เห็นศาลาริมน้ำวิวสวยบรรยากาศดี มองดูดี ๆ ก็เจอคนนั่งห้อยขา ไม่ใส่เสื้อผ้า มีผ้าดิบคลุมผูกหัวผูกเท้า!

08 พ.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณบอย เดอะโกส ‘พนักงานส่งของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [ 28 เม.ย.2569 ]

ตอนนั้นเริ่มเป็นพนักงานส่งของใหม่ ๆ ต้องทำโอทีเพื่อทำยอด ช่วงดึกทำงานอยู่ในคลังสินค้าเพียงคนเดียว ระหว่างที่จัดสินค้าเตรียมส่งให้ลูกค้า สายตาเห็นคนเดินผ่านบริเวณกล่องพัสดุ เมื่อเดินไปดูไม่เจอใคร แต่ได้เห็นกล่องพัสดุชิ้นหนึ่งที่สั่น! และมาพร้อมเสียงปริศนาบอกว่า ‘พี่ชายปล่อยผมออกไปที’ เช้าต่อมาต้องนำของชิ้นนี้ไปส่งให้รู้ค้า จึงได้รู้ว่าสิ่งนี้คือ ‘น้ำมันพราย’เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost (28 เม.ย. 2569)’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ ‘ดีเจโซเซฟ’ และ ‘ดีเจมดดำ’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘พนักงานส่งของ’ เรื่องราวนี้เป็นเรื่องที่ถูกเล่าโดย ‘คุณบอย’ ซึ่งเป็นประสบการณ์ของพนักงานส่งของคนหนึ่ง ที่ได้เล่าให้คุณบอยฟังไว้ว่า ช่วงที่ผมได้มาเป็นพนักงานส่งของใหม่ ๆ ก็ต้องขยันหน่อย ทำ OT มาก ๆ เพื่อที่หัวหน้าจะได้เห็นยอด และให้ผมผ่านโปรไว ๆ มีอยู่คืนหนึ่งผมทำงานจนดึกอยู่ในคลังสินค้า กว่าจะทำงานเสร็จก็ประมาณ 5 ทุ่มเกือบเที่ยงคืน ซึ่งพี่ ๆ พนักงานคนอื่นกลับไปหมดแล้ว ผมก็จัดสินค้าขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ของผมปกติเพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ออกไปส่งตั้งแต่เช้า แต่ระหว่างนั้นมีกองสินค้าอยู่กองนึงอยู่ในบริเวณที่ไม่ค่อยมีไฟหางตาผมสังเกตเห็นใครสักคนกำลังเดินอยู่ในคลังสินค้า ผมแอบเอะใจนิด ๆ เพราะที่นี่มีผมอยู่แค่คนเดียวใครจะมาเดินในคลังเวลานี้ เลยตัดสินใจเดินไป แต่เมื่อไปถึงก็ไม่เจอใคร เจอแต่กล่องสินค้าชิ้นเล็กกล่องหนึ่งซึ่งมันขยับ และสั่นเองได้ผมกลัวว่าเป็นสิ่งมีชีวิตอยู่ด้านในหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้น มันอาจจะขาดอากาศหายใจได้ ผมจึงเอื้อมมือหยิบกล่องนั้นขึ้นมา ท่ามกลางความเงียบ และมืดผมเอากล่องพัสดุชิ้นนั้นขึ้นมาแนบหูเพื่อฟังเสียงมัน และเสียงที่ออกมาจากกล่องใบนั้นคือเสียงพูดของใครคนหนึ่งที่พูดว่า...“พี่ชาย ปล่อยผมออกไปที” ด้วยความตกใจ ทำไมถึงมีเสียงพูดออกมาจากกล่องแบบนั้น ผมโยนทิ้ง และรีบวิ่งออกมาจากคลังสินค้า ไปที่รถเพื่อหนีออกมาอย่างรวดเร็ว เช้าวันต่อมาผมก็ขับรถไล่ส่งสินค้าตามบ้านปกติ แต่ส่งจนมืดค่ำก็ยังไม่หมดเหลือประมาณ 10 กล่องสุดท้าย ผมจึงคิดว่าจะเก็บไว้ไปนำส่งต่อวันพรุ่งนี้ เมื่อผมกลับมาถึงที่พักผมก็จอดรถไว้ และเดินขึ้นห้องไปซึ่งห้องผมอยู่ชั้น 2 ที่สามารถมองลงมาเห็นรถมอมอเตอร์ไซค์ตัวเองจากหลังห้องได้พอดี ผมถึงห้องผมก็ตรงไปอาบน้ำ พออาบเสร็จก็จะเอาผ้าเช็ดตัวไปตากที่ระเบียง ผมเผอิญสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถตอนแรกผมคิดว่า เป็นใครพยายามจะขโมยอะไรในรถหรือเปล่า? เลยรีบวิ่งไปดู แต่ปรากฏว่า ผู้ชายคนนั้นก็หายไป สินค้าก็ไม่ได้หายไปไหน ผมเลยออกไปส่งสินค้าปกติ จนกระทั่งส่งสินค้าให้ลูกค้าครบทุกชิ้น จึงเช็คดูความเรียบร้อยอีกที แต่พอเช็คดูดันเหลือพัสดุปริศนากล่องหนึ่ง ที่เกินมาได้ยังไงก็ไม่รู้ แต่เช็คดูแล้ว ที่อยู่ของลูกค้าก็ไม่ได้ไกล ผมเลยไปส่งให้จนครบ เมื่อไปถึงบ้านก็เจอกับผู้รับ แต่เขาดูตกใจแล้วพูดว่า “เห้ย ส่งมาด้วยหรอ ไม่คิดว่าจะส่งมานะเนี้ย” ด้วยความสงสัยเลยถามลูกค้าว่า “พี่สั่งอะไรมาหรอครับ” พี่เขาก็ไม่ตอบแต่ยิ้มกลับ แล้วแกะพัสดุตรงนั้นต่อหน้า สินค้าด้านในเป็นขวดแก้วเล็ก ๆ ข้างในมีน้ำข้น ๆ มีด้ายแดง และสายสิญพันรอบขวด แล้วลูกค้าก็พูดว่า “น้ำมันพราย” ผมก็ตกใจว่า ลูกค้าสั่งน้ำมันพรายเนี้ยนะ และหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ยุ่งกับลูกค้าคนนั้น และก็ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่า แต่ที่แปลกคือ ปกติน้ำมันพรายเขาทำมาจากผู้หญิงไม่ใช่หรอ ทำไมถึงมีวิญญาณผู้ชายมาวนเวียนได้…(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

