายแม่ชีมานั่งขายหนังสืออยู่ด้วย พี่เปิ้ลกับคุณยายต่างคนต่างจัดร้านของตัวเอง ก่อนจะมีจังหวะที่ทั้งคู่สบตากัน คุณยายจึงยิ้มให้เธอ และคุณยายยังพาหลานสาวคนหนึ่งมาด้วย ซึ่งมีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งชันเข่าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเก้าอี้ พร้อมโยกตัวไปมาอย่างต่อเนื่องราวกับมีบางสิ่งสิงอยู่ถัดไปอีกเป็นบูธหนังสือสำหรับเด็ก โดยเจ้าของร้านเป็นคุณแม่ลูกอ่อนที่กำลังอุ้มลูกไปพร้อมกับจัดสินค้าไปด้วย นอกจากนี้ยังมีลูกน้อยอีกคนอายุประมาณ 3-4 ขวบ วิ่งเล่นไปมาอยู่ภายในบริเวณนั้น ข้างกันเป็นบูธกิฟต์ชอปที่มีเจ้าของร้านผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจัดของอยู่ ส่วนบูธถัดไปเป็นร้านขายถุงเท้า ซึ่งมีคุณตาคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ภายในร้านอย่างไม่สนใจใครเมื่อเวลาผ่านไป พี่เปิ้ลเหลือบมองนาฬิกา และพบว่าใกล้จะถึง 2 ทุ่มแล้ว ทุกคนต่างกำลังจัดบูธของตัวเอง เธอจึงเร่งจัดร้านต่อจนเสร็จเรียบร้อย ในคืนนั้นไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น หลังจากจัดบูธเสร็จทั้งคู่ก็กลับไปตามปกติวันถัดมา ร้านจะเริ่มเปิดขายประมาณ 10 โมง พี่เปิ้ลกับน้องมอสจึงเดินทางมาเปิดบูธในเวลาประมาณ 9 โมงครึ่ง แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าเธอลืมคลุมผ้าสีดำปิดร้านไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ต้องตกใจ เพราะสภาพร้านเละเทะอย่างมาก หนังสือถูกรื้อจนกระจัดกระจาย บางเล่มถูกฉีกขาด บางเล่มตกลงไปกองอยู่บนพื้น และมีรอยถูกเหยียบ นอกจากนี้ยังมีคราบน้ำเปียกอยู่ทั่วบริเวณ ราวกับมีใครจงใจนำน้ำมาเทราดใส่หนังสือทั้งหมด พี่เปิ้ลรู้สึกโมโหมาก และไม่รู้ว่าจะสามารถหาตัวผู้กระทำได้อย่างไร เพราะภายในไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิด เธอจึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปต่อว่าทางตลาดทันทีระหว่างนั้นพี่เปิ้ลเห็นน้องผู้หญิงคนหนึ่งจากบูธกิฟต์ชอปเดินเข้ามาพูดคุยกับน้องมอส แต่เธอไม่ได้สนใจ เพราะกำลังอยู่ในอารมณ์โมโห และยังคงต่อว่าปลายสายอย่างต่อเนื่อง แม้ทางตลาดจะพยายามยืนยันให้เธอลองขายสินค้าดูก่อน หากขายไม่ได้จริง ๆ ทางตลาดจะเป็นผู้รับผิดชอบให้ แต่พี่เปิ้ลก็สวนกลับไปว่า จะขายได้อย่างไร ในเมื่อหนังสือทั้งหมดกลายเป็นเศษขยะไปแล้ว เพราะตามปกติแล้วคนที่มาซื้อหนังสือ หากพบว่ามีตำหนิเพียงเล็กน้อยก็แทบไม่มีใครอยากซื้อ แต่นี่สภาพหนังสือกลับยับเยินราวกับผ่านสงครามมาเลยทีเดียวหลังจากวางสาย พี่เปิ้ลจึงเดินเข้าไปถามน้องมอสว่าคุยอะไรกับน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอป น้องมอสเล่าว่าน้องผู้หญิงคนนั้นน่าจะอยู่ในวัยมัธยมและมาทำงานพาร์ทไทม์ โดยเธอแนะนำว่าหนังสือที่ถูกทำลายทั้งหมดไม่ควรนำไปทิ้ง แต่ให้แยกออกไปวางไว้อีกโต๊ะหนึ่ง เพราะอย่างไรก็ยังสามารถขายได้น้องมอสจึงเป็นคนจัดการแยกหนังสือที่เสียหายออกมา เนื่องจากเห็นว่าพี่เปิ้ลกำลังอยู่ในอารมณ์โมโห อีกทั้งน้องมอสเองก็มีประสบการณ์ออกบูธขายสินค้าตามสถานที่ต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง จึงมีความเชื่อว่าหากคนในพื้นที่แนะนำอะไรมา ก็ควรลองเชื่อและทำตามดูจะดีกว่า จึงนำหนังสือที่เสียหายไปแยกวางไว้อีกโต๊ะตามคำแนะนำของน้องผู้หญิงคนนั้นเมื่อถึงเวลา 10 โมงตรง ทางตลาดก็เปิดให้ผู้คนเข้ามาภายในฮอลล์ได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้พี่เปิ้ลประหลาดใจอย่างมาก เพราะคนที่เดินเข้ามาไม่ได้มีเพียงหลักสิบ แต่กลับมีจำนวนมากถึงหลักร้อย ต่างคนต่างวิ่งกรูกันเข้ามาหยิบสินค้า และจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว ทุกบูธต่างมีลูกค้าเข้ามารุมซื้อ ไม่มีร้านไหนที่ขายไม่ได้เลยแม้แต่ร้านเดียวพี่เปิ้ลถึงกับประหลาดใจ เพราะสินค้าขายดีมากจนต้องคอยเติมหนังสือเข้าร้านอยู่ตลอด เมื่อกลับมาคำนวณเงินที่ขายได้ก็พบว่า ต่อให้ขายเพียงช่วงแรกและหยุดไปอีก 6 วัน เธอก็ได้กำไรแล้วพี่เปิ้ลจึงเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นไปได้อย่างไร หรือสถานที่แห่งนี้อาจมีความต้องการหนังสือสูงมาก แม้แต่หนังสือที่ยับเยินหรืออยู่ในสภาพไม่สวยงามก็ยังมีคนซื้อ โดยไม่มีใครแสดงท่าทีรังเกียจหรือมีปัญหาอะไรเลย เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย บูธของร้านอื่น ๆ ต่างทยอยปิดกันหมดแล้ว พี่เปิ้ลจึงเริ่มสังเกตเห็นว่ากลุ่มคนที่เฝ้าร้านในคืนก่อนหน้านี้ไม่ใช่กลุ่มเดียวกับคนที่เธอพบในช่วงกลางวัน ตอนแรกเธอคิดว่าทุกคนอาจมีการสลับกะกัน แต่กลับไม่ใช่ เพราะพ่อค้าแม่ค้าจากทุกบูธต่างเก็บของกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงร้านของพี่เปิ้ลและร้านกิฟต์ชอปเท่านั้นจนกระทั่งเวลาประมาณ 6 โมงเย็น เกือบ 1 ทุ่ม น้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เตรียมสะพายกระเป๋า ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาพี่เปิ้ลและถามว่า“กลับบ้านไหมคะ”โดยปกติของร้านพี่เปิ้ลแล้วหากงานเลิก 2 ทุ่ม จะเริ่มทยอยปิดบูธในช่วงประมาณ 1 ทุ่มครึ่ง แล้วจึงกลับบ้านตามเวลา พี่เปิ้ลจึงตอบไปโดยไม่ได้คิดอะไร ว่า“น้องจะกลับก็กลับไปสิ ก็พี่ยังไม่ปิด”น้องผู้หญิงจึงสวนกลับมาว่า “เตือนแล้วนะ”คำตอบนั้นทำให้พี่เปิ้ลเริ่มรู้สึกตะหงิดใจ แต่ในระหว่างที่กำลังจะนำผ้าสีดำมาคลุมสินค้า น้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็พูดเตือนขึ้นมาอีกครั้งว่า “ที่นี่เราไม่คลุมของกันนะคะ”พี่เปิ้ลยังคงตอบกลับไปว่า “ก็เรื่องของน้อง แต่พี่จะปิดบูธ”น้องผู้หญิงจึงย้ำอีกครั้งว่า “เตือนแล้วนะคะ”หลังจากพูดจบ น้องผู้หญิงก็เดินกลับไปในวันนั้นพี่เปิ้ลตัดสินใจปิดบูธในเวลา 2 ทุ่มพอดี ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่คนละฝั่งกับโกดัง แต่เมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมา เธอกลับพบกับกลุ่มคนแก่กลุ่มเดิมที่เคยเห็นในวันแรก กำลังกลับเข้ามาจัดของกันอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม พี่เปิ้ลไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือพูดคุยกับใคร ก่อนจะเดินกลับออกไปตามปกติเช้าวันถัดมา เมื่อเดินทางมาถึงร้าน และเปิดผ้าคลุมออก พี่เปิ้ลก็พบว่าผ้ามีลักษณะเหนียวเหนอะหนะผิดปกติ เมื่อใช้มือลูบดูจึงรู้สึกเหมือนมีใครนำน้ำมาราดใส่อีกครั้ง โดยเป็นคราบเหนียว ๆ คล้ายมีดินผสมอยู่ด้วย แต่สิ่งที่แปลก คือหนังสือทั้งหมดกลับไม่ได้รับความเสียหายเลย ยังคงอยู่ในสภาพดี และปลอดภัยทุกเล่ม พี่เปิ้ลจึงเก็บผ้าออกตามปกติแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นกลับแตกต่างจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง เพราะแม้จะมีลูกค้าเดินเข้ามาภายในฮอลล์เป็นร้อยคน แต่กลับไม่มีใครซื้อหนังสือของเธอเลยแม้แต่เล่มเดียว ทำให้พี่เปิ้ลเริ่มเกิดความสงสัยว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ขายดีจนแทบเติมสินค้าไม่ทันวันนั้นพี่เปิ้ลยังคงขายของจนถึงช่วงเกือบ 2 ทุ่มเช่นเคย และน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เดินเข้ามาชวนกลับบ้านพร้อมกันอีกครั้ง แต่พี่เปิ้ลเลือกที่จะบอกให้น้องกลับไปก่อน เพราะเธอยังขายหนังสือไม่ได้เลยสักเล่ม จึงอยากรออยู่ที่ร้านต่ออีกหน่อย ก่อนกลับน้องผู้หญิงได้กำชับว่า วันนี้ไม่ต้องคลุมผ้านะ พร้อมพูดประโยคเดิมอีกครั้งว่า“หนูเตือนแล้วนะ”ในวันนั้นพี่เปิ้ลไม่ได้คลุมผ้าตามคำเตือน เพราะผ้าที่ใช้อยู่ก่อนหน้านี้เหนียวเหนอะหนะจนไม่สามารถนำมาใช้ได้แล้ว อีกทั้งเธอยังกังวลว่าหากนำผ้าที่สกปรกไปคลุมหนังสือ อาจทำให้หนังสือเลอะเทอะตามไปด้วย เมื่อถึงเวลา 2 ทุ่ม พี่เปิ้ลก็เดินไปเข้าห้องน้ำเช่นเคย โดยในครั้งนี้เธอลืมสิ้นถึงคำเตือนต่าง ๆ ที่เคยได้รับไป