08 พ.ย. 2025

เรื่องเล่าจากคุณโอ 'ความลับเเม่ชี' l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [ 4 พ.ย.2568 ]

ต้องไปนอนค้างคืนที่วัดป่า เพราะได้ไปทำงานจิตกรรมฝาพนังที่วัดแห่งหนึ่ง ก่อนไปจึงได้ถามเพื่อนว่า มีที่พักให้ไหม? เพื่อนก็ตอบว่า ‘ให้ไปนอนกับแม่ชีในวัดเลย’ พอไปถึงวัดก็แวะเข้าไปล้างหน้าล้างตา ก็ได้เหลือบไปเห็นขันใบหนึ่งที่มีว่านแช่อยู่ เลยคิดเล่น ๆ ว่า “แม่ชีเล่นของเหรอวะ” และนี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวสุดแปลกที่ได้เจอ! เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [ 4 พ.ย.2568 ]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจโซเซฟ’ กับเรื่องที่มีชื่อว่า ‘ความลับแม่ชี’ ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีที่แล้ว “คุณโอ” ได้มีโอกาสไปทำงานที่วัดเเห่งหนึ่งที่ต่างจังหวัด ตำแหน่งที่ตั้งของวัดจะอยู่ที่ติดบริเวณเชิงเขา ลักษณะงานของเธอเป็น “งานจิตรกรรมฝาผนัง” ก่อนจะเดินทาง โอจึงได้สอบถามเพื่อนร่วมงานไปว่า“มีที่พักให้ไหม?”เพื่อนเลยบอกว่า “มีที่พักให้ในวัดเลย นอนกับแม่ชี” โอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกสบายใจ เพราะเป็นการทำงานในสถานที่ที่ไม่คุ้นชิน การได้พักอยู่ในวัดกับแม่ชี อาจทำให้เธอทำงานได้สะดวกมากขึ้นเพราะไม่จำเป็นต้องเดินทางไกลเพื่อไปทำงานในแต่ละวันหลังจากพูดคุยถามไถ่รายละเอียดงาน เพื่อนของโอก็ได้ถามขึ้นมาว่า“แกกลัวหมาไหม?”“ไม่กลัวนะ ที่บ้านก็เลี้ยงอยู่” โอตอบไปตามตรงโดยไม่ได้คิดอะไร“ดีแล้ว เพราะหมาที่นั่นดุมาก” เพื่อนสาวกล่าวเตือนด้วยความหวังดี เมื่อโอเดินทางไปถึงวัดแห่งนั้น เธอก็นำสัมภาระทั้งหมดของตนเอง ขึ้นไปเก็บไว้บนกุฏิวัด หลังจากที่โอขึ้นไปเก็บข้าวของต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อย เธอก็ไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำข้าง ๆ กุฏิ โอเลือกเข้าห้องน้ำในห้องที่บานประตูถูกเปิดอยู่ พอเข้าไปเธอก็เจอกะละมังใบหนึ่ง ภายในนั้นมีสมุนไพรลักษณะคล้ายกับว่าน หรือรากไม้อยู่ ทันใดนั้นความสงสัยพลันแล่นขึ้นมาในหัวอย่างไม่จริงจังว่า “แม่ชีเล่นของเหรอ? ทำไมแช่ว่านด้วย” แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น อยู่มาวันหนึ่ง... ในระหว่างทางที่โอ ต้องเดินออกเพื่อไปทำงานภายในวัด หมาที่อาศัยอยู่บริเวณนั้นจะเห่า และพยายามเข้ามากัดอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเป็นไปตามคำที่เพื่อนของตนพูดเตือนไว้ในตอนแรกว่า... หมาที่วัดนี้มีนิสัยดุร้าย แต่ในวันนั้นมันดุมากกว่าปกติ พลันสายตาก็ดันเหลือบไปสังเกตเห็นแม่ชีนั่งอยู่ที่บริเวณนั้นพอดี จึงได้เอ่ยถามขอความช่วยเหลือไป“แม่ชีคะ หมาดุมากเลย แม่ชีช่วยเรียกมันไปให้หน่อยได้ไหมคะ?” ไร้เสียงตอบกลับจากแม่ชี เธอจึงพยายามตะโกนเรียกหลาย ๆ ครั้งแต่มันก็ไม่เป็นผล โอจึงตัดสินใจหยิบไม้แถวนั้นมาใช้เป็นเครื่องมือในการป้องกันตัว แต่ในจังหวะนั้นเองที่แม่ชีได้ยินเสียงคนกำลังหยิบจับสิ่งของ ก็ได้หันมาพูดกับโอว่า“แม่ชีเดินไม่ได้หรอก มันหวง ถ้าเดินไปมันจะยิ่งกัด”“แล้วต้องทำยังไงคะ?”“ใช้ไม้ไล่มันไปสิ” ได้ยินดังนั้น ราวกับเป็นคำอนุญาต โอจึงใช้ไม้ยาวในมือขับไล่สัตว์สี่ขาตรงหน้าไป ในจังหวะที่เธอกำลังง้างมือ แม่ชีก็เดินปรี่เข้ามาด้วยความไม่พอใจ คล้ายกับหวั่นเกรงว่าเธอจะทำร้ายหมาตัวนั้นจริง ๆ และมาไล่หมาตัวนั้นด้วยตัวของแม่ชีเอง.. ทำให้โอสามารถขึ้นไปทำงานต่อได้ ตกกลางคืน... โอเดินกลับที่พักของตน หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จสิ้น โดยพื้นฐานเธอเป็นคนที่สวดมนต์ก่อนนอนเป็นกิจวัตรประจำวันทุกคืนอยู่เเล้ว ซึ่งภายในกุฏิไม่ได้มีเพียงแค่เธอแต่มีรุ่นน้องผู้หญิงอีกคนนอนกับเธอด้วย