ในระหว่างที่กำลังเดินออกจากห้องน้ำกลับมีบางอย่างดลใจให้เธอเดินไปทางบูธกิฟต์ชอป ซึ่งร้านดังกล่าวมีแผงเหล็กสูงกั้นเอาไว้ โดยสามารถเลือกดูสินค้าจากด้านนอกได้พี่เปิ้ลจึงเดินเข้าไปชะโงกหน้ามองบริเวณตำแหน่งที่น้องบูธกิฟต์ชอปมักจะนั่งอยู่ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอตกใจแทบสิ้นสติ เพราะหญิงที่เธอเคยพบเห็นจั้งแต่คืนวันที่เข้ามาจัดของ กลับกลายเป็นรูปหน้าศพที่ถูกนำมาวางไว้บนพื้น พร้อมระบุวันมรณภาพเอาไว้อย่างชัดเจน ซึ่งเมื่อตรวจดูแล้วพบว่าเธอเสียชีวิตมาเป็นเวลาหลายปี ไม่ใช่เพิ่งเสียชีวิตไปเพียง 2-3 วันอย่างแน่นอนพี่เปิ้ลตกใจอย่างมาก รีบหันกลับไปหาน้องมอส พร้อมบอกให้น้องวิ่งออกไปจากสถานที่แห่งนี้ทันที ก่อนที่ตัวเธอเองจะรีบวิ่งตามออกไปด้วย แต่ในจังหวะนั้นกลับนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เก็บของ และกุญแจรถก็ยังวางอยู่ภายในบูธ จึงหันไปบอกให้น้องมอสเข้าไปเอาของด้วยกันแต่น้องมอสกลับบอกให้พี่เปิ้ลเข้าไปเอาเอง พร้อมย้ำว่าเขาเคยเตือนเธอแล้วว่าให้ออกจากสถานที่แห่งนี้ก่อน 2 ทุ่ม อีกทั้งน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เตือนเธออยู่ทุกวัน แต่พี่เปิ้ลกลับเลือกเมิน ไม่สนใจคำเตือนเหล่านั้นมาตลอดถึงอย่างนั้นพี่เปิ้ลก็ยังตัดสินใจใจดีสู้เสือ เดินกลับเข้าไปเอาของที่ลืมไว้ โดยปกติเธอจะเก็บกระเป๋าไว้บริเวณใต้โต๊ะ เมื่อกลับไปถึงบูธจึงรีบก้มลงหาของและคว้าสิ่งของทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งแต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เธอหวาดผวายิ่งกว่าเดิม เพราะคนทั้งหมดที่เคยพบในคืนแรกต่างกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอย่างครบทีม!ไม่ว่าจะเป็นคุณตาร้านหนังสือ คุณยาย และหลานจากร้านหนังสือ หรือคุณแม่ลูกอ่อน รวมถึงหญิงเจ้าของบูธกิฟต์ชอปที่เธอเห็นว่าเป็นรูปหน้าศพไปก่อนหน้านี้ เธอคนนั้นยังคงเหมือนเดิมแทบทุกประการ แม้แต่เสื้อผ้าที่เจ้ใส่ก็ยังเป็นชุดเดียวกับในรูปหน้าศพ เป็นเสื้อลายเสือดาว และเจ้ก็เขายังคงจัดข้าวของภายในร้านตามปกติแต่สิ่งที่ทำให้พี่เปิ้ลหวาผวา คือภาพที่เจ้คนนั้นที่กำลังยืดคอ พร้อมใช้ลิ้นเลียสิ่งของ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้เธอ! ด้วยความตกใจ พี่เปิ้ลจึงรีบวิ่งหนีออกจากสถานที่แห่งนั้นทันที ก่อนจะขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมโทรศัพท์ไปเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้พี่สาวฟัง และบอกว่าจะไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว เพราะถูกผีหลอกและต้องการกลับบ้านทันทีแต่พี่สาวกลับต่อว่าเธอ เพราะหนังสือทั้งหมดก็ยังอยู่ที่บูธ จะทิ้งไว้แบบนั้นไม่ได้ ต้องกลับไปนำของทั้งหมดกลับมาด้วย อย่าทำอะไรแบบนี้ อย่างไรก็ตามพี่สาวเองก็ดูเหมือนจะยังมีความรู้สึกก้ำกึ่ง ราวกับไม่แน่ใจว่าจะเชื่อเรื่องที่พี่เปิ้ลเล่าหรือไม่ จึงบอกให้เธอลองกลับไปขายของอีกสักวันก่อนพี่เปิ้ลจึงจำใจกลับเข้าไปขายของกับน้องมอสอีกครั้งตามเดิม แต่สิ่งที่พบในวันนั้นก็ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ เพราะเมื่อไม่ได้คลุมผ้าไว้ หนังสือทั้งหมดก็กลับมาอยู่ในสภาพเละเทะราวกับร้านเพิ่งผ่านสงครามมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นกลับสามารถขายหนังสือได้หมด ในวันเดียวกันนั้นพี่เปิ้ลได้แจ้งกับทางตลาดอย่างชัดเจนว่า เธอจะอยู่ไม่ครบ 7 วัน และวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เข้ามาขายของในสถานที่แห่งนี้ช่วงบ่ายก่อนเดินทางกลับ ร้านอื่น ๆ ต่างทยอยเก็บของและขนสินค้ากลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปเช่นเคย ซึ่งครั้งนี้เธอก็เดินเข้ามาถามพี่เปิ้ลด้วยประโยคเดิมว่า“วันนี้กลับบ้านไหมคะ?”พี่เปิ้ลตอบกลับไปทันทีว่า “กลับ” ก่อนจะรีบเก็บของและขนสินค้าทั้งหมดกลับบ้าน ระหว่างนั้นน้องผู้หญิงคนดังกล่าวดูเหมือนจะยืนรอเธออยู่ พี่เปิ้ลจึงตัดสินใจถามน้องว่ามีอะไรอยากเล่าให้ฟังหรือไม่ เพราะเธอเองก็อยากรู้ว่าที่นี่เป็นอย่างไรกันแน่ก่อนจะตอบคำถาม น้องผู้หญิงกลับเลือกถามพี่เปิ้ลก่อนว่า “พี่เห็นอะไรบ้าง?”พี่เปิ้ลจึงเริ่มเล่าถึงคุณตาที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เมื่อน้องได้ฟังก็เพียงพยักหน้ารับ โดยไม่ได้แสดงความประหลาดใจใด ๆ จากนั้นพี่เปิ้ลจึงเล่าถึงคุณยาย คุณแม่ลูกอ่อน ที่เธอเคยพบเห็นในคืนแรกเธอไม่ได้ท่าทีใดใดจนกระทั่งเมื่อพูดถึงหญิงที่บูธกิฟต์ชอป น้องผู้หญิงกลับถามขึ้นมาว่าเขาคนนั้นมีลักษณะเป็นอย่างไร พี่เปิ้ลจึงเล่าถึงรูปร่างหน้าตาและเสื้อผ้าที่เธอเคยเห็น ก่อนที่น้องผู้หญิงจะตอบกลับมาว่า“นั่นแม่ของหนูเอง”น้องผู้หญิงเล่าว่า ในช่วงที่แม่เสียชีวิต แม่ของเธอมีหนี้สินติดค้างกับเจ้าของตลาดแห่งนี้ ตามความเชื่อทางตลาดจึงมีการมาขอดวงวิญญาณของแม่ไปใช้ทำคุณไสย เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับการยกหนี้ให้ น้องจึงมักเดินทางมาเฝ้าบูธอยู่ทุกวัน เพราะต้องการพบแม่ของตัวเองอีกครั้ง แต่ที่ผ่านมาเธอกลับไม่เคยพบแม่เลย อย่างไรก็ตาม เมื่อมีบูธใหม่ ๆ เข้ามาตั้งขายสินค้า กลับกลายเป็นว่าคนเหล่านั้นมักจะได้พบเห็นแม่ของเธออยู่เสมอนอกจากนี้น้องผู้หญิงยังเล่าให้พี่เปิ้ลฟังอีกว่า พื้นที่ทั้งหมดที่ตลาดแห่งนี้ตั้งอยู่ แท้จริงแล้วเคยเป็นป่าช้ามาก่อน แต่เป็นป่าช้าที่มีเจ้าของ ซึ่งก็คือเจ้าของตลาดแห่งนี้เอง โดยเจ้าของตลาดต้องการลองทำธุรกิจ จึงนำพื้นที่ดังกล่าวมาบริหารจัดการ และปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นตลาดอย่างที่เห็นในปัจจุบันไม่เพียงเท่านั้น เจ้าของตลาดแห่งนี้ยังเป็นคนเล่นของ โดยมีการฝึกวิชาในลักษณะเมตตามหานิยม เพื่อให้ผู้ที่ทำการค้าขายมีความร่ำรวย และขายของได้ดี แต่คนที่ถูกนำมาเป็นหนูทดลองในวิชาดังกล่าวกลับเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่เข้ามาขายของภายในตลาดแห่งนี้จากข้อมูลที่น้องผู้หญิงเล่า เจ้าของตลาดต้องการพิสูจน์ว่าหากทำคุณไสยด้วยวิธีนี้แล้ว จะสามารถทำให้คนขายของดีขึ้นจริงหรือไม่ แต่เนื่องจากเจ้าของตลาดไม่ได้เป็นหมอผี และไม่ได้มีความเชี่ยวชาญด้านคุณไสยมากถึงขั้นทำเป็นอาชีพ สิ่งที่ทำจึงมีผลอยู่ได้เพียง 7 วันเท่านั้น ไม่สามารถทำให้ผู้ค้าขายร่ำรวยได้ตลอดเวลานี่จึงเป็นที่มาของการกำหนดให้พ่อค้าแม่ค้าเข้ามาขายของได้ 7 วัน แล้วต้องเว้นไปอีก 7 วัน โดยช่วงเวลาที่ให้หยุดนั้นเป็นการพักตัวของเจ้าของตลาด ก่อนจะกลับมาทำพิธีใหม่อีกครั้งเป็นเวลา 7 วัน และวนเวียนอยู่ในลักษณะนี้เรื่อยไปส่วนบูธที่อยู่ได้ก็เป็นบูธที่ทราบอยู่แล้วว่าตนเองจะได้กำไร จึงเลือกเก็บร้านและกลับไปตั้งแต่ช่วงบ่าย เพราะเพียงแค่ขายสินค้าในช่วงเช้าก็สามารถทำกำไรได้แล้ว สำหรับลูกค้าที่เดินเข้ามาซื้อสินค้าภายในฮอลล์ ยืนยันว่าทั้งหมดเป็นลูกค้าจริง ๆ เป็นคนจริง ๆ แต่ไม่สามารถทราบได้ว่าพวกเขาเป็นใคร มาจากไหนถึงอย่างนั้นก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่พี่เปิ้ลไม่สามารถหาคำตอบได้จนถึงทุกวันนี้ นั่นคือเหตุใดผู้คนจำนวนมากจึงพากันเข้ามาซื้อหนังสือที่อยู่ในสภาพไม่สมประกอบ บางเล่มยับเยิน บางเล่มถูกฉีกขาด หรือแม้แต่หนังสือที่มีร่องรอยเหมือนถูกเหยียบย่ำมาแล้วก็ตาม แต่กลับยังมีคนยอมจ่ายเงินซื้อไปโดยไม่มีใครแสดงท่าทีผิดปกติพี่เปิ้ลยืนยันว่าการขายของในสถานที่แห่งนี้ขายดีจริง ๆ ขนหนังสือมาเต็มคันรถตู้ แต่เมื่อถึงเวลาขากลับกลับสามารถขนคนกลับแทนได้ เนื่องจากหนังสือทั้งหมดถูกขายออกไปจนหมดแล้วอย่างไรก็ตาม แม้การขายของในครั้งนั้นจะสร้างกำไรได้มากมายเพียงใด แต่หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ร้านของพี่เปิ้ลก็ไม่เคยกลับไปเปิดขาย หรือทำการค้าในสถานที่แห่งนั้นอีกเลย(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

31 ต.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณโคโค่ ‘พี่สม’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

หญิงผมสั้นสวมชุดนอนโบราณตามหลอกหลอนตั้งแต่เด็ก ทำพิธีตัดกรรมก็แล้ว ทำบุญส่งให้ไปเกิดก็แล้ว แต่กลับเจอหนักกว่าเดิม! ถึงขั้นมายืนประชิด เอาหน้ามาเกยไหล่ขณะวิ่ง หรือแท้จริงแล้ว…เธอไม่ได้ต้องการแค่ส่วนบุญ แต่ต้องการอะไรกันแน่!เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจเเนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า‘พี่สม’ ‘คุณโคโค่’ ได้ถ่ายทอดประสบการณ์สุดหลอนที่เกิดขึ้นภายในบ้านของเธอ ซึ่งไม่ใช่เพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่พบเจอเหตุการณ์ประหลาด เพราะยังมีคนในบ้านอีกหลายคนที่เคยพบเห็นสิ่งเดียวกัน โดยเรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นตั้งแต่เธอยังเป็นทารกคุณโคโค่เล่าว่า เธอรู้จักพี่ผู้หญิงคนหนึ่งมาตั้งแต่เด็กจนเติบโตขึ้นมา โดยย้อนกลับไปในช่วงที่เธอยังเป็นทารก คุณแม่เคยเล่าให้ฟังว่าในวัยเด็กคุณโคโค่ มีอาการร้องไห้อย่างหนักในวันพระอยู่เป็นประจำ และเป็นการร้องไห้ที่ไม่สามารถหยุดได้ง่าย ๆ จนคุณแม่ของเธอต้องพาไปพบแพทย์ รวมถึงพาไปหาพระเพื่อหาสาเหตุของอาการดังกล่าว ซึ่งผู้คนรอบข้างต่างให้ความเห็นตรงกันว่า อาการของเธออาจคล้ายกับภาวะ“โคลิก” หรืออาการร้องไห้เป็นเวลานาน และเวลาประจำของทารกแต่สิ่งที่น่าประหลาดใจ คือเมื่อเวลาผ่านพ้นเที่ยงคืนของวันพระไป คุณโคโค่จะหยุดร้องไห้ทันทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้คุณแม่จดจำเรื่องราวนี้ไว้ แต่ก็ไม่ได้ติดใจ หรือพูดถึงอีกจนกระทั่งคุณโคโค่เติบโตขึ้นมาในช่วงวัยประถม เธอเริ่มมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวอยู่ภายในบ้าน โดยมีลักษณะเป็นผู้หญิงผมสั้น สวมชุดเดรสยาวที่มีลวดลายค่อนข้างโบราณให้ความรู้สึกคล้ายกับชุดนอนของผู้สูงอายุ และเป็นสีน้ำตาลอ่อนในตอนนั้นคุณโคโค่ยังเป็นเด็ก และมองว่าตัวเองเป็นคนที่มีจินตนาการค่อนข้างสูง จึงคิดไปว่าอาจจะมีเพื่อนในจินตนาการอยู่ภายในบ้านจริง ๆ เธอไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว หรือคิดว่าเป็นเรื่องผิดปกติ อีกทั้งยังคิดว่าหากนำเรื่องนี้ไปเล่าให้คุณแม่ฟัง ก็คงถูกมองว่าเป็นเพียงจินตนาการของเด็กเท่านั้น จึงเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวเอง แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงมัธยมปลาย เหตุการณ์กลับเริ่มชัดเจนขึ้น เพราะคุณโคโค่เห็นผู้หญิงคนดังกล่าวบ่อยครั้งกว่าเดิม และสามารถสังเกตเห็นรูปร่างลักษณะของเธอได้ชัดเจนมากขึ้น โดยสิ่งหนึ่งที่น่าสังเกต คือเธอมักจะปรากฏตัวในช่วงเวลาที่คุณโคโค่อยู่เพียงลำพัง โดยเฉพาะในช่วงที่เธอเปิดรายการเล่าเรื่องผีอย่าง ‘อังคารคลุมโปง’ ฟังอยู่ ก็ยิ่งพบเห็นผู้หญิงคนนี้บ่อยขึ้นในช่วงแรกคุณโคโค่ พยายามหาเหตุผลให้กับตัวเองว่าอาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้า หรือการรับชมรายการเกี่ยวกับเรื่องผีมากจนเกินไปทำให้เกิดภาพหลอน หรือจินตนาการขึ้นมา เธอจึงเลือกที่จะใช้ชีวิตตามปกติ และคิดเสียว่าหากเห็นผู้หญิงคนนี้อีก ก็คงเป็นเหมือนการมีเพื่อนอยู่ในบ้านอีกคนหนึ่งที่สำคัญ คือผู้หญิงคนดังกล่าวยังคงมีรูปร่างหน้าตา และสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิมทุกครั้งที่ปรากฏตัว ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลยกระทั่งเมื่อคุณโคโค่ เข้าสู่ช่วงวัยมหาวิทยาลัย เหตุการณ์กลับทวีความถี่ และรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เธอเล่าว่าตนเองเริ่มฝึกดูดวงมาเป็นระยะเวลาประมาณ 4 ปี และเริ่มเปิดรับดูดวงอย่างจริงจังในช่วงมหาวิทยาลัย แต่สิ่งที่เกิดขึ้น คือทุกครั้งที่เธอเปิดไพ่ดูดวง ผู้หญิงผมสั้นคนเดิมก็มักจะปรากฏตัวให้เห็นอยู่เสมอ จากเดิมที่เคยเห็นเพียงวันละหนึ่งครั้ง ก็เพิ่มขึ้นเป็นสองครั้ง และกลายเป็นสามครั้งในที่สุดเหตุการณ์นี้ทำให้คุณโคโค่เริ่มรู้สึกกังวล และตั้งคำถามกับตัวเองว่า หรือช่วงนี้เธอกำลังดวงตก หรือมีใครบางคนภายในบ้านเข้ามาเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่หรือไม่ เพราะยิ่งนานวันก็ยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัย จนเริ่มคิดว่าคงปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วเธอจึงนำเรื่องราวไปปรึกษาผู้ใหญ่ และเพื่อน ๆ เพื่อหาทางรับมือ พร้อมตั้งข้อสงสัยว่า การที่เธอเปิดรับดูดวง และเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องกรรมของผู้อื่นมากเกินไป อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้พบเจอเหตุการณ์เหล่านี้หรือไม่? ท้ายที่สุดคุณโคโค่ ตัดสินใจเดินทางไปทำพิธีตัดกรรม ณ วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร เพื่อให้ตัวเอง และคนในครอบครัวที่รับรู้เรื่องราวดังกล่าวรู้สึกสบายใจมากขึ้นหลังจากทำพิธีเสร็จสิ้น ผู้หญิงปริศนาคนนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยนานถึง 6 เดือน แต่เมื่อพ้นช่วงเดือนที่ 6 ไปแล้ว วิญญาณผู้หญิงคนเดิมกลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง !ครั้งนี้คุณโคโค่รู้สึกเครียด และหวาดกลัวมากกว่าเดิม เพราะตลอดระยะเวลา 6 เดือนที่ผ่านมา เธอได้หยุดรับดูดวงไปแล้ว แต่การกลับมาของผู้หญิงคนนี้กลับดูน่ากลัวกว่าเดิมด้วย เพราะจากที่ก่อนหน้านี้เธอมักพบเห็นอยู่บริเวณห้องนั่งเล่นภายในบ้าน ครั้งนี้กลับไปปรากฏตัวให้เห็นภายในรถยนต์ระหว่างที่เธอกำลังเดินทางกลับบ้านนอกจากนั้น คุณโคโค่ยังเล่าถึงบรรยากาศภายในบ้านว่า บ้านของเธอมีบันไดเชื่อมขึ้นไปยังห้องโถง และบริเวณบันไดจะมีม่านผืนยาวกั้นอยู่ ซึ่งเป็นจุดที่สามารถเดินขึ้นลงได้ตามปกติ แต่กลับมักมีเสียงไม้ลั่นดังขึ้นอยู่เสมอ คล้ายกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินขึ้นลงบันได ทั้งที่ไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น จนกระทั่งวันหนึ่ง แม่บ้านที่ทำงานอยู่ภายในบ้านได้เดินมาบอกกับคุณโคโค่ว่า “โอ๊ยโคโค่ป้าโดนผีหลอก” สิ่งที่ทำให้คุณโคโค่ตกใจ คือแม่บ้านไม่เคยรับรู้เรื่องราวที่เธอพบเจอมาก่อน แต่กลับเล่าว่าในวันนั้นขณะที่กำลังเดินขึ้นไปเพื่อปิดม่านผืนยาวบริเวณบันได ซึ่งเป็นช่วงเวลากลางวัน จู่ ๆ ก็พบผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งปรากฏตัวอยู่ตรงบันไดเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้แม่บ้านตกใจ และหวาดกลัวเป็นอย่างมาก จนไม่กล้าปิดม่านบริเวณนั้นอีกเลย เพราะหลังจากเกิดเหตุการณ์ก็ไม่มีใครกล้าขึ้นไปบริเวณดังกล่าว ทำให้ต้องเปิดม่านทิ้งไว้ตลอดเวลาเมื่อได้ยินเรื่องราวจากแม่บ้าน คุณโคโค่จึงรีบโทรศัพท์ไปหาเพื่อน แต่ด้วยความที่ไม่อยากทำให้ตัวเองรู้สึกกลัวไปมากกว่านี้ เธอจึงพยายามเล่าเรื่องดังกล่าวในลักษณะติดตลก โดยพูดกับเพื่อนว่า “เออเนี่ยที่บ้านเจอผีอ่ะอุ๊ยตื่นเต้นมาก ไม่รู้ว่าชื่ออะไรอ่ะ คิดชื่อให้อะไรดี ชื่อสม รึกันเพราะว่าแต่งตัวแก่ดี”นอกจากนี้ เธอยังแอบคิดขึ้นมาว่า หรือการที่เธอไปล้อเลียนหรือเรียกชื่อวิญญาณผู้หญิงคนนี้เล่น ๆ จะทำให้เขาไม่พอใจหรือไม่? เพราะระหว่างที่คุยกับเพื่อน เธอยังพูดติดตลกไปอีกว่า “พี่สมอย่าออกมาหลอกกันสิ คนกลัวไม่ต้องออกมาหรอก” คุณโคโค่เล่าว่า ตลอดเวลาที่พบเห็นผู้หญิงคนนี้ เธอไม่เคยเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายแบบตรง ๆ เลย ลักษณะการปรากฏตัวจะเป็นการที่เธอเหลือบไปเห็นโดยบังเอิญ คล้ายกับอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจมายืนจ้องหน้าหรือเผชิญหน้ากับเธอโดยตรง ทำให้จนถึงตอนนั้นคุณโคโค่ก็ยังไม่ทราบว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร และมีที่มาที่ไปอย่างไรด้วยความสงสัย และต้องการหาคำตอบ เธอจึงตัดสินใจลองไปดูดวงกับหมอดูสายลี้ลับท่านหนึ่ง ซึ่งเปิดดูดวงผ่านไลฟ์สดโดยเฉพาะก่อนตัดสินใจ คุณโคโค่ยอมรับว่ามีความลังเลอยู่ไม่น้อย เพราะกลัวว่าหากได้รู้คำตอบแล้ว อาจทำให้เรื่องราวที่เดิมทีไม่ได้ส่งผลกระทบมากนัก กลับทวีความรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เธอจึงมีความคิดตีกันอยู่ในหัวว่าจะดูดีหรือไม่ แต่ท้ายที่สุดก็รวบรวมความกล้าและตัดสินใจเข้าไปถามแม่หมอท่านนั้นโดยเธอเลือกถามตรง ๆ ผ่านการเปิดไพ่ว่า “พี่ผู้หญิงที่เห็นในบ้านเนี่ยเขาเป็นใครหรอคะ”แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้เธอถึงกับชะงัก เพราะแม่หมอตอบกลับมาสั้น ๆ ว่า “ผี” คุณโคโค่จึงถามต่อไปว่า แล้วผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไรจากเธอ ซึ่งแม่หมอได้ให้คำตอบว่า “เขาต้องการให้เราช่วยเหลือเขาอยู่ตรงนี้มานานมาก ๆ” พร้อมอธิบายว่า วิญญาณผู้หญิงคนดังกล่าวน่าจะอยู่บริเวณนี้มาตั้งแต่ก่อนที่บ้านของคุณโคโค่จะถูกสร้างขึ้น และดูเหมือนว่าจะมีบ่วงหรือสิ่งที่ติดค้างอยู่ ทำให้ไม่สามารถไปไหนได้ ต้องการให้ใครสักคนเข้ามาช่วยปลดปล่อย แต่ที่ผ่านมาไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือหลังจากได้ยินคำตอบดังกล่าว คุณโคโค่ก็ยิ่งเกิดความสงสัย และไม่เข้าใจว่าเหตุใดเรื่องราวจึงกลายเป็นเช่นนี้ แต่ในระหว่างที่เธอกำลังรอฟังคำอธิบายเพิ่มเติม จู่ ๆ แม่หมอก็พูดขึ้นมาว่า “ไม่ได้ ๆ พี่ต้องลงไลฟ์ก่อนแค่นี้ก่อนนะ” ทำให้คุณโคโค่ยังคงไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน และไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไรต่อไปอย่างไรก็ตาม เธอไม่ยอมแพ้และตัดสินใจเข้าไปปรึกษาหมอดูอีกท่านหนึ่งผ่านไลฟ์สดอีกช่อง โดยครั้งนี้เธอถามไปว่า “ที่อยากให้ช่วยอ่ะให้อยากช่วยอะไร” แม่หมอท่านใหม่จึงเริ่มเปิดไพ่และให้คำตอบว่า “พี่เค้าอยากไปเกิดนะ ทำบุญให้หน่อยได้ไหม” พร้อมแนะนำให้ทำบุญในลักษณะของการไถ่ชีวิตโคกระบือ หรือทำบุญเกี่ยวกับเด็ก โดยบอกกับเธอว่า “ทำให้เขาหน่อยนะ เขาอยากไปเกิด” เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณโคโค่รู้สึกสงสารวิญญาณผู้หญิงคนดังกล่าวเป็นอย่างมาก แต่ในขณะเดียวกันก็เกิดความกังวลว่าจะต้องทำบุญอย่างไร โดยเฉพาะเมื่อแม่หมอแนะนำให้ไถ่ชีวิตโคกระบือ ซึ่งในขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 22.00 น. แล้ว เธอจึงคิดหนักว่าจะไปหาสถานที่ทำบุญจากที่ไหน และจะต้องใช้เงินจำนวนเท่าไร เพราะในตอนนั้นเธอยังเป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ไม่ได้มีเงินมากมายแต่แล้วคุณโคโค่ ก็นึกขึ้นได้ว่า แม่หมอได้แนะนำอีกทางเลือกหนึ่งคือการทำบุญเกี่ยวกับเด็ก เธอจึงตัดสินใจบริจาคเงินผ่านแอปพลิเคชันในคืนนั้นทันทีหลังจากบริจาคเรียบร้อยแล้ว เธอได้อธิษฐานจิตส่งบุญไปให้วิญญาณผู้หญิงคนดังกล่าว พร้อมกล่าวว่า “เออพี่หนูทำบุญให้แล้วนะ ขอให้บุญนี้ถึงพี่นะ ถ้าพี่มีอะไรติดค้าง ก็ขอให้มันคลี่คลาย อโหสิกรรมต่อกันไม่มีอะไร ติดค้าง แล้วนะคะแล้วก็ไม่ต้องมาแล้ว เขากลัวค่ะ”สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคือ คุณโคโค่รู้สึกว่าบรรยากาศภายในบ้านเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากเดิมที่เคยรู้สึกอึดอัด และเต็มไปด้วยความตึงเครียด กลับกลายเป็นความรู้สึกที่เบาสบาย และปลอดโปร่งขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ เธอจึงกลับเข้าไปในไลฟ์สดของแม่หมอท่านเดิมอีกครั้ง เพื่อสอบถามเพิ่มเติมว่าวิญญาณผู้หญิงคนนั้นได้รับบุญที่เธอทำไปหรือไม่ และตอนนี้มีความสุขดีหรือเปล่า โดยถามว่า “เขาแฮปปี้ไหมเขามีความสุขไหม” แม่หมอจึงตอบกลับมาว่า “เขามีความสุขนะ” พร้อมอธิบายในทำนองว่า วิญญาณผู้หญิงคนดังกล่าวรู้สึกดีใจที่คุณโคโค่ได้ทำบุญส่งไปให้ เมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอเองก็รู้สึกดีใจ และสบายใจขึ้นมาก หากสิ่งที่แม่หมอบอกเป็นความจริง ก็ถือว่าเธอได้ช่วยเหลือผู้หญิงคนนี้แล้วเรื่องราวในตอนนั้นดูเหมือนจะดำเนินมาถึงบทสรุป แต่ความจริงกลับไม่ได้จบลงเพียงเท่านั้นหลังจากทำบุญไปแล้ววันหนึ่ง คุณโคโค่ได้ออกไปวิ่งตามปกติ ซึ่งเป็นกิจวัตรที่เธอมักจะทำเป็นประจำ โดยระหว่างวิ่งเธอก็เปิดเพลงฟังไปด้วย แต่จู่ ๆ กลับรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมายืนอยู่ข้าง ๆ เมื่อเหลือบสายตาไปมอง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลักษณะผิดแปลกไปจากมนุษย์ทั่วไป โดยเธอมีผมสั้น และยื่นใบหน้ามาเกยอยู่บนไหล่ของคุณโคโค่ ระยะห่างระหว่างทั้งสองนั้นใกล้มาก โดยคุณโคโค่ยืนยันว่าอยู่ห่างกันไม่เกินหนึ่งฟุต และจากลักษณะการแต่งกายที่ยังคงเหมือนเดิม ทำให้เธอเชื่อว่าสิ่งที่เห็นน่าจะเป็นวิญญาณผู้หญิงผมสั้นคนเดิมที่เคยปรากฏตัวภายในบ้าน เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้คุณโคโค่ตกใจอย่างหนัก จนเกือบพลัดตกจากลู่วิ่ง เธอจึงรีบกดหยุดเครื่องและวิ่งหนีขึ้นไปยังชั้นบนทันที เพราะไม่สามารถทนอยู่ตรงนั้นต่อไปได้ที่น่าขนลุกไปกว่านั้นคือ เหตุการณ์นี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 2-3 วันก่อนที่เธอจะมาเล่าเรื่องราวผ่านรายการ คุณโคโค่จึงเริ่มตั้งข้อสงสัยว่า หรือการที่วิญญาณผู้หญิงคนดังกล่าวกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง จะเป็นเพราะต้องการกลับมาขอบคุณเธอที่ทำบุญส่งไปให้หรือไม่นอกจากนี้ เธอยังเล่าอีกว่าคนในบ้านที่สามารถมองเห็นผู้หญิงคนดังกล่าวได้ นอกจากตัวเธอเองแล้ว ยังมีพี่ชายอีกคนหนึ่งที่เคยพบเห็นเช่นเดียวกัน แต่คุณโคโค่ถือเป็นคนที่พบเจอมากที่สุดเดิมทีเธอพยายามปล่อยวาง และใช้ชีวิตตามปกติ แต่แล้วก่อนที่ทางรายการ ‘อังคารคลุมโปง’ จะติดต่อมาเพื่อยืนยันการเชิญเธอมาเล่าประสบการณ์ครั้งนี้ กลับเกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นอีกครั้ง เพราะในช่วงก่อนที่เธอจะส่งเรื่องราวเข้ามาทางรายการ คุณโคโค่กลับพบเห็นผู้หญิงคนเดิมถึง 2-3 ครั้ง และแต่ละครั้งยังมีลักษณะที่ชัดเจน และรุนแรงกว่าเดิมอีกด้วยเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า หรือผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องการให้เธอนำเรื่องราวทั้งหมดไปเปิดเผยให้คนอื่นรับรู้หรือไม่ แต่ถึงอย่างนั้นคุณโคโค่ก็ได้ตัดสินใจส่งเรื่องราวเข้ามายังรายการเป็นที่เรียบร้อยแล้วสุดท้ายเหล่าดีเจได้กล่าวปิดท้าย พร้อมบอกคุณโคโค่ว่า หากหลังจากนี้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีก ก็สามารถกลับมาอัปเดตเรื่องราวให้ทางรายการฟังได้เสมอ พร้อมทั้งอวยพรให้คุณโคโค่ และคนในครอบครัวปลอดภัยจากเหตุการณ์ชวนขนหัวลุกที่เกิดขึ้นทั้งหมด(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