ตัวของรุ่นน้องคนนี้เป็นคนที่กลัวผีมาก ทำให้ต้องเปิดไฟทิ้งไว้ทั่วทั้งที่นอน และรอบระเบียง ในระหว่างที่สวดมนต์ โอสังเกตเห็นแสงไฟที่ดับลงหน้าห้องน้ำ และค่อย ๆ ไล่ดับมาทีละดวงจนถึงหน้าห้องของตน ทันใดนั้นเอง... เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบปริศนาดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ จากเสียงแผ่วเบาที่จับใจความได้ยาก ก็เริ่มดังชัดขึ้นในโสตประสาทว่า“เงยหน้ามามองกูสิ เงยหน้ามามองกูสิ...” เสียงกระซิบชวนขนหัวลุกดังซ้ำไปซ้ำมาข้างหู ทำให้โอตัดสินใจลุกพรวดขึ้นมาเปิดหน้าต่าง แต่กลับมีเพียงความมืดมิดปกคลุมไปทั่วทั้งวัด ความรู้สึกไม่ปลอดภัย และหวาดกลัวค่อย ๆ เกาะกินภายในใจ สถานการณ์ตอนนั้นมันบอกกับเธอว่ามีบางอย่างผิดปกติ และที่แห่งนี้ไม่น่าอยู่อีกต่อไปเมื่อรุ่นน้องเดินเข้ามา โอจึงบอกให้หญิงสาวเก็บของ และย้ายไปนอนที่อื่น ในวัดยังคงมีกุฏิหลายแห่งที่สามารถไปพักพิงได้ เพียงแต่ผู้คนจะค่อนข้างแออัด โอเลยตัดสินใจโทรหาเพื่อนที่พักอยู่อีกกุฏิ และขอไปนอนด้วยก่อนจะออกไป ทั้งสองคนก็ตั้งใจจะไปบอกกล่าวให้แม่ชีได้รับรู้ ตัวของแม่ชีนั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง จากมุมของโอจะเห็นแค่เพียงขาของแม่ชีที่โผล่พ้นออกมา แต่ไม่เห็นลำตัว และบนตักของแม่ชีมีแมว 1 ตัวนอนอยู่“แม่ชีคะ แม่ชีขา” แม้ว่าเธอจะส่งเสียงเรียกแม่ชีไปกี่ครั้ง แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมา แม่ชียังคงนั่งนิ่ง แต่กลายเป็นว่าแมวที่นอนอยู่บนตักนั้นกลับขยับกาย และหันหน้ามามองเธอ โอได้แต่ครุ่นคิดในใจว่าแม่ชีคงใส่หูฟัง หรือกำลังสวดมนต์อยู่ เลยเลือกที่จะเดินลงมาจากกุฏิ และตั้งใจว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับมาบอกใหม่อีกครั้ง แต่ก่อนที่สองเท้าจะก้าวออกจากเขตกุฏิ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างมันก็แล่นขึ้นมา คล้ายกับว่ากำลังบอกให้เธอนั้นเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบน ความรู้สึกก็ตีตื้นขึ้นมาว่า แม่ชีจะกำลังมองเราอยู่ตรงหน้าต่างรึเปล่า? และในวินาทีที่เธอหันหลังกลับไป มันก็เป็นไปตามที่เธอคิดเพราะแม่ชีกำลังมองดูเธอจากตรงหน้าต่าง! และค่อย ๆ เดินเข้าไปข้างใน..หลังจากที่ทั้งสองคนเดินมาถึงที่พักหลังใหม่ โอก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็มีความเห็นไปในทางเดียวกันกับเธอว่าแม่ชีคนนั้นดูแปลก ๆ แต่ในตอนนั้นก็คิดว่าตนเองอาจจะคิดไปเองคนเดียว บางครั้งที่คุยกับแม่ชี เขาก็เหมือนมีหลากหลายอารมณ์ คุยดีบ้าง ไม่คุยบ้าง หรือทำเหมือนเราไม่มีตัวตนไปเลย พอตื่นเช้ามา จู่ ๆ โอก็เกิดอาการบ้านหมุนถึงขั้นที่ไม่สามารถทำงานต่อได้ จะลุกจะนั่งก็มีอาการคลื่นไส้อาเจียนตลอด เลยจำเป็นต้องกลับไปหาหมอที่กรุงเทพฯเมื่อกลับมาถึงบ้าน ด้วยความไม่สบายใจ โอจึงไปเอาผ้าถุงของแม่มาครอบหัวตนเอง ตามความเชื่อของคนโบราณว่าการลอดผ้าถุงของแม่สามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย และใช้เป็นวิธีแก้คุณไสยได้ วันถัดมาโอก็ไปหาหมอ หลังจากตรวจร่างกายก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ คุณหมอได้ให้คำแนะนำว่าสาเหตุของอาการป่วยอาจเกิดจากการพักผ่อนน้อย โหมงานหนัก และได้จ่ายยากลับมาให้ทานที่บ้าน หลังจากอาการของเธอเริ่มดีขึ้น โอก็กลับไปทำงานที่วัดเหมือนเดิม ในช่วงที่กลับไปที่วัด และทำงานอยู่ หากวันใดเป็นวันพระ ตัวของโอจะพยายามเคลียร์งานต่าง ๆ ให้เสร็จเพื่อที่จะไปทำวัดกับแม่ชีท่านอื่น ๆ จนรู้สึกคุ้นเคยและสนิทสนม เลยมีโอกาสได้พูดคุยกัน ด้วยความสงสัย โอจึงได้ถามเรื่องราวส่วนตัวเกี่ยวแม่ชีคนนั้นไป“แม่ชีคนที่หนูนอนด้วย เขามาจากไหนเหรอคะ?”“แม่ชีคนนั้น ไม่ค่อยมีใครยุ่งกับเขานะ กุฏินั้นเขาก็อยู่คนเดียว ไม่มีใครอยู่กับเขาได้”คำตอบที่ไม่ได้คลายความสงสัยแต่กลับทำให้เธออยากรู้มากขึ้นไปอีก“แต่อย่าไปสุงสิงกับเขามากเพราะ เขาเป็นคนมีของ!” ประโยคตักเตือนด้วยความหวังดีส่งตรงมาถึงโอ หลังจากเธอครุ่นคิดต่อเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นในวัด ทุกอย่างก็ค่อย ๆ เชื่อมโยงกันอย่างน่าขนลุก และสุดท้ายเธอก็ได้รู้ว่าทั้งหมดนั้นคือ ความลับของแม่ชี(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)รับฟังเต็ม ๆ ได้ที่