27 ต.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณสงกรานต์ ‘สาง’ l อังคารคลุมโปง X นัท กู้ภัย [20 ต.ค.69]

ร่างกายเป็นคนแต่หัวเป็นลิง! ชายเปลือยกายปริศนาที่ปรากฏตัวในยามวิกาลแท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่ เมื่อชาวบ้านในละแวกเดียวกันต่างก็เคยพบเจอสิ่งลี้ลับในลักษณะเดียวกัน…เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X นัทกู้ภัย [20 ต.ค.69]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจโซเซฟ’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘สาง’ ‘คุณสงกรานต์’ เล่าประสบการณ์ของ ‘เจ’ บาร์เทนเดอร์ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเคยเป็นที่ทำงานเก่าของคุณสงกรานต์ โดยเหตุการณ์เกิดขึ้นหลังจากเจเรียนจบปริญญาตรี และกลับไปอยู่บ้านเกิดทางภาคใต้ ครอบครัวของเจทำธุรกิจรับซื้อมะพร้าวเพื่อส่งขายต่างประเทศ และจังหวัดใกล้เคียง แต่ในช่วงนั้นเกิดกระแสต่อต้านการใช้ลิงเก็บมะพร้าว เนื่องจากมองว่าเป็นการทารุณกรรมสัตว์ ทำให้มะพร้าวสามารถส่งขายได้เพียงจังหวัดใกล้เคียง ไม่สามารถส่งออกไปต่างประเทศได้เหมือนเดิมบ้านของเจ เป็นบ้านชั้นเดียวที่ยกพื้นขึ้นมาเล็กน้อย รอบบ้านมีทั้งโรงจอดรถที่เก็บมะพร้าว และที่เก็บลิง เจมีหน้าที่ส่งมะพร้าวในช่วงเช้า บ่าย และเย็น เมื่อถึงเวลากลางคืน พ่อแม่จะเรียกให้เข้ามากินข้าว ก่อนจะบอกให้เข้านอนในบ้าน แต่ด้วยความที่บ้านอยู่ติดทะเล อากาศค่อนข้างเย็น เจจึงชอบออกไปนอนบนแคร่ในโรงจอดรถโดยกางมุ้งเอาไว้คืนแรก ขณะที่เจกำลังนอนหลับ เขาตื่นขึ้นมาในช่วงเวลาประมาณตี 2–3 และเห็นชายคนหนึ่งกำลังเล่นน้ำทะเลอยู่ เจสงสัยว่าทำไมถึงมีคนลงไปเล่นน้ำในเวลานี้ แต่ไม่นานชายคนนั้นก็หายไปต่อหน้าต่อตา ราวกับถูกคลื่นซัดหายไป เจตกใจ แต่ไม่ได้ติดใจอะไรนัก เช้าวันต่อมาเขาจึงเล่าเรื่องที่พบให้พ่อแม่ฟัง ทว่าทั้งคู่ไม่ได้ตอบอะไร และยังคงทำงานตามปกติ ส่วนเจก็ออกไปส่งมะพร้าวตามหน้าที่ โดยไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นอีกคืนที่สอง เจยังคงนอนอยู่ที่เดิม ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากบริเวณต้นมะพร้าว เมื่อหันไปดูก็พบชายเปลือยกายคนหนึ่งกำลังอุ้มลิงอยู่ เจคิดว่าชายคนนี้อาจเข้ามาขโมยมะพร้าว จึงเดินตามไปดู แต่ชายคนนั้นกลับหายไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้งเช้าวันรุ่งขึ้น เจเล่าเรื่องที่พบให้พ่อแม่ฟังอีกครั้ง แต่ทั้งคู่บอกให้ปล่อยไป ไม่ต้องสนใจ จากนั้นเจก็กลับไปทำงานตามปกติ จนกระทั่งคืนที่สาม ขณะที่เจนอนอยู่ เขาได้ยินเสียงดังคล้ายมีบางอย่างกำลังดิ้นอยู่ทางด้านขวา ซึ่งเป็นบริเวณที่มีรถกระบะจอดอยู่ เมื่อขยี้ตา และมองไป เขาก็เห็นลิงสองตัวที่ถูกผูกไว้ท้ายรถกำลังส่งเสียงร้อง และพยายามดิ้นให้หลุด ราวกับกำลังหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่าง เมื่อมองให้ชัดขึ้น เจก็เห็นร่างสีดำกำลังเดินเข้ามา เป็นชายเปลือยกายคนเดียวกับที่เขาเคยพบก่อนหน้านี้ แต่ครั้งนี้เขากลับเห็นชัดว่าร่างนั้นมีร่างกายเป็นคน แต่หัวเป็นลิงที่ชายคนนั้นจ้องมองลิงทั้งสองตัว ขณะที่พวกมันส่งเสียงร้องและแยกเขี้ยวด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เจจะหมดสติ สิ่งที่เขาเห็น คือร่างหนึ่งที่เข้ามาเปิดมุ้งของเขา โดยมีร่างกายเป็นลิง แต่หัวเป็นชายวัยประมาณ 60 ปีขึ้นไปที่ตัดผมทรงสกินเฮด หลังจากนั้นเจก็จำอะไรไม่ได้อีก เช้าวันต่อมา พ่อแม่ปลุกเจให้ตื่นไปส่งมะพร้าว แต่เขากลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมพูดว่า “ช่วยด้วย เมื่อคืนถูกผีหลอก” พ่อแม่จึงถามว่าเจเจอผีอะไร แต่เจเองก็ไม่รู้ เพราะไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน เขาเล่าว่าสิ่งที่เห็นมีอยู่สองลักษณะ คือร่างกายเป็นคนแต่หัวเป็นลิง และร่างกายเป็นลิงแต่หัวเป็นคน เมื่อได้ฟังพ่อแม่ต่างเบิกตากว้าง ก่อนจะพูดว่า “โดนเสียแล้ว ยังอยู่เหรอเนี่ย”‘พ่อแม่’ อธิบายให้เจฟังว่า สิ่งที่เขาเจอเรียกว่า ‘สาง’ ซึ่งเกี่ยวข้องกับผู้ที่เล่นอวิชชา หรือไสยศาสตร์ และถูกเล่าขานว่าเป็นอสูรกาย หรือผีป่า รูปร่างของสางที่แต่ละคนพบเห็นอาจแตกต่างกันไป บางตนมีร่างกายเป็นคนแต่หัวเป็นปลา บางตนมีร่างกายเป็นคนแต่หัวเป็นหมูป่า โดยมีความเชื่อว่าเป็นคนที่เล่นไสยศาสตร์ และสามารถแปลงร่างเป็นสัตว์ต่าง ๆ ได้ แต่ไม่สามารถกลับคืนเป็นมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์ จึงเหลือร่างเป็นคนเพียงครึ่งเดียว ต่อมา เจได้พูดคุยกับ ‘ลุงเสิด’ เพื่อนบ้านที่มีอาชีพขับเรือ และอาศัยอยู่ละแวกเดียวกัน โดยลุงเสิดมีลูกสาวสองคน เจจึงถามว่าลุงรู้จักสางหรือไม่? ลุงเสิดเล่าเรื่องเกี่ยวกับสางให้ฟังเช่นเดียวกับที่พ่อแม่ของเจเคยเล่าให้ฟัง แม้ตัวลุงเสิดจะไม่เคยพบเห็นสางด้วยตัวเอง แต่ลูกสาวทั้งสองคนของเขาเคยเจอมาก่อนลุงเสิดเล่าว่า ครั้งหนึ่งเขาต้องพาฝรั่งไปเที่ยวเกาะ และบอกลูกสาวว่าจะกลับมาอีกทีตอนฟ้าสาง พร้อมกำชับให้ทั้งคู่ดูแลตัวเอง ระหว่างที่ลูกสาวกำลังหุงข้าว และทำอาหาร จู่ ๆ ก็มีคนเปิดประตูเข้ามา ทั้งสองคิดว่าเป็นพ่อที่กลับมาเร็วกว่ากำหนด แต่เมื่อหันไปดูกลับพบสิ่งมีชีวิตสองตน ตนหนึ่งมีหัวเป็นลิงแต่ร่างกายเป็นคน ส่วนอีกตนมีหัวเป็นคนแต่ร่างกายเป็นลิง พร้อมส่งเสียง “เจี๊ยก ๆ ๆ” ทำให้ลูกสาวทั้งสองตกใจจนหมดสติไปหลังจากนั้น พวกเขาจึงได้รู้ว่าคนในละแวกเดียวกันต่างก็เคยพบเห็นสิ่งลี้ลับที่มีลักษณะคล้ายกัน แม้รูปร่างจะต่างกันไปตามชนิดของสัตว์ที่ปรากฏให้เห็น โดยตามคำบอกเล่า... สางเป็นสิ่งที่มีผู้พบเห็นอยู่บ่อยครั้งในภาคใต้(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

23 ต.ค. 2026

เรื่องเล่าจากนัท กู้ภัย ‘ทางกลับบ้าน’ l อังคารคลุมโปง X นัท กู้ภัย [20 ต.ค.69]

ขับรถกลับบ้านแล้วไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งเดินอยู่ริมถนน พอขับผ่านไปสักพักก็เจอผู้หญิงคนเดิมอีกแต่มีเพียงตัวไม่มีหัว!ตกใจหันไปดูอีกครั้งก็ไม่เจอใคร จึงขับต่อไป... หันกลับไปอีกทีผู้หญิงคนนั้นก็มาซ้อนท้ายรถและพูดว่า ‘พี่..ช่วยหนูหน่อย’ คราวนี้ไม่ใช่แค่หัวหายแต่มือของผู้หญิงคนนั้นดันถือหัวของตัวเองอยู่ด้วย!เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X นัทกู้ภัย [20 ต.ค.69]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจโซเซฟ’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘ทางกลับบ้าน’ นัท กู้ภัย ได้เข้ามาถ่ายทอดเรื่องราวสุดหลอนที่ไม่ได้เกิดขึ้นระหว่างการทำงานกู้ภัยเหมือนหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมา แต่กลับเกิดขึ้นระหว่างทางกลับบ้าน ในคืนหนึ่งขณะที่เขากำลังขับรถจักรยานยนต์กลับบ้าน เขาได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินอยู่ริมถนน ซึ่งในตอนแรกก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ แต่หลังจากขับผ่านไปได้สักพัก เขากลับพบผู้หญิงคนเดิมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เธอกลับไม่มีหัว! ด้วยความตกใจ เขาจึงตัดสินใจหันกลับไปดูอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด แต่ก็กลับพบเพียงความว่างเปล่าเพราะผู้หญิงคนนั้นได้หายไปแล้ว..เขาจึงขับรถเดินทางต่อไป แต่ไม่นานก็ต้องพบกับเธออีกครั้ง และภาพที่เห็นก็ทำให้เขาถึงกับขนหัวลุกเพราะผู้หญิงคนนั้นกำลังเดินถือหัวของตัวเองอยู่!คุณนัท รีบเร่งเครื่องเพื่อขับหนี แต่รถจักรยานยนต์กลับดับลงกลางทาง แม้จะพยายามสตาร์ทใหม่หลายครั้งก็ไม่เป็นผล ท่ามกลางถนนที่มืดและเปลี่ยว เขาทำได้เพียงคอยหันมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดระแวง แต่กลับไม่พบผู้หญิงคนนั้นอีก กระทั่งในจังหวะที่เขาตัดสินใจจะหนีออกจากบริเวณนั้น ผู้หญิงคนเดิมก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอกลับมานั่งซ้อนท้ายรถของเขาพร้อมพูดว่า ‘พี่...ช่วยหนูหน่อย’ก่อนจะชี้เข้าไปในป่าลึกข้างทาง ด้วยประสบการณ์จากการทำงานกู้ภัย คุณนัทก็ได้กลิ่นเหม็นที่ลอยออกมาจากบริเวณนั้นและรับรู้ได้ทันทีว่ากลิ่นดังกล่าวอาจมาจากอะไรในจังหวะเดียวกันรถของเขาก็สตาร์ทติดขึ้นครั้ง เขาจึงตัดสินใจขับออกมาก่อน เมื่อกลับถึงบ้าน คุณนัทยังคงติดใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงนำเรื่องทั้งหมดไปปรึกษาคนในสำนักงานกู้ภัย ก่อนจะได้รับคำแนะนำให้พาทีมกลับไปตรวจสอบบริเวณดังกล่าวอีกครั้ง คุณนัท และทีมกู้ภัยจึงเดินทางไปยังจุดเกิดเหตุ เมื่อไปถึงทุกคนต่างได้กลิ่นเหม็นรุนแรงเช่นเดียวกัน เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปสำรวจภายในป่า และพบร่างของผู้หญิงคนหนึ่งถูกฆาตกรรมโดยตัดศีรษะออกจากร่าง ทั้งสองส่วนถูกแยกใส่ถุงซ่อนไว้ในป่า เมื่อตรวจสอบเสื้อผ้าของผู้เสียชีวิต คุณนัทก็พบว่าเธอคือผู้หญิงคนเดียวกับที่เขาเจอเมื่อคืนก่อน!หลังจากตำรวจนำร่างออกจากพื้นที่ และสามารถจับกุมคนร้ายได้ เหตุการณ์ประหลาดบนถนนเส้นนั้นก็ไม่เกิดขึ้นอีกเลย ถนนสายเดิมที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เขาต้องเผชิญกับเรื่องราวสุดสะพรึง จึงกลับมาเป็นเพียงเส้นทางที่เขาใช้ขับรถกลับบ้านในทุก ๆ วัน(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

20 ต.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณซอฟท์ ‘ที่นี่กูให้มึง’ l อังคารคลุมโปง X คุณหมอบอม [13 ต.ค.69]

จุดเริ่มต้นมาจากการตามหาที่ดินเพื่อสร้างธุรกิจร้านผ้าไทยตามปกติ แต่ก็มีเรื่องชวนขนลุกให้ชวนคิด เพราะที่ดินที่ไม่มีใครสามารถครอบครองได้ กลับเป็นใจให้พวกเขาซื้อที่ดินนั้นได้อย่างราบรื่นราวกับเจ้าที่เป็นคนเลือกพวกเขาด้วยตัวเอง!เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X คุณหมอบอม [13 ต.ค.69]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจโซเซฟ’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘ที่นี่กูให้มึง’ ‘คุณซอฟต์’ เล่าว่าเรื่องราวนี้เกิดขึ้นเมื่อคุณซอฟต์ และคุณนิก (แฟน) เริ่มอยากมีหน้าร้านเพื่อขายผ้าลายยางที่ทำออนไลน์กันมา เริ่มสร้างหน้าร้านขายผ้าลายยาง และทำคาเฟ่ชื่อว่า ‘ภูษาผ้าลายยาง และภูษาคาเฟ่’ โดยคิดเอาไว้ว่าจะทำที่จังหวัดเพชรบุรีเพราะเป็นบ้านเกิด และอยากทำให้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวให้ทุกคนได้มาเรียนรู้ผ้าลายยางในตอนแรกกำลังดูที่ดินผืนแรก ทั้งคู่ก็คิดว่ามันเล็กไป เข้า-ออกไม่สะดวก แต่ก็คิดกับตัวเองว่าเดี๋ยวก็เจอที่ดินที่ถูกใจ จนได้เจอที่ดินผืนหนึ่งรู้สึกถูกใจมาก และก็พบว่ากำลังประกาศขายออนไลน์มานานมากกว่า 2 ปี แต่คุณป้าเจ้าของที่ดินก็เล่าว่าไม่มีใครซื้อได้สำเร็จเลย เพราะคนที่มามัดจำ หรือนายหน้ามักจะมีเหตุที่ทำให้ต้องทิ้งเงินมัดจำ และป่วยไปเสียก่อน แต่พวกเขากลับซื้อ และโอนที่ดินได้อย่างง่ายดาย ระหว่างการก่อสร้างก็ได้มีการนำไม้เก่า และเรือนไทยจากจังหวัดสุพรรณบุรีมาปลูกสร้าง แต่ในตอนที่ไปดูเรือนไทยก็ได้พบว่าตรงมุมห้องมีรถของเล่นเด็ก และขวดน้ำแดง แต่ก็เพราะไม่ได้รู้สึกอึดอัด หรือตะขิดตะขวงใจอะไร คุณซอฟต์ และแฟนจึงตัดสินใจซื้อเรือนไทยหลังนี้ แต่หลังจากนั้นก็มีเรื่องแปลก ๆ ตามมา เพราะในวันต่อมาคุณนิกฝันถึงเด็กผู้ชายชุดขาวมาขออยู่ด้วยคุณซอฟต์จึงปะติดปะต่อเรื่อง และคุยกับคนขายเรือนไทยได้เรื่องว่า “เลี้ยงกุมารนะ น้องเขาอาจจะเห็นพวกเขา และถูกชะตาจึงอยากมาอยู่ด้วย” หลังจากนั้นก็ดำเนินการปลูกเรือนไทยนี้ไปจนเสร็จ และได้เรือนไทยเพิ่มอีกหลังมาจากจังหวัดอ่างทองเพิ่มอีกหลัง ซึ่งความตั้งใจคือเอาเรือนนี้มาเก็บไว้ที่โรงไม้ แต่หลังจากที่นำเรือนไทยหลังนี้มา หมาที่เลี้ยงเอาไว้ก็มีพฤติกรรมแปลกอย่างเห่าใส่เรือนไทยไม่หยุด และเห่าต่อเนื่องเป็นอาทิตย์ จนได้ไปปรึกษากับ ‘หมอธรรม’ ก็พบว่ามีวิญญาณผู้หญิงติดมากับไม้ที่ใช้สร้างเรือนไทย แต่พอทำบุญไปให้เหตุการณ์ก็กลับมาสงบ จนระยะเวลาล่วงเลยมาจนถึงปลายปี 2565 ที่การก่อสร้างมีแต่ปัญหา ไม่ว่าจะสร้างอะไรทุกอย่างก็พังไปหมด มีปัญหาเยอะมาก จนคืนหนึ่งคุณนิก ฝันเห็นรถกระบะเก่าสนิมเขรอะจอดอยู่ บนรถมีหญิงชราผมขาวแต่งชุดแบบไทยทรงดำนั่งหันหลังอยู่ พยายามชวนคุยด้วยเท่าไหร่ก็ไม่มีใครตอบ แต่จู่ ๆ หญิงชราก็หันมาพูดด้วยภาษาไทยทรงดำว่า“ที่นี่กูให้มึง กูให้มึงคนเดียว”พร้อมบอกให้เอาที่ดินไปทำให้เจริญ และอย่าลืมทำพิธี ‘เสนเรือน’ ทุก ๆ 4 ปีให้ด้วย พอคุณนิก สะดุ้งตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้อย่างหนัก เพราะบอกความรู้สึกไม่ได้ว่าในตอนนี้กำลังกลัว หรืออบอุ่นกันแน่ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ได้จัดพิธีตามที่หญิงชราขอในฝัน ปัญหาการสร้างที่เกิดขึ้นก็คลี่คลาย และราบรื่นอย่างไม่น่าเชื่อ หลังจากนั้นคุณซอฟต์ และแฟนก็มองว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คอยคุ้มครอง แต่คนรอบข้างก็พบเจอความหลอนเหล่านี้เรื่อย ๆ เช่นชาวบ้านที่ขับรถผ่านกลางดึกมักจะรู้สึกวังเวง และรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองลงมาจากชั้น 2 ของเรือนไทย หรือช่างปูนที่มาทำถนนแล้วกางเต็นท์นอนหน้าพื้นที่ก็เจอดีจนอยู่ไม่ได้ เพราะรู้สึกว่าไม่ได้นอนอยู่คนเดียว และมีคนคอยเดินจ้องมองเต็นท์อยู่ตลอดเวลา หรือแม้แต่ช่างติดผ้าม่านก็ยังเอ่ยปากทักว่าที่ร้านก็มีเด็กมาวิ่งเล่นด้วย หรือเปล่า? ซึ่งจากเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ก็เป็นการตอกย้ำว่าวิญญาณทุกดวงยังคงวนเวียนและคอยรักษาสถานที่แห่งนี้เอาไว้ตลอด(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

18 ต.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณหมอบอม ‘ค่ายหมอ ณ รีสอร์ทหลอน’ l อังคารคลุมโปง X คุณหมอบอม [13 ต.ค.69]