21 พ.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณมะปราง ‘ผีปิดดวง’ l อังคารคลุมโปง X ท๊อฟฟี่ ศิวดล [ 12 พ.ค.2569 ]

เมื่อต้องดูดวงให้กับลูกดวงที่มีวิญญาณตามติดมานานเกือบ 10 ปี เขาไม่สามารถมองเห็นนิมิตใด ๆ เกี่ยวกับลูกดวงคนนี้ได้เลย เหมือนมีบางสิ่งพยายามปิดกั้นเธออยู่จากการดูดวงที่ควรจะราบรื่น สู่เรื่องราวหลอนเต็มไปด้วยปริศนาที่ไขไม่ได้ ไม่รู้ว่าผีตนนี้เป็นใคร และเกี่ยวข้องอะไร ทำไมถึงคอยรบกวนชีวิตลูกดวงคนนี้ รวมถึงคนรอบตัวเขา หรือแม้กระทั่งหมอดูเองที่โดนตามหลอกหลอนด้วยการเคาะประตูบ้าน และกรีดร้องใส่ทั้งคืน เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน 'อังคารคลุมโปง X ท๊อฟฟี่ ศิวดล' (12 พ.ค. 2569) ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘ผีปิดดวง’ ‘คุณมะปราง’ ได้มาถ่ายทอดเรื่องราวจากประสบการณ์ตรงของตัวเอง ตัวคุณมะปรางเป็นสาวออฟฟิศ หลังเลิกงานเธอจะรับดูดวงด้วยไพ่ออราเคิลให้เพื่อน ๆ ที่ออฟฟิศ หรือรับแค่เฉพาะคนรู้จัก และคนใกล้ตัวเท่านั้น บวกกับที่เธอเป็นคนมีเซนส์เห็นผีมาตั้งแต่เด็ก ๆ เธอจึงดูดวงให้คนอื่น และสามารถสื่อสารกับสิ่งที่มองไม่เห็นได้ เรื่องราวเริ่มขึ้นเมื่อรุ่นพี่ที่เธอรู้จักได้แนะนำเพื่อนสนิทของเขา ที่อยากดูดวงกับคุณมะปรางมาก ให้มาดูดวงด้วย ซึ่งคุณมะปรางจะมีกฎในการดูดวงดังนี้1.จะดูดวงให้ได้ในเวลา 2 ทุ่ม ขึ้นไปเท่านั้น 2. จะไม่ถามวัน/เดือน/ปีเกิด และเวลาตกฟากใด ๆ ปกติเวลาดูดวงจากแค่รูปภาพของลูกดวง และเปิดไพ่เท่านั้น ก็จะสามารถเห็นนิมิตเห็นภาพในหัวอย่างชัดเจนแล้ว เมื่อถึงนัดดูดวง มะปรางก็ได้คุยกับพี่ลูกดวงคนนี้ซึ่งเป็น LGBTQ+ ผ่านทางการโทรไลน์ และดูรูปจากรูปโปรไฟล์ของเขา ก่อนเริ่มมะปรางได้ให้ลูกดวงอธิฐานขอให้เธอสามารถดูดวงเขาได้ตามปกติ แต่ที่แปลกมาก คือไม่ว่าจะพยายามดูเท่าไหร่ มะปรางก็ไม่สามารถมองเห็นอะไรเกี่ยวกับลูกดวงคนนี้ได้เลย เหมือนมีบางอย่างไม่ยอมเปิดให้เธอเห็น มะปรางจึงทักเขาไปว่า “ขอโทษนะคะ เคยมีใครทักมั้ยคะ ว่ามีผู้หญิงตามอยู่” พี่เขาก็แปลกใจ เพราะก่อนหน้านี้ก็มีคนทักแบบนี้อยู่เหมือนกัน และเขาไม่เคยเล่าให้ใครฟังแม้แต่เพื่อนสนิทของเขาที่แนะนำให้เขามาดูดวงกับมะปรางก็ด้วย เขามั่นใจว่าไม่มีใครรู้เรื่องนี้ มะปรางจึงบอกกับเขาว่า “พี่พอจะอธิฐานขอผู้หญิงคนนั้น ให้มะปรางดูดวงพี่หน่อยได้มั้ยคะ” แล้วเขาก็เริ่มอธิฐาน หลังจากนั้นมะปรางก็สามารถดูดวงเขาได้ แต่ระหว่างที่เปิดไพ่อยู่ผีผู้หญิงคนนี้จะคอยแทรกเข้ามาเหมือนตั้งใจจะขัดขวาง มะปรางรับรู้ได้ทั้งเสียง และภาพลักษณะของเธอ เป็นผีผู้หญิง สวมชุดไทยสีน้ำเงินเข้ม ผมยาวถึงหลัง ผีตนนั้นกรี๊ดเสียงดังรบกวนสมาธิมะปรางซึ่งเป็นคนเดียวที่ได้ยินตลอดเวลา มะปรางตัดสินใจถามลูกดวงไปตรง ๆ ว่า “เคยมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นในชีวิตมั้ยคะ ตั้งแต่มีผีตนนี้ตาม” ลูกดวงจึงตัดสินใจเล่าให้ฟัง ในขณะที่ผีผู้หญิงก็ยังกรี๊ดรบกวนบทสนาอยู่ตลอด เรื่องราวแปลก ๆ ที่ลูกดวงเจอมีอยู่ว่า เขาเคยมีเพื่อนผู้หญิงค่อนข้างเยอะตั้งแต่ย้ายมาอยู่คอนโดใหม่ที่อาศัยอยู่ปัจจุบัน เพื่อน ๆ ก็เริ่มเฟดตัวออกไป ซึ่งเขาเองก็ไม่ค่อยอยากพบใคร หรือออกไปไหนชอบเก็บตัวอยู่ในห้อง และไม่ว่าเพื่อนผู้หญิงคนไหนก็ตามที่มานอนกับเขาที่ห้อง แม้จะมานอนด้วยกันหลาย ๆ คน ก็จะต้องเก็บของ และรีบออกไปจากห้องเขาก่อน 6 โมงเช้าเสมอ เพราะระหว่างนอน ทุกคนจะได้ยินผีผู้หญิงคนนี้มาตะคอกใส่ข้างหูว่า “ออกไป!” และยังมีอีก 1 เหตุการณ์ประหลาดที่เพื่อนของเขาออกจากห้องเขา และกลับบ้านไปพบว่า