พักค้างคืนในรีสอร์ทตกลางดอย กับบ้านพักทรงเรือนไทยเก่าที่รายล้อมด้วยป่าทึบ จู่ ๆ กลางดึกกลับเจอเตียงสั่นราวกับมีใครกำลังนั่งขย่มอยู่ปลายเท้า ตามมาด้วยสัมผัสของ “มือปริศนา” เเละเงาผู้หญิงที่ยืนจ้องอยู่หลังม่าน! หรือว่าบ้านเรือนไทยหลังนี้จะมีบางสิ่งซ่อนอยู่ และคืนนั้นเขาไม่ได้อยู่ในห้องเพียง 2 คนตั้งแต่แรก…?!เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X คุณหมอบอม [13 ต.ค. 2569]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจเเนน’ และ ‘ดีเจโซเซฟ’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘ค่ายหมอ ณ รีสอร์ทหลอน’ ‘คุณหมอบอม’ ได้ถ่ายทอดประสบการณ์สยองขวัญที่ตนเองยืนยันว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ระหว่างเดินทางไปเข้าค่ายของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ซึ่งครั้งนั้นไม่เพียงแต่ทำให้คุณหมอบอมต้องเผชิญกับเหตุการณ์ชวนขนหัวลุกตลอดทั้งคืน แต่ยังทิ้งความสงสัยเอาไว้จนถึงทุกวันนี้ว่า สิ่งที่พบเจอในคืนนั้นคืออะไรกันแน่คุณหมอบอมเริ่มต้นเล่าว่า เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นระหว่างเข้าร่วม ‘ค่ายนพลักษณ์’ ซึ่งเป็นค่ายที่จัดขึ้นสำหรับนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 4 ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้นักศึกษาได้เรียนรู้ และทำความเข้าใจลักษณะนิสัยของตนเอง และเพื่อนร่วมคณะผ่านกิจกรรมละลายพฤติกรรม และการทำความรู้จักกันให้มากยิ่งขึ้นในการเข้าค่ายครั้งนั้น ทางคณะได้พานักศึกษาเดินทางไปยังรีสอร์ทแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางภูเขา และดอยที่ทอดตัวกว้างใหญ่โดยรอบ โดยคณะเดินทางไปถึงรีสอร์ทในเวลาประมาณ 13.00 น. และเริ่มเข้าพักตามโซนที่ทางรีสอร์ทจัดเตรียมไว้สำหรับที่พักของรีสอร์ทแห่งนี้ มีการแบ่งพื้นที่ออกเป็นหลายโซน โดยโซนที่คุณหมอบอมเข้าพักเป็นบ้านเรือนไทยที่สร้างด้วยไม้ ส่วนฝั่งนักศึกษาหญิงจะพักอยู่ในอาคารใหม่สไตล์โมเดิร์นที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกัน ขณะที่นักศึกษาชายจะพักอยู่ในเรือนไทยดังกล่าว คุณหมอบอมได้เข้าพักร่วมกับคุณหมอภูมิ เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ก่อนจะสอบเข้ามาเรียนแพทย์ด้วยกัน โดยห้องพักของทั้งคู่อยู่บนชั้น 4 ของเรือนไทย ซึ่งบรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอายของบ้านไม้แบบล้านนา ทั้งพื้นไม้ ผนังไม้ และงานแกะสลักลวดลายต่าง ๆ ที่ประดับอยู่ภายในห้องด้วยความที่คุณหมอบอมเป็นคนชอบสำรวจสถานที่ เมื่อเข้าไปในห้องจึงได้เดินสำรวจบริเวณต่าง ๆ ก่อนจะสังเกตเห็นผ้าม่านที่สามารถเปิดออกไปชมวิวด้านหลังของอาคารได้ แต่ภาพที่ปรากฏกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ควรจะเป็น เพราะด้านหลังเรือนไทยเป็นป่าทึบที่ให้บรรยากาศวังเวง มีเพียงเสียงจิ้งหรีดดังแว่วอยู่ท่ามกลางความเงียบนอกจากนี้ คุณหมอบอมยังสังเกตเห็นอาคารอีกหลังหนึ่งที่อยู่บริเวณด้านหลัง ซึ่งเป็นอาคารที่ยังสร้างไม่เสร็จ และมีป้ายลักษณะคล้ายสติกเกอร์ห้ามเข้า ติดอยู่บริเวณที่ดูคล้ายกับจุดเกิดเหตุฆาตกรรม ภาพดังกล่าวทำให้คุณหมอบอมเริ่มรู้สึกเอะใจและไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก สิ่งที่ชวนให้สงสัยยิ่งไปกว่านั้น คือบริเวณใกล้ประตูที่ออกไปยังระเบียง มีประตูบานหนึ่งถูกล็อกกุญแจเอาไว้ พร้อมกับมีเก้าอี้วางขวางทับอยู่ ทำให้คุณหมอบอมรู้สึกว่าบริเวณดังกล่าวดูผิดปกติอย่างมาก จนต้องหันไปบอกคุณหมอภูมิว่าขอปิดม่าน เพราะไม่อยากมองเห็นภาพด้านหลังที่ทำให้รู้สึกหวาดระแวงหลังจากนั้น ทั้งคู่ก็ออกจากห้องเพื่อไปรับประทานอาหาร โดยเดินลงมาจากชั้น 4 แต่เมื่อถึงด้านล่างกลับพบว่าลืมกุญแจห้องเอาไว้ จึงต้องแจ้งพนักงานของรีสอร์ทให้ช่วยพาขึ้นไปเปิดประตูอีกครั้งอย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้คุณหมอบอมรู้สึกแปลกใจ คือท่าทีของพนักงานคนดังกล่าวที่ระหว่างเดินขึ้นไปยังห้องแทบไม่พูดคุยกับทั้งคู่เลยแม้แต่คำเดียว เมื่อช่วยเปิดประตูห้องให้เรียบร้อยแล้ว พนักงานก็รีบเดินออกไปทันที โดยไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม แม้คุณหมอบอมจะรู้สึกเอะใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก ก่อนจะกลับเข้าไปพักผ่อนตามปกติทว่าหลังจากผ่านคืนแรกไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกลับเริ่มทำให้คุณหมอบอมรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เช้าวันถัดมาคุณหมอบอมตื่นขึ้นมา และหันไปเล่าความฝันให้คุณหมอภูมิฟังว่า “ภูมิเมื่อคืนฝัน ฝันถึงคนตาย ฝันว่าแม่ตัวเองอ่ะตายในป่าช้า มีเลือดอาบหน้าเต็มหมดเลย”ในตอนนั้นทั้งคู่ยังไม่ได้คิดว่าเรื่องราวดังกล่าวจะเกี่ยวข้องกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในคืนต่อมา และยังคงเข้าร่วมกิจกรรมของค่ายตามปกติกระทั่งเข้าสู่คืนที่สองของการเข้าค่าย ซึ่งเป็นคืนที่มีกิจกรรมเกี่ยวกับการเรียนรู้ลักษณะนิสัยของอาจารย์ กิจกรรมดำเนินไปจนดึกดื่นเกือบเที่ยงคืน ก่อนที่คุณหมอบอมจะกลับขึ้นห้องพักในเวลาประมาณ 01.00 น. เมื่อกลับมาถึงห้อง คุณหมอบอม และคุณหมอภูมิจึงนั่งพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันตามประสาเพื่อน ทั้งเรื่องความเหน็ดเหนื่อยจากการเรียน และประสบการณ์ในช่วงที่ผ่านมา จนเวลาล่วงเลยไปถึงประมาณ 02.00 น. กว่า ๆ คุณหมอภูมิ เริ่มรู้สึกง่วงจึงขอตัวนอนก่อน ส่วนคุณหมอบอมยังไม่นอนในทันที แต่ลุกไปอาบน้ำให้เรียบร้อยก่อนจะกลับขึ้นเตียงเพื่อเตรียมตัวพักผ่อนทว่าในช่วงที่กำลังจะเคลิ้มหลับ จู่ ๆ คุณหมอบอมกลับได้ยินเสียงน้ำหยดดังมาจากบริเวณอ่างอาบน้ำ“ติ๋ง ๆ”เสียงน้ำหยดดังขึ้นเป็นจังหวะคล้ายกับฉากในภาพยนตร์สยองขวัญ ทั้งที่ภายในห้องควรจะเงียบสงบในยามดึก คุณหมอบอมเล่าว่าตนเองเป็นคนหลับยาก หากมีเสียงรบกวนเพียงเล็กน้อยก็ทำให้นอนไม่หลับได้ จึงตัดสินใจลุกขึ้นไปตรวจสอบ และปิดก๊อกน้ำให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำ คุณหมอบอมเปิดไฟบริเวณเตียงนอนก่อน จากนั้นจึงเปิดไฟตรงโต๊ะเครื่องแป้งซึ่งมีกระจกตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วเดินไปเปิดไฟในห้องน้ำตามลำดับเมื่อเข้าไปภายในห้องน้ำ คุณหมอบอมสังเกตเห็นคราบสนิมอยู่เต็มบริเวณต่าง ๆ ทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าห้องน้ำแห่งนี้ไม่ได้ผ่านการใช้งานหรือทำความสะอาดมาเป็นเวลานาน แม้จะไม่สามารถยืนยันได้ว่าห้องถูกปล่อยทิ้งไว้นานเพียงใดก็ตามหลังจากปิดก๊อกน้ำเรียบร้อยแล้ว คุณหมอบอมกลับมีความรู้สึกประหลาดเกิดขึ้นขณะเตรียมปิดไฟ และเดินกลับไปยังเตียง โดยเล่าว่าเมื่อปิดไฟภายในห้อง ความรู้สึกกลับเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ราวกับว่าตนเองไม่ได้อยู่ในห้องเดิม แต่เหมือนกำลังอยู่ในอีกมิติหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยแม้จะรู้สึกกลัว แต่ด้วยความง่วงที่มีมากกว่า คุณหมอบอมจึงรีบปิดไฟแล้ววิ่งกลับขึ้นเตียงเพื่อหวังจะนอนให้หลับเสียทีแต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีกครั้งหลังจากนอนไปได้สักพัก คุณหมอบอมเริ่มรู้สึกว่าเตียงบริเวณปลายเท้าสั่นไหว ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังนั่งขย่มเตียงอยู่ คุณหมอบอมพยายามหาเหตุผลให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น โดยคิดในแง่ดีว่าอาจเป็นคุณหมอภูมิที่กำลังพลิกตัว หรือขยับตัวขณะนอนหลับ เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัย คุณหมอบอมจึงกลิ้งตัวไปยังฝั่งที่คุณหมอภูมินอนอยู่ และสังเกตดูว่าอาการสั่นของเตียงจะหยุดลง หรือไม่แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามเตียงยังคงสั่นไหวอยู่เช่นเดิม ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังนั่งขย่มอยู่ตรงปลายเตียงอย่างต่อเนื่อง ทั้งที่คุณหมอบอมขยับตัวไปอยู่ใกล้เพื่อนแล้วก็ตามในขณะที่กำลังพยายามทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ คุณหมอบอมกลับรู้สึกเหมือนมีมือของใครบางคนมาจับบริเวณขาของตนเองความรู้สึกในตอนนั้นทำให้คุณหมอบอมตกใจ และหวาดกลัวอย่างมาก จึงรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงทันที ก่อนจะพยายามปลุกคุณหมอภูมิด้วยการเรียกชื่อ และเขย่าตัวเพื่อน“ภูมิ ๆ”แต่ไม่ว่าจะเรียกหรือเขย่าตัวอย่างไร คุณหมอภูมิก็ไม่ยอมตื่นขึ้นมาเสียทีขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 03.00 น. คุณหมอบอมจึงทำได้เพียงนอนคลุมโปงอยู่ใต้ผ้าห่ม พร้อมกับสวดมนต์เพื่อให้ตนเองสงบลง และคิดในใจว่า“ถ้ามีอะไร เดี๋ยวทำบุญไปให้นะ”หลังจากสวดมนต์อยู่พักหนึ่ง อาการสั่นของเตียงก็ค่อย ๆ หยุดลง ความรู้สึกเหมือนมีมือมาจับขาก็หายไปเช่นกัน คุณหมอบอมจึงค่อย ๆ เปิดผ้าห่มออกจากศีรษะ พร้อมหวังว่าเหตุการณ์ทั้งหมดจะจบลงเสียทีแต่ความเงียบสงบที่กลับคืนมาได้ไม่นาน กลับกลายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ชวนขนหัวลุกครั้งต่อไปคุณหมอบอมเล่าว่าภายในห้องยังมีตู้เสื้อผ้าไม้ลักษณะเป็นซี่ ๆ ตั้งอยู่บริเวณตรงข้ามกับห้องน้ำ โดยมีแสงไฟอยู่ด้านในตู้ ขณะที่กำลังพยายามข่มตานอนอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากบริเวณตู้เสื้อผ้าเสียงดังกล่าวมีลักษณะคล้ายกับเล็บของผู้หญิงที่กำลังขูดไปตามซี่ไม้ของตู้เสื้อผ้า“ครูด ๆ” เสียงนั้นดังซ้ำ ๆ ต่อเนื่องกันเป็นเวลาประมาณ 10–15 นาที ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานพอจะทำให้คุณหมอบอมรู้สึกหวาดกลัวจนแทบไม่อยากอยู่ภายในห้องนี้อีกต่อไปจากเดิมที่พยายามหาเหตุผลให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนนี้คุณหมอบอมกลับรู้สึกว่าตนเองต้องการออกจากห้องพักแห่งนี้ให้เร็วที่สุด แต่ในเวลานั้นก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการรวบรวมสติและสวดมนต์อีกครั้ง พร้อมกับกล่าวในใจว่าจะทำบุญไปให้ในวันรุ่งขึ้น และหลังจากนั้น เสียงเล็บที่ขูดไปตามซี่ไม้ก็ค่อย ๆ เงียบหายไปทว่าขณะที่คุณหมอบอม กำลังพยายามสงบสติอารมณ์ สายตากลับเหลือบไปเห็นบริเวณผ้าม่านด้านหลังห้อง ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับที่เคยสำรวจในวันแรก และเป็นจุดที่มีประตูถูกล็อกกุญแจเอาไว้พร้อมเก้าอี้วางขวางอยู่คุณหมอบอมย้อนเล่าว่า ตั้งแต่คืนแรกที่เข้าพัก ตนเองเคยสังเกตเห็นแสงบางอย่างอยู่บริเวณดังกล่าว แต่ในตอนนั้นคิดว่าอาจเป็นแสงไฟที่ลอดออกมาจากหน้าต่าง จึงไม่ได้สนใจมากนักแต่หลังจากต้องเผชิญกับเหตุการณ์แปลกประหลาดต่อเนื่องกันหลายครั้งในคืนเดียว ภาพแสงที่เคยเห็นกลับทำให้คุณหมอบอม เริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างอาจมีความเชื่อมโยงกัน และในที่สุดสิ่งที่ปรากฏอยู่บริเวณผ้าม่านก็ทำให้คุณหมอบอม ต้องเผชิญกับภาพที่ยากจะลืมเลือนคุณหมอบอมเล่าว่า ตนเองเห็นเงาของผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงบริเวณดังกล่าว โดยเงานั้นหันหน้ามาทางตนเองราวกับกำลังจ้องมองอยู่หลังจากต้องเผชิญกับเหตุการณ์ต่อเนื่องกันตั้งแต่เสียงน้ำหยด เตียงสั่นคล้ายมีคนขย่มเตียง ความรู้สึกเหมือนมีมือมาจับขา เสียงคล้ายเล็บขูดตู้เสื้อผ้า ไปจนถึงเงาผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงผ้าม่าน คุณหมอบอมก็ยอมรับว่าขณะนั้นรู้สึกหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด สุดท้าย ด้วยความเหนื่อยล้า และสภาพร่างกายที่แทบไม่ไหว คุณหมอบอมจึงไม่สามารถประคองสติเอาไว้ได้อีกต่อไป และเผลอหลับไปในลักษณะกึ่งรู้สึกตัวกึ่งไม่รู้สึกตัว ก่อนจะรู้สึกตัวอีกครั้งในเวลาประมาณ 06.00 น. เมื่อคุณหมอภูมิลุกขึ้นมาเตรียมตัวอาบน้ำแม้จะผ่านพ้นคืนอันยาวนานมาได้ แต่คุณหมอบอมยอมรับว่ายังไม่สามารถเรียบเรียงความคิด หรือพูดคุยกับเพื่อนได้ตามปกติ เพราะความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงติดอยู่ในความรู้สึก จึงทำได้เพียงลุกขึ้นไปอาบน้ำ และเตรียมตัวลงไปรับประทานอาหารเช้าตามที่คุณหมอภูมิชวนแต่เรื่องราวในเช้าวันนั้นกลับยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ทันทีที่ทั้งคู่เปิดประตูห้องพักออกมา กลับพบแมวดำตัวหนึ่งอยู่บริเวณหน้าห้อง ก่อนที่แมวดำตัวนั้นจะกระโดดขึ้นไปบนราวบันได และเดินตามทั้งสองลงไปจนถึงชั้น 1 ภาพของแมวดำที่ปรากฏขึ้นหลังจากคืนอันน่าสะพรึงกลัว ยิ่งทำให้เหตุการณ์ทั้งหมดดูชวนขนหัวลุกมากยิ่งขึ้น แม้จะไม่สามารถยืนยันได้ว่าแมวดำตัวนั้นเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนหรือไม่ก็ตามเมื่อเดินทางลงมาถึงด้านล่าง คุณหมอบอมได้เข้าไปยังห้องพักของคุณหมอเจน ซึ่งเป็นคนรักของคุณหมอภูมิ และเมื่อคุณหมอเจนเห็น คุณหมอบอมก็สังเกตได้ทันทีว่าดวงตาแดงก่ำผิดปกติ จึงเอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้นคำถามดังกล่าวทำให้คุณหมอบอมกลั้นความรู้สึกไม่ไหว ก่อนจะร้องไห้ออกมา และเล่าว่าตนเองแทบไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน พร้อมเปิดใจบอกถึงเหตุการณ์ชวนขนหัวลุกทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในห้องพัก คุณหมอภูมิเองก็ได้รับฟังเรื่องราวบางส่วนมาตั้งแต่วันแรกที่คุณหมอบอม เริ่มบอกว่าห้องพักให้ความรู้สึกอึดอัด และบริเวณด้านหลังอาคารดูน่ากลัวผิดปกติ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนที่สองกลับทำให้ความรู้สึกไม่สบายใจเหล่านั้นทวีความรุนแรงขึ้นอย่างมากเมื่อได้ย้อนกลับมาทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมด คุณหมอบอมยังคงติดใจอยู่หลายประเด็น ไม่ว่าจะเป็นเหตุใดพนักงานจึงมีท่าทีเงียบผิดปกติ และรีบเดินออกไปหลังจากช่วยเปิดห้องพัก เหตุใดห้องน้ำจึงเต็มไปด้วยคราบสนิม เหตุใดประตูบริเวณด้านหลังจึงถูกล็อกกุญแจ และมีเก้าอี้วางขวางเอาไว้ รวมถึงอาคารที่ยังสร้างไม่เสร็จซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังเรือนไทยนั้นเคยเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมาก่อนหรือไม่?ยิ่งไปกว่านั้น คุณหมอบอมยังเล่าว่า ในคืนที่เกิดเหตุการณ์ดังกล่าวตรงกับวันอาสาฬหบูชา ซึ่งเป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา และมีความเชื่อเล่าต่อกันมาว่าเป็นช่วงเวลาปล่อยผี นอกจากประสบการณ์ที่คุณหมอบอมพบเจอด้วยตนเองแล้ว ยังมีเสียงผิดปกติจากบริเวณด้านหลังอาคารดังแว่วเข้ามาในคืนนั้น โดยมีลักษณะคล้ายเสียงกรีดร้องที่คุณหมอบอมเปรียบว่าเหมือนเสียงผีเปรต ขณะเดียวกัน อาจารย์แพทย์ที่ร่วมเดินทางไปเข้าค่ายในครั้งนั้นก็เล่าว่า ตลอดทั้งคืนรู้สึกเหมือนมีคนเดินไปเดินมาอยู่บริเวณหน้าห้องพักไม่หยุดเรื่องราวเหล่านี้ทำให้คุณหมอบอม ยิ่งรู้สึกค้างคาใจ เพราะแม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ก็ยังไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดจากอะไร และห้องพักที่ตนเองเข้าพักในคืนนั้นเคยมีประวัติความเป็นมาอย่างไรหลังจากเดินทางกลับ คุณหมอบอมจึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้คุณแม่ฟัง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำตำหนิจากคุณแม่ที่ถามว่าทำไมถึงไม่พกพระติดตัวไปด้วยคุณหมอบอมเล่าว่า ในช่วงเวลานั้นตนเองแทบทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาคุยกับคุณแม่ พร้อมร้องไห้ไปด้วย แต่สิ่งที่ทำให้รู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่า คือคุณแม่กลับเอ่ยถามขึ้นมาราวกับรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นว่า“เจออีกแล้วใช่ไหม”นอกจากนี้ คุณหมอบอมยังเล่าว่าตนเองได้แอบค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับรีสอร์ทแห่งดังกล่าวภายหลัง และพบข้อมูลที่ระบุว่าบริเวณพื้นที่ของรีสอร์ทเคยเป็นป่าช้าเก่ามาก่อนแม้จะไม่สามารถยืนยันได้ว่าข้อมูลดังกล่าวเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นโดยตรงหรือไม่ แต่เมื่อย้อนนึกถึงบรรยากาศของเรือนไทย ป่าทึบด้านหลังอาคาร ประตูที่ถูกล็อกเอาไว้ เสียงปริศนา และเงาผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงผ้าม่าน ทุกอย่างกลับยิ่งทำให้คุณหมอบอมรู้สึกค้างคาใจจนถึงทุกวันนี้เพราะท้ายที่สุดแล้ว คุณหมอบอมก็ไม่เคยได้สอบถามประวัติของห้องพัก หรืออาคารที่ตนเองเข้าพักอย่างจริงจัง จึงไม่มีคำตอบที่ชัดเจนว่าสิ่งที่พบเจอในคืนนั้นเกิดขึ้นจากอะไรและสิ่งที่ชวนขนหัวลุกยิ่งกว่านั้น คือคุณหมอบอมได้ทิ้งท้ายว่า ตลอดชีวิตของตนเองมักมีวิญญาณหลากหลายตนมาปรากฏให้พบเจอ เพื่อกล่าวขอบคุณอยู่เสมอเมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงตรงนี้ จึงอดตั้งคำถามไม่ได้ว่า เหตุการณ์ในค่ายแพทย์ครั้งนั้นเป็นเพียงประสบการณ์หลอนที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ หรือแท้จริงแล้ว สถานที่แห่งนั้นมีบางสิ่งบางอย่างซ่อนอยู่ ซึ่งยังคงรอให้ใครสักคนกลับไปค้นหาคำตอบ…(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

13 ต.ค. 2026

เรื่องเล่าจากแบงค์เกนสไตน์ ‘กลโกงหลอก บูชาผี’ l อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตน์ [6 ต.ค.69]

ทั้งที่ใช้วัตถุดิบเดิม ไม่เคยปรับเปลี่ยนอะไร แต่ลูกค้าประจำกลับทักว่า “ขนมเริ่มเน่า ซื้อไปไม่ทันไรก็มีกลิ่นบูด รสชาติไม่อร่อยเหมือนเดิม… ปรับคุณภาพวัตถุดิบลงหรือเปล่า?” ทั้งที่พี่เอกจริงจังกับเรื่องวัตถุดิบมาโดยตลอด แล้วอะไร? คือสาเหตุที่ทำให้ขนมของเขาเปลี่ยนไป?เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตน์ [6 ตุลาคม 2569]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องเล่าจากแบงค์ ‘กลโกงหลอก บูชาผี’ แบงค์เกนสไตน์ ได้ถ่ายทอดเรื่องราวที่ได้รับฟังมาจาก ‘พี่สุ เวรเปล’ ซึ่งเป็นเรื่องที่คนทำธุรกิจอาจประสบพบเจอได้ โดย ‘พี่เอก (นามสมมติ)’ ซึ่งเป็น LGBT ได้เข้ามาปรึกษาพี่สุเกี่ยวกับเรื่องราวที่ตนเองพบเจอในช่วงแรก พี่เอกเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศทั่วไป แต่ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ เขาได้รับแจ้งให้ออกจากงานจากการ Lay off พนักงาน โดยบริษัทไม่ได้ให้ออกในทันที แต่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้าตั้งแต่ช่วงปลายปี ไม่รู้ว่าอะไรเป็นสิ่งที่ดลใจให้ พี่เอกนำเงินที่สะสมมาไปปิดบัตรเครดิตตั้งแต่ช่วงปลายปีที่แล้ว และหลังจากปิดบัตรได้เพียง 1 เดือน พี่เอกก็ได้รับแจ้งว่าเป็นหนึ่งในรายชื่อพนักงานที่ต้องออกจากงาน ท่ามกลางความโชคร้าย พี่เอกก็ยังรู้สึกโชคดีที่อย่างน้อยได้เคลียร์หนี้ไปก่อนแล้ว แถมยังได้รับค่าตกใจและเงินชดเชยต่าง ๆ ทำให้เงินก้อนนี้เหลือไว้ใช้ต่อโดยไม่ต้องนำไปชำระหนี้บัตรเครดิตอีก เขาจึงรู้สึกว่าหัวหน้าไม่ได้ใจร้ายอะไร และยอมรับพร้อมเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นพี่เอกทำงานอยู่ในจังหวัดแห่งนี้มาเป็นระยะเวลานานแล้ว หลังจากออกจากงาน เขาก็เริ่มคิดว่าจะทำอะไรต่อดี แต่ด้วยความที่ผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านมีอายุมากแล้ว เขาจึงตัดสินใจปรึกษากับคนรักว่าจะนำเงินก้อนนี้กลับไปที่บ้าน เพื่อดูแลครอบครัว พื้นฐานพี่เอกเป็นคนที่ชื่นชอบ และมีฝีมือในการทำเบเกอรีอยู่แล้ว จึงได้ไปเปิดร้านในตลาดใหญ่ใจกลางจังหวัดบ้านเกิด ตลาดแห่งนี้มีทั้งหมด 3 ซอย ซึ่งคือ 4 แถว โดยพี่เอกเป็นพ่อค้าหน้าใหม่ที่เปิดร้านอยู่ในซอยที่ 3 บริเวณท้าย ๆ ตลาด ด้วยความที่พี่เอกเป็นคนมีความคิดสร้างสรรค์ ทำให้ร้านเบเกอรีของเขาขายดีมาก ในช่วง 2–3 เดือนแรก ขายดีเสียจนทำขายไม่ทัน แต่เมื่อเข้าสู่เดือนที่ 3 ร้านแรกที่อยู่ซอย 1 บริเวณทางเข้าตลาดกลับเปลี่ยนมาขายเบเกอรีเหมือนกับพี่เอก แม้กระทั่งการจัดหน้าร้านก็ยังเหมือนกัน จนเรียกได้ว่าเป็นการลอกเลียนแบบ สำหรับพี่เอก เขาไม่ได้แปลกใจหากจะมีสินค้าหลากหลายชนิด หรือมีสินค้าซ้ำกันบ้าง แต่สิ่งที่ทำให้รู้สึกแปลกใจ คือก่อนหน้านี้ร้านดังกล่าวขายสินค้าอย่างอื่นอยู่ แต่ทำไมเมื่อร้านของพี่เอกขายดี อีกฝ่ายกลับเปลี่ยนมาขายสินค้าเหมือนกัน จนแทบจะเหมือนเป็นสาขาที่ 2 ของร้านพี่เอกเลยก็ว่าได้ ซึ่งส่งผลกระทบให้ยอดขายของร้านพี่เอกตกลงหลังจากถูกลอกเลียนแบบ ในเดือนแรกยอดขายเริ่มตก พอเข้าสู่เดือนที่ 2 ก็เริ่มขายได้เท่าทุน และเมื่อเข้าสู่เดือนที่ 3 ก็เริ่มขายของไม่หมดจนกลายเป็นขาดทุน ทำให้พี่เอกเริ่มเครียด แต่พ่อค้าร้านข้าง ๆ ซึ่งขอใช้นามสมมติว่า ‘พี่หนึ่ง’ เป็นคนดีกับพี่เอก เวลาเขาไปเข้าห้องน้ำ พี่หนึ่งก็จะคอยช่วยเฝ้าร้านให้ และถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอยู่เสมอ พี่หนึ่งสังเกตเห็นว่าร้านเริ่มขายไม่ดี จึงเข้ามาสอบถามพี่เอกว่าเครียดเรื่องอะไร และเกิดอะไรขึ้น? หลังจากพี่เอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง เย็นวันนั้นพี่หนึ่งก็ชวนไปสังสรรค์ หลังจากกินดื่มไปได้สัก 3–4 กระป๋อง พี่หนึ่งก็เสนอว่ารู้จักอาจารย์คนหนึ่ง ซึ่งในช่วงที่เขาขายไม่ดี พอไปหาอาจารย์คนนี้แล้วก็กลับมาขายดีอีกครั้ง พี่เอกเห็นว่าพี่หนึ่งค้าขายได้ดีจริง สามารถหมุนเงินได้ แม้จะมีการกู้ยืมเงินต่าง ๆ แต่ก็ยังจ่ายหนี้รายวันได้อยู่เสมอ เมื่อเห็นเช่นนั้น พี่เอกจึงสนใจที่จะไปหาอาจารย์คนดังกล่าวเมื่อไปถึงสถานที่ สิ่งที่เห็นไม่ได้เห็นเป็นสำนักอะไร แต่เป็นเพียงห้องแถว ภายในไม่ได้มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์รายล้อม เมื่อเข้าไปก็พบกับคุณลุงคนหนึ่งชื่อว่า ‘ลุงธน’ ซึ่งทำงานส่งของทั่วไป หลังจากพบกัน ลุงธนก็ถามไถ่ชื่อพี่เอก เมื่อพี่เอกบอกชื่อ และบอกว่ามาหาตามคำแนะนำของพี่หนึ่ง ลุงธนก็ทักขึ้นมาว่า หากมาตามคำชวนของพี่หนึ่ง คงมาเรื่องค้าขายแน่ ๆ พี่เอกก็ตอบไปตามตรงจากนั้น... ลุงธนก็นำเงินพดด้วงมาให้ โดยเป็นของเสมือนจริงที่นำไปปลุกเสก ไม่ใช่ของจริง พร้อมทั้งบอกว่าให้นำไปบูชาแล้วการค้าขายจะดีอย่างแน่นอน โดยมีค่าบูชาเพียง 59 บาทเท่านั้น เมื่อได้ยินราคา พี่เอกจึงรีบควักเงินออกมาจ่ายโดยไม่คิดอะไร การบูชาเงินพดด้วงนี้ทำได้ง่าย ๆ เพียงวางเหรียญไว้กลางพาน และเทน้ำลงไปรอบ ๆ รวมถึงมีบทสวดสำหรับการบูชา ซึ่งพี่เอกก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดแปลกไป หลังจากนั้นประมาณ 1–2 สัปดาห์ ร้านก็กลับมาขายดีเป็นเทน้ำเทท่า และเริ่มกลับมาเฟื่องฟูอยู่ได้ประมาณ 2 เดือน ก่อนที่ยอดขายจะตกลงมาอีกครั้ง จากการไปหาลุงธนครั้งก่อน พี่เอกได้รับเบอร์ติดต่อไว้ จึงโทรศัพท์ไปเล่าสถานการณ์ให้ฟังว่า ทุกอย่างกลับไปเป็นเช่นเดิมอีกแล้ว ยอดขายตกลง และร้านด้านหน้าก็กลับมาขายดี มีแต่คนไปซื้อร้านนั้น ลุงธนจึงบอกให้พี่เอกกลับไปหาอีกครั้ง เมื่อกลับไปหาลุงธนในครั้งนี้ แกก็ทักขึ้นมาว่า“มีใครทำอะไรกับร้านเอ็งหรือเปล่า ของลุงมันโอเคอยู่นะ มีใครมาใส่ของร้านเอ็งหรือเปล่า ของลุงก็ไม่ธรรมดานะ” จากนั้นลุงธนก็เสนอให้พี่เอก เติมของ แต่ครั้งนี้ราคาเพิ่มขึ้นเป็น 599 บาท โดยมีการเติมคาถาเปรียบเสมือนยามรักษาความปลอดภัย หรือ รปภ. ลุงธนอ้างว่าร้านจะต้องมีคนทำของใส่อย่างแน่นอนพี่เอกยอมรับว่าเครียด เพราะไม่มีเงินหมุนสำหรับทำร้าน การต้องจ่ายเงินถึง 599 บาทสำหรับการมู ก็ทำให้รู้สึกเสียดายเงิน แต่ก็เลือกที่จะทำเพราะครั้งแรกเห็นผลดี อย่างไรก็ตาม เขายังคงรู้สึก 50-50 เพราะมั่นใจในฝีมือการทำเบเกอรีของตนเอง และมีพดด้วงมาช่วยเสริม ครั้งนี้จึงตัดสินใจจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวเพื่อซื้อสิ่งที่เปรียบเสมือนยาม รปภ. มาเฝ้าร้าน และช่วยปัดเป่าสิ่งต่าง ๆ สถานการณ์ของร้านกลับมาเฟื่องฟู ขายดีเสียยิ่งกว่าเก่า ไม่เพียงแค่ขายของหน้าร้านหมดเท่านั้น แต่ยังมีลูกค้าสั่งซื้อเพื่อนำไปขายต่อ และนำไปทำบุญอีกด้วย ร้านขายดีอยู่ประมาณ 3 เดือน แต่เมื่อเข้าสู่เดือนที่ 4 ทุกอย่างกลับแย่ลงอีกครั้ง ยอดขายตกลงเรื่อย ๆ จนได้รับฟีดแบ็กจากลูกค้าประจำว่า “ขนมเริ่มเน่า ซื้อไปไม่ทันไรก็มีกลิ่นบูด รสชาติไม่อร่อยเหมือนเดิม… ปรับคุณภาพวัตถุดิบลงหรือเปล่า?”ทั้งที่ไม่มีการปรับเปลี่ยนวัตถุดิบใด ๆ เพราะพี่เอกเป็นคนจริงจังกับเรื่องวัตถุดิบมาก เขาเติบโตมากับบริษัทที่ทำงานเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ และรู้ว่าการไม่ทรยศต่อลูกค้าจะทำให้ธุรกิจดำเนินต่อไปได้ ดังนั้น เขาจึงใช้วัตถุดิบที่ดีมาโดยตลอด จึงเป็นไปไม่ได้ที่ขนมซึ่งเพิ่งซื้อไปจะเน่าเสียหรือมีกลิ่นเปรี้ยวบูดในเวลาอันรวดเร็ว หลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น สิ่งแรกที่พี่เอกนึกถึงคือลุงธน ครั้งนี้พี่เอกบอกกับแกว่าท่าจะโดนของแรง เพราะขนมถึงขั้นเน่าเสีย ลุงธนตอบกลับมาว่าคาถาที่ได้ไปล่าสุดอาจอ่อนกำลังลง จึงให้บูชาของเพิ่มในราคา 1,099 บาท โดยอ้างว่าเป็นทีเด็ด เปรียบเสมือนการชาร์จแบตเตอรี่ เพราะคาถาที่ใช้ไปนาน ๆ พลังจะอ่อนลง จึงต้องใช้คาถานี้ไปบูชาเพื่อชาร์จแบตเพิ่มครั้งนี้พี่เอกก็เครียดหนักเช่นเคย เนื่องจากราคาสูงขึ้น แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจซื้ออยู่ดีหลังจากนั้น ร้านก็กลับมาขายดี และเฟื่องฟูเช่นเคย สถานการณ์วนอยู่แบบเดิม คือขายดีได้ประมาณ 4 เดือน ก่อนที่ยอดขายจะตกลงอีกครั้งเมื่อเข้าสู่เดือนที่ 5 โดยในการบูชาครั้งที่ 3 นี้ ลุงธนได้ให้กระดาษใบเล็ก ๆ มาหนึ่งใบ พร้อมกล่าวว่า“หากขายไม่ดี ให้เปิดกระดาษนี้มา ในกระดาษจะมีของพิเศษอยู่”เมื่อถึงช่วงที่ยอดขายเริ่มตก พี่เอกจึงเปิดกระดาษแผ่นนั้นออกมา ข้างในมีคาถาสำหรับการบูชา พร้อมระบุวิธีว่าต้องใช้ธูป 16 ดอก และดอกไม้ซึ่งดูเป็นเรื่องปกติ แต่สิ่งที่ตามมาคือต้องเตรียมเลือดหมูสด ๆ 1 ถ้วย รวมถึงเนื้อหมูและไก่พร้อมเครื่องใน จุดนี้ทำให้พี่เอกเริ่มเอะใจว่า เหตุใดการบูชาจึงต้องใช้ทั้งเลือดและของดิบ เขาจึงไปสอบถามญาติ ๆ ว่าเคยพบเจอการบูชาลักษณะนี้หรือไม่ ทุกคนต่างตอบกลับมาว่า “ไม่นะลูก ที่พูดมามันเหมือนกับการไหว้ผี ไหว้สัมภเวสี”พี่เอกจึงยังไม่ซื้อของไหว้ และไม่ยอมอ่านคาถาในใบนั้น พร้อมทั้งหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยความกังวลใจ รวมถึงตัดสินใจปิดร้านชั่วคราวในช่วงนั้น จากนั้นพี่เอกได้พูดคุยกับพี่สุ เวรเปล และได้รับรู้ว่าการท่องคาถาโดยใช้เลือด และของดิบนั้นไม่น่าจะเป็นการบูชาของดี พี่สุจึงได้ปรึกษากับพี่ชายซึ่งเป็นคนประกอบพิธีครอบครูให้ และได้วิธีมาแนะนำพี่เอกว่า “ให้นำของทั้งหมดไปทิ้งน้ำ ไปบวชพราหมณ์ และนั่งสมาธิทุกวันพระ เพื่อส่งบุญและเสริมเป็นเกราะป้องกันให้ตนเอง”หลังจากนั้น พี่เอกก็หายไปจาก พี่สุเป็นเวลาหนึ่งเดือน ก่อนจะกลับมาบอกว่าได้ไปจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทั้งการนำของไปทิ้งน้ำตามคำแนะนำ รวมถึงการไปทำบุญ บวช และนั่งสมาธิอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องอัปเดตคือ พี่หนึ่งซึ่งเป็นพ่อค้าร้านข้าง ๆ แท้จริงแล้วรู้จักกับทั้งเจ้าของร้านแรก และลุงธน กลุ่มนี้จะใช้วิธีให้ร้านแรกทำทีลอกเลียนแบบร้านที่ขายดีเกินหน้าเกินตา รวมถึงแนะนำให้เหยื่อไปหาลุงธน ซึ่งแท้จริงแล้วลุงธนไม่ใช่หมอผี แต่เป็นเพียงบุคคลธรรมดาที่กลุ่มนี้อุปโลกน์ขึ้นมาให้เป็นหมอผี เพื่อหลอกลวงต้มตุ๋นเหยื่อ โดยในตลาดก็มีผู้เสียหายจากการกระทำลักษณะนี้มาหลายคนแล้ว เพียงแต่ไม่สามารถเอาผิดได้ส่วนของที่นำมาให้พี่เอกบูชานั้น เป็นของที่ถูกปลุกเสกโดยอาจารย์คนหนึ่ง ซึ่งเป็นของไม่ดี พี่เอกเชื่อว่าของที่ได้มาคงมีผลจริง เพราะตั้งแต่ขายมาเขาไม่เคยเปลี่ยนวัตถุดิบเลย สุดท้ายแล้วพี่เอกยังโชคดีที่ไม่เสียสิ่งใดไปมากกว่านี้(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