มีรอยเล็บขูดที่กลางหลังจนเจ็บแสบไปทั้งหลังเมื่อเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลาย ๆ ครั้ง เขาจึงไม่ค่อยได้พบเพื่อน ๆ อีกเลย มะปรางอยากช่วยแก้ปัญหานี้ เลยลองเปิดไพ่เพื่อคุยกับผีอยากทราบว่า เธอเป็นใคร มาจากที่ไหน แต่ผีตนนั้นก็ไม่ยอมบอกอะไรเลย รู้แค่ว่าเขาตามลูกดวงของมะปรางมานานเกือบ 10 ปีแล้ว มะปรางจึงเปิดไพ่ เพื่อให้คำแนะนำกับลูกดวงถึงวิธีที่จะทำให้ผีตนนี้เลิกตามแทน มะปรางได้ถามลูกดวงว่า “ช่วยเช็คเตียงนอนที่ห้องหน่อยได้มั้ย ว่าหันหัวไปทางไหน” เขาตอบว่า เตียงนอนหันหัวไปทางทิศตะวันตก มะปรางสังเกตได้ถึงความผิดปกติของห้องจึงถามเรื่อย ๆ จนพี่เขาส่งรูปห้องที่อาศัยอยู่มา สิ่งที่เห็นได้ คือห้องปัจจุบันที่ลูกดวงอยู่ โดนออกแบบ และวางตำแหน่งต่าง ๆ ผิดหลังฮวงจุ้ยหมดเลย เราเลยแนะนำให้พี่เขาย้ายคอนโดจะดีกว่า เพราะเขาอยู่ห้องนี้มานาน ผีก็ตามเขามานาน และชีวิตลูกดวงก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลยตั้งแต่งอยู่ที่นี้มะปรางยังแนะนำอีกว่าให้ไปทำพิธีกรรมทางศาสนา พี่เขาเป็นคนพุทธก็ไปทำพิธีพุทธที่วัด และผีตนนั้นก็หายไปได้ประมาณ 2 เดือน ก่อนลูกดวงคนนี้ของมะปรางจะทักเธอมาอีกในช่วงต้นเดือนที่ผ่านมา ซึ่งเป็นวันพระว่า...“ช่วยดูให้หน่อยได้มั้ย ว่าผีผู้หญิงคนนั้นเธอไปหรือยัง เพราะรู้สึกว่ามีคนเกาหลังให้ในตอนกลางคืน” มะปรางจึงเปิดไพ่ดูให้อีกครั้ง และเห็นว่า ผีตนนั้นได้ออกไปแล้ว แต่ด้วยความที่เขาตามมานานเขาจะยังสมารถกลับมาได้เดือนละครั้ง เดาว่าเพราะอาจมีพันธะบางอย่างจากชาติก่อนที่ผูกพันกัน มะปรางพยายามสื่อสาร แต่ผีตนนั้นก็ไม่ยอมคุยด้วยจึงแก้ไขอะไรไม่ได้ แม้ลูกดวงจะย้ายไปอยู่คอนโดใหม่แล้ว แต่ดวงเขาก็ยังทำให้เขาต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก เพราะห้องใหม่ที่เขาไปอยู่ทั้งเลขห้อง และภายในห้อง ล้วนทำให้เขาต้องได้เจอกับสิ่งที่มองไม่เห็นทั้งสิ้น เหมือนกับว่าเขามีอะไรบางอย่างที่จะดึงดูดสิ่งเหล่านี้ ซึ่งการดูดวงครั้งนี้น่ากลัวมากหลังจากที่ดูจบไป ผีผู้หญิงตนนั้นก็มาเคาะประตูกระจกที่บ้านมะปราง พร้อมกับส่งเสียงกรี๊ดทั้งคืนเลย แต่เขาเข้ามาไม่ได้ เพราะบ้านมะปรางก็มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองอยู่ พี่ลูกดวงยังเคยเล่าให้ฟังอีกว่า เมื่อนานมาแล้ว ระหว่างที่เขาขับรถมาจากต่างจังหวัด แล้วเขาเกิดหลับใน อยู่ ๆ ก็มีใครสักคนช่วยหักพวงมาลัยให้ทำให้เขาไม่เกิดอุบัติเหตุ มะปรางเลยสันนิษฐานว่า อาจจะไปเจอผีผู้หญิงตนนี้เข้าบังเอิญเป็นคนเคยรู้จักกันในอดีตชาติเขาจึงช่วยเหลือ และเริ่มติดตามพี่ลูกดวงเรื่อยมา แต่ก็ยังแนะนำเพิ่มเติมอีกว่าให้ไปลอดโบสถ์ และทำบุญให้อย่างเดียว เพื่อสลัดสิ่งที่ติดตามเรามา ไม่ว่าจะด้วยเจตนาดี หรือไม่ดี ให้หลุดพ้นจากกันสักที….(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

04 พ.ย. 2026

เรื่องเล่าจากเจน The Ghost Radio ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

“หนูเตือนแล้วนะ” คำเตือนจากคนในพื้นที่ที่พี่เปิ้ลไม่ยอมฟัง นำไปสู่เหตุการณ์สุดขนหัวลุก เมื่อเจ้าของบูธกิฟต์ชอปที่เสียชีวิตไปแล้วกลับมาปรากฏตัว ยืนจัดของพร้อมยืดคอ และใช้ลิ้นเลียสิ่งของภายในบูธ แล้วคนที่เข้ามาซื้อหนังสือซึ่งอยู่ในสภาพยับเยินเหล่านั้น พวกเขานำหนังสือไปทำอะไรกันแน่… แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นในตลาดแห่งนี้?เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ตุลาคม 2569]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องเล่าจากเจน ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ เจน The Ghost Radio ได้ถ่ายทอดประสบการณ์ของ ‘พี่เปิ้ล (นามสมมติ)’ ย้อนกลับไปเมื่อกว่า 10 ปีที่แล้ว ซึ่งเป็นครั้งแรกที่พี่เปิ้ลได้ลองขายของอย่างจริงจัง ในตอนนั้นพี่เปิ้ลกำลังเรียนอยู่ ด้านครอบครัวทำธุรกิจเกี่ยวกับร้านหนังสือ เนื่องด้วยทางบ้านมองว่างานสัปดาห์หนังสือ มักกระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพฯ ขณะที่ครอบครัวของพี่เปิ้ลอาศัยอยู่ต่างจังหวัด จึงอยากสร้าง Community สำหรับคนที่ชื่นชอบการอ่านหนังสือในต่างจังหวัดด้วย ทางบ้านจึงพยายามขยายกิจการเพื่อให้ผู้คนสามารถซื้อหนังสือได้ง่ายขึ้นจนกระทั่งช่วงหนึ่ง พี่สาวของพี่เปิ้ลได้เข้ามาบริหารกิจการ โดยมีแนวคิดอยากนำหนังสือไปออกบูธตามสถานที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้า หรือตลาดหากมีพื้นที่ก็พร้อมจะไปทั้งหมด เพื่อให้ผู้คนได้เข้าถึงหนังสือ ในช่วงนั้นพี่เปิ้ลมีเวลาพักจากการเรียน จึงเดินทางกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด แต่พี่สาวกลับบอกว่าไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่พี่เปิ้ลกลับบ้าน เธอแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอน อย่างมากก็เพียงช่วยนับสต็อกหนังสือ ซึ่งหนังสือจะถูกมัดมาเป็นชุดอยู่แล้ว จึงไม่ใช่งานที่ยากลำบากอะไร พี่สาวจึงอยากให้พี่เปิ้ลลองทำอะไรที่ต้องออกแรงและลำบากมากขึ้น จึงจัดหาบูธให้เธอได้ลองขายหนังสือด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกพี่เปิ้ลไม่ได้ติดขัดอะไร หากต้องการให้เธอทำ เธอก็พร้อมจะลอง ในจังหวะนั้นเองมีตลาดแห่งหนึ่งติดต่อเข้ามา โดยทางตลาดแจ้งว่าเจ้าของมีพื้นที่ว่างอยู่ ไม่รู้จะนำไปทำอะไร จึงตัดสินใจสร้างตลาดขึ้นมา ภายในแบ่งเป็นตลาดโซนร้อน ซึ่งจำหน่ายผักสด และเนื้อสัตว์ ส่วนตลาดโซนเย็นเดิมทีเป็นโรงสีเก่าที่มีเพดานสูง และมีพื้นที่กว้างขวางก่อนจะถูกนำมาดัดแปลงให้ทันสมัยขึ้น โดยเรียกพื้นที่ส่วนนี้ว่า ‘ฮอลล์’ และติดตั้งเครื่องปรับอากาศไว้ด้วย ภายในฮอลล์จะเปิดพื้นที่ให้ผู้ที่ทำงานศิลปะ รวมถึงร้านหนังสือ และร้านกิฟต์ชอปเข้ามาตั้งบูธจำหน่ายสินค้าให้ชาวบ้านได้เลือกซื้อในตอนนั้นพี่สาวของพี่เปิ้ล เกิดความสงสัยว่าจะมีคนมาซื้อสินค้าจริงหรือไม่? แต่เมื่อพิจารณาข้อเสนอแล้วกลับมองว่าน่าสนใจ อีกทั้งเมื่อดูจากแผนที่ GPS ก็พบว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ไกลมากนัก หากเปรียบเทียบระยะทางก็ประมาณจากกรุงเทพฯ ไปปทุมธานี ซึ่งยังสามารถขับรถขนสินค้าไปส่งเพื่อขาย และเหลือกำไรได้ ที่สำคัญระหว่างการพูดคุย ทางปลายสายยังเสนอให้อีกว่า 7 วันแรกสามารถเข้ามาขายของได้ฟรีโดยไม่คิดค่าเช่าพื้นที่!ลักษณะการขายที่ทางตลาดกำหนด คือให้เข้ามาขายติดต่อกัน 7 วัน หากขายได้แล้วต้องเว้นไปอีก 7 วัน ก่อนจะกลับมาขายใหม่อีก 7 วัน และสลับกันไปในลักษณะนี้เรื่อย ๆ ข้อเสนอนี้ทำให้พี่สาวของพี่เปิ้ลเริ่มเอะใจว่าเหตุใดจึงต้องกำหนดเป็น 7 วัน และทำไมถึงต้องเว้นช่วงระหว่างการขาย อีกทั้งทางตลาดยังใช้คำว่า “ถ้าอยู่ได้” จนทำให้สงสัยว่าทำไมต้องทดลองขายให้ครบ 7 วันก่อน หากขายได้จึงค่อยคิดค่าเช่าเต็มจำนวน อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นราคาเต็มก็ยังถือว่าถูกมาก โดยอยู่ในหลักพันบาทสำหรับการขาย 7 วันเท่านั้น พี่สาวจึงมองว่าข้อเสนอนี้คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม และตัดสินใจส่งพี่เปิ้ลไปทดลองขายหนังสือที่ตลาดแห่งนี้ แต่เนื่องจากพี่เปิ้ลไม่มีทักษะด้านการขายมาก่อน จึงต้องให้น้องคนหนึ่งมาช่วยงานด้วย ซึ่งก็คือ ‘น้องมอส’ ผู้ชายรูปร่างกำยำที่สามารถช่วยยกหนังสือ และขนของได้ ทั้งสองจึงเริ่มต้นด้วยการตรวจเช็กสินค้าร่วมกัน ก่อนออกเดินทางพี่สาวของพี่เปิ้ลได้กำชับกฎต่าง ๆ ที่ทางตลาดแนะนำมา โดยให้พี่เปิ้ลนำของไปลง และจัดบูธในวันศุกร์ หากเดินทางไปถึงตอนเช้าได้ก็ยิ่งดี และพยายามอย่าให้เกิน 2 ทุ่ม เพราะหากเลยเวลานั้นไปอาจพบเจ้าหน้าที่ หรือช่างที่เข้ามาทำงาน เนื่องจากตลาดยังอยู่ในช่วงก่อสร้าง หากพบใครเข้ามาในพื้นที่ก็ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว หรือสร้างสัมพันธไมตรีใด ๆ ต่างคนต่างทำงานของตัวเองไปนอกจากนี้ หลัง 2 ทุ่ม หากนึกขึ้นได้ว่าลืมของบางอย่างไว้ แต่เดินทางออกจากพื้นที่ไปแล้ว ก็ห้ามย้อนกลับเข้ามาเด็ดขาด ให้รอจนถึงเช้าของวันถัดไปจึงค่อยกลับมาเอา พี่สาวของพี่เปิ้ลเข้าใจว่ากฎเหล่านี้อาจเกิดจากการที่ตลาดยังอยู่ระหว่างก่อสร้าง จึงอาจมีเรื่องความปลอดภัยเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยความที่ตอนนั้นพี่เปิ้ลค่อนข้างขี้เกียจ และไม่อยากทำอะไร แทนที่จะเดินทางไปตั้งแต่ช่วงเช้า เธอกลับเลือกออกเดินทางตอน 6 โมงเย็น กว่าจะไปถึงก็เป็นเวลาประมาณ 1 ทุ่มแล้ว จากนั้นจึงเริ่มขนหนังสือลงจากรถเพื่อจัดบูธพี่เปิ้ลเล่าว่า เมื่อเดินเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้นก็พบว่าเป็นลานกว้างจริง ๆ แต่พื้นที่ตลาดกลับมีเพียงหย่อมเดียวเท่านั้น โดยฝั่งตลาดสดมีผู้คนเดินจับจ่ายใช้สอยกันอยู่ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งเป็นฮอลล์ที่เธอต้องนำหนังสือมาขาย ซึ่งกลับไม่มีผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว อีกทั้งแสงไฟภายในยังสลัวมาก ภาพตรงหน้าไม่เหมือนสถานที่ที่จะเปิดให้ผู้คนเข้ามาจัดงานเลยแม้แต่น้อย ทางเข้ามีเพียงทางเดียว เป็นประตูบานใหญ่ที่เมื่อเดินผ่านเข้าไปก็พบกับพื้นที่กว้างสุดลูกหูลูกตาทางตลาดแจ้งว่าพ่อค้าแม่ค้าสามารถเลือกสรรพื้นที่จัดบูธได้ตามต้องการ พี่เปิ้ลจึงยืนมองหาทำเลที่เหมาะสม ท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อนข้างวังเวง เพราะแม้สถานที่จะกว้างใหญ่ แต่กลับมีบูธอยู่เพียง 5 บูธเท่านั้น เธอจึงตัดสินใจนับระยะจากก้าวเดิน โดยเลือกตั้งร้านห่างจากทางเข้าประมาณ 10 เมตร เพื่อให้เป็นบูธแรกที่ผู้คนเดินเข้ามาแล้วมองเห็นได้ทันที ส่วนร้านอื่น ๆ ก็จะตั้งห่างกันประมาณ 10 เมตรเช่นกันบูธแรกเป็นร้านของพี่เปิ้ลที่จำหน่ายหนังสือนวนิยาย ถัดไปประมาณ 10 เมตรเป็นร้านหนังสืออีกแห่ง แต่จำหน่ายหนังสือเรียน โดยมีคุณยายคนหนึ่งสวมชุดสีขาวคล้ายแม่ชีมานั่งขายหนังสืออยู่ด้วย พี่เปิ้ลกับคุณยายต่างคนต่างจัดร้านของตัวเอง ก่อนจะมีจังหวะที่ทั้งคู่สบตากัน คุณยายจึงยิ้มให้เธอ และคุณยายยังพาหลานสาวคนหนึ่งมาด้วย ซึ่งมีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งชันเข่าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเก้าอี้ พร้อมโยกตัวไปมาอย่างต่อเนื่องราวกับมีบางสิ่งสิงอยู่ถัดไปอีกเป็นบูธหนังสือสำหรับเด็ก โดยเจ้าของร้านเป็นคุณแม่ลูกอ่อนที่กำลังอุ้มลูกไปพร้อมกับจัดสินค้าไปด้วย นอกจากนี้ยังมีลูกน้อยอีกคนอายุประมาณ 3-4 ขวบ วิ่งเล่นไปมาอยู่ภายในบริเวณนั้น ข้างกันเป็นบูธกิฟต์ชอปที่มีเจ้าของร้านผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจัดของอยู่ ส่วนบูธถัดไปเป็นร้านขายถุงเท้า ซึ่งมีคุณตาคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ภายในร้านอย่างไม่สนใจใครเมื่อเวลาผ่านไป พี่เปิ้ลเหลือบมองนาฬิกา และพบว่าใกล้จะถึง 2 ทุ่มแล้ว ทุกคนต่างกำลังจัดบูธของตัวเอง เธอจึงเร่งจัดร้านต่อจนเสร็จเรียบร้อย ในคืนนั้นไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น หลังจากจัดบูธเสร็จทั้งคู่ก็กลับไปตามปกติวันถัดมา ร้านจะเริ่มเปิดขายประมาณ 10 โมง พี่เปิ้ลกับน้องมอสจึงเดินทางมาเปิดบูธในเวลาประมาณ 9 โมงครึ่ง แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าเธอลืมคลุมผ้าสีดำปิดร้านไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ต้องตกใจ เพราะสภาพร้านเละเทะอย่างมาก หนังสือถูกรื้อจนกระจัดกระจาย บางเล่มถูกฉีกขาด บางเล่มตกลงไปกองอยู่บนพื้น และมีรอยถูกเหยียบ นอกจากนี้ยังมีคราบน้ำเปียกอยู่ทั่วบริเวณ ราวกับมีใครจงใจนำน้ำมาเทราดใส่หนังสือทั้งหมด พี่เปิ้ลรู้สึกโมโหมาก และไม่รู้ว่าจะสามารถหาตัวผู้กระทำได้อย่างไร เพราะภายในไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิด เธอจึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปต่อว่าทางตลาดทันทีระหว่างนั้นพี่เปิ้ลเห็นน้องผู้หญิงคนหนึ่งจากบูธกิฟต์ชอปเดินเข้ามาพูดคุยกับน้องมอส