09 ต.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณกี้ เว้าพื้นผี 'คืนวันชูซอก' l อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตน์ [6 ต.ค.69]

จากการตั้งแคมป์สังสรรค์กันธรรมดา ก็เกิดเรื่องราวน่าขนลุก! จากการนัดรวมตัวเพื่อนฝูงคนไทยมากางเต็นท์ด้วยกันในวันหยุดยาว ก็ดันเกิดเรื่องหลอนทุก ๆ คืน จนได้เฉลยจากนายจ้างว่าสิ่งที่พวกเขาเจอคือสิ่งลี้ลับที่คาดไม่ถึง!เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตน์ [6 ต.ค.69]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ ‘ดีเจเจ็ม’ และ ‘ดีเจมดดำ’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘คืนวันชูซอก’ ‘คุณกี้ เว้าพื้นผี’ เล่าว่าเรื่องราวนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว ณ ประเทศเกาหลีใต้ ในตอนนั้นเป็นช่วงเทศกาลชูซอก หรือวันไหว้บรรพบุรุษของเกาหลี ซึ่งจะเป็นช่วงที่เพื่อน ๆ คนไทยที่ทำงานแถวนั้นได้หยุดยาว จึงนัดกันมาสังสรรค์และกางเต็นท์นอนบริเวณสวนดอกไม้ที่คุณกี้ ทำงานอยู่ วันนั้นมีคนมารวมตัวกันเกือบ 20 คน กางเต็นท์กันประมาณ 5-6 หลัง ช่วงค่ำก็มีการกินดื่ม เปิดเพลงพูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนกระทั่งเวลาประมาณเที่ยงคืนกว่า ทุกคนก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันเข้านอน บางส่วนก็เรียกรถแท็กซี่กลับบ้านส่วน คุณกี้เองก็เข้าไปนอนในห้องพักที่ห่างออกไปไม่ไกล เหตุการณ์หลอนก็เริ่มขึ้นช่วงตี 1 กว่า ๆ เมื่อเพื่อนคนหนึ่งที่นอนในเต็นท์ได้ยินเสียงคนเดินลงส้นเท้าตึงตังเหมือนคนไม่ใส่รองเท้าเดินวนอยู่รอบ ๆ เต็นท์ ในตอนแรกเพื่อนก็นึกว่าเป็นเพื่อนคนอื่นที่ลุกออกมาทำธุระส่วนตัว แต่เมื่อเปิดซิปออกไปดูกลับไม่พบใครเลยกลับเข้าไปนอนต่อ แต่ผ่านไปไม่ถึง 5 นาที เสียงนั้นก็ดังกลับขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งในคราวนี้ได้ยินชัดเจนเต็มสองหูจนเหมือนกับว่ามีคน 4-5 คนมาเดินวนรอบเต็นท์เลย แต่พอเปิดดูก็ยังมีแต่ความว่างเปล่า และด้วยความกลัวเพื่อนคนนั้นจึงพยายามข่มตาหลับจนเช้า และนำเรื่องที่เจอมาเล่าให้คนอื่นฟัง ซึ่งในตอนแรกทุกคนก็คิดว่าคงมีคนมาแกล้ง แต่ในคืนเดียวกันนั้นเอง เพื่อนผู้ชายอีกคนที่เข้าไปนอนในห้องเดียวกันกับคุณกี้ ซึ่งตอนนั้นก็เปิดหน้าต่างห้องทิ้งไว้ก็เจอเพิ่มอีกคน เพราะจู่ ๆ ในขณะนั้นที่กลุ่มคุณกี้ ที่นั่งกินดื่มกันอยู่ด้านนอกก็ได้ยินเสียงกระแทกผนังห้องดังกึก ๆ เหมือนคนกำลังดิ้นอยู่ข้างใน ก็เลยรีบวิ่งเข้าไปดูกันประมาณ 4-5 คนพบว่าเพื่อนกำลังนอนดิ้นทุรนทุรายเหมือนคนหายใจไม่ออก ก่อนที่จะสะดุ้งตื่นด้วยใบหน้าซีด และเล่าว่าช่วงที่กำลังจะเคลิ้มหลับก็มี ‘อาจุมม่า’ (หญิงแก่ชาวเกาหลี) มายืนชี้หน้าด่าเป็นภาษาเกาหลีอยู่ที่หน้าต่างเหมือนว่ากำลังไล่ให้ออกไป และกำลังจะปีนเข้ามาในห้อง ซึ่งในตอนนั้นตัวเขาเองก็ขยับไม่ได้เลยแต่คุณกี้ และเพื่อนก็เข้ามาในห้องก่อนจึงตื่นในทันที ทำให้คืนนั้นเพื่อนคนนี้กลัวจนต้องเรียกแท็กซี่กลับทันที ซึ่งความหลอนก็ยังไม่จบแค่นั้น ตกเย็นวันต่อมาที่เหลือคนอยู่แค่ 4-5 คน ก็มีน้องผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ ‘น้ำ’ ซึ่งเธอไม่เชื่อเรื่องลี้ลับเลย ได้เข้าไปนอนเล่นโทรศัพท์ในเต็นท์คนเดียว จู่ ๆ น้ำก็เห็นเงาคนเดินวนรอบเต็นท์ไปมาในตอนแรกเธอก็คิดว่าเป็นเพื่อน จึงทักไปว่า “หนึ่ง แม่นบ่” ทำให้เงาหยุดชะงัก ไม่ตอบ แต่กลับค่อย ๆ ขยับมาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเต็นท์ เมื่อน้ำรูดซิปเต็นท์เพื่อชะโงกหน้าออกไปดู ก็ช็อกสุดขีดเพราะสิ่งที่เห็นคือร่างคนที่ใส่เสื้อผ้าปกติ แต่ไม่มีหัว และที่สำคัญที่สุดคือไม่มีเท้าเช่นเดียวกัน ทำให้ร่างนั้นลอยอยู่เหนือพื้นทำให้น้ำกรี๊ดสุดเสียง ช็อก ตัวแข็ง หน้าซีด และพูดไม่รู้เรื่อง เอาแต่ร้องไห้และพูดว่า “คนไม่มีหัว ๆ” ก่อนที่จะรีบเรียกแท็กซี่หนีกลับไปอีกคน เช้าวันถัดมานายจ้างชาวเกาหลีก็แวะเข้ามาหา คุณกี้จึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้นายจ้างฟัง นายจ้างจึงพาเดินข้ามถนนไปดูพื้นที่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งปรากฏว่าเป็น ‘หลุมศพ’ คล้ายฮวงซุ้ยประมาณ 5-6 หลุม นายจ้างเฉลยความจริงให้ฟังว่า คนแถวนี้มักจะเห็นผีคนแก่ และผีไม่มีหัวเดินวนเวียนบ่อย ๆ โดยเฉพาะเวลาที่มีคนมารวมตัวส่งเสียงดังในตอนกลางคืน เพราะวิญญาณกลุ่มนี้ไม่ชอบคนส่งเสียงดัง และที่สำคัญ คือเป็นชาตินิยมไม่ชอบคนต่างชาติ นั่นจึงเป็นคำตอบว่าทำไมกลุ่มเพื่อนคนไทยของคุณกี้ถึงโดนหลอกหลอนตลอดการพักผ่อน(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)