แต่เธอไม่ได้สนใจ เพราะกำลังอยู่ในอารมณ์โมโห และยังคงต่อว่าปลายสายอย่างต่อเนื่อง แม้ทางตลาดจะพยายามยืนยันให้เธอลองขายสินค้าดูก่อน หากขายไม่ได้จริง ๆ ทางตลาดจะเป็นผู้รับผิดชอบให้ แต่พี่เปิ้ลก็สวนกลับไปว่า จะขายได้อย่างไร ในเมื่อหนังสือทั้งหมดกลายเป็นเศษขยะไปแล้ว เพราะตามปกติแล้วคนที่มาซื้อหนังสือ หากพบว่ามีตำหนิเพียงเล็กน้อยก็แทบไม่มีใครอยากซื้อ แต่นี่สภาพหนังสือกลับยับเยินราวกับผ่านสงครามมาเลยทีเดียวหลังจากวางสาย พี่เปิ้ลจึงเดินเข้าไปถามน้องมอสว่าคุยอะไรกับน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอป น้องมอสเล่าว่าน้องผู้หญิงคนนั้นน่าจะอยู่ในวัยมัธยมและมาทำงานพาร์ทไทม์ โดยเธอแนะนำว่าหนังสือที่ถูกทำลายทั้งหมดไม่ควรนำไปทิ้ง แต่ให้แยกออกไปวางไว้อีกโต๊ะหนึ่ง เพราะอย่างไรก็ยังสามารถขายได้น้องมอสจึงเป็นคนจัดการแยกหนังสือที่เสียหายออกมา เนื่องจากเห็นว่าพี่เปิ้ลกำลังอยู่ในอารมณ์โมโห อีกทั้งน้องมอสเองก็มีประสบการณ์ออกบูธขายสินค้าตามสถานที่ต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง จึงมีความเชื่อว่าหากคนในพื้นที่แนะนำอะไรมา ก็ควรลองเชื่อและทำตามดูจะดีกว่า จึงนำหนังสือที่เสียหายไปแยกวางไว้อีกโต๊ะตามคำแนะนำของน้องผู้หญิงคนนั้นเมื่อถึงเวลา 10 โมงตรง ทางตลาดก็เปิดให้ผู้คนเข้ามาภายในฮอลล์ได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้พี่เปิ้ลประหลาดใจอย่างมาก เพราะคนที่เดินเข้ามาไม่ได้มีเพียงหลักสิบ แต่กลับมีจำนวนมากถึงหลักร้อย ต่างคนต่างวิ่งกรูกันเข้ามาหยิบสินค้า และจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว ทุกบูธต่างมีลูกค้าเข้ามารุมซื้อ ไม่มีร้านไหนที่ขายไม่ได้เลยแม้แต่ร้านเดียวพี่เปิ้ลถึงกับประหลาดใจ เพราะสินค้าขายดีมากจนต้องคอยเติมหนังสือเข้าร้านอยู่ตลอด เมื่อกลับมาคำนวณเงินที่ขายได้ก็พบว่า ต่อให้ขายเพียงช่วงแรกและหยุดไปอีก 6 วัน เธอก็ได้กำไรแล้วพี่เปิ้ลจึงเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นไปได้อย่างไร หรือสถานที่แห่งนี้อาจมีความต้องการหนังสือสูงมาก แม้แต่หนังสือที่ยับเยินหรืออยู่ในสภาพไม่สวยงามก็ยังมีคนซื้อ โดยไม่มีใครแสดงท่าทีรังเกียจหรือมีปัญหาอะไรเลย เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย บูธของร้านอื่น ๆ ต่างทยอยปิดกันหมดแล้ว พี่เปิ้ลจึงเริ่มสังเกตเห็นว่ากลุ่มคนที่เฝ้าร้านในคืนก่อนหน้านี้ไม่ใช่กลุ่มเดียวกับคนที่เธอพบในช่วงกลางวัน ตอนแรกเธอคิดว่าทุกคนอาจมีการสลับกะกัน แต่กลับไม่ใช่ เพราะพ่อค้าแม่ค้าจากทุกบูธต่างเก็บของกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงร้านของพี่เปิ้ลและร้านกิฟต์ชอปเท่านั้นจนกระทั่งเวลาประมาณ 6 โมงเย็น เกือบ 1 ทุ่ม น้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เตรียมสะพายกระเป๋า ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาพี่เปิ้ลและถามว่า“กลับบ้านไหมคะ”โดยปกติของร้านพี่เปิ้ลแล้วหากงานเลิก 2 ทุ่ม จะเริ่มทยอยปิดบูธในช่วงประมาณ 1 ทุ่มครึ่ง แล้วจึงกลับบ้านตามเวลา พี่เปิ้ลจึงตอบไปโดยไม่ได้คิดอะไร ว่า“น้องจะกลับก็กลับไปสิ ก็พี่ยังไม่ปิด”น้องผู้หญิงจึงสวนกลับมาว่า “เตือนแล้วนะ”คำตอบนั้นทำให้พี่เปิ้ลเริ่มรู้สึกตะหงิดใจ แต่ในระหว่างที่กำลังจะนำผ้าสีดำมาคลุมสินค้า น้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็พูดเตือนขึ้นมาอีกครั้งว่า “ที่นี่เราไม่คลุมของกันนะคะ”พี่เปิ้ลยังคงตอบกลับไปว่า “ก็เรื่องของน้อง แต่พี่จะปิดบูธ”น้องผู้หญิงจึงย้ำอีกครั้งว่า “เตือนแล้วนะคะ”หลังจากพูดจบ น้องผู้หญิงก็เดินกลับไปในวันนั้นพี่เปิ้ลตัดสินใจปิดบูธในเวลา 2 ทุ่มพอดี ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่คนละฝั่งกับโกดัง แต่เมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมา เธอกลับพบกับกลุ่มคนแก่กลุ่มเดิมที่เคยเห็นในวันแรก กำลังกลับเข้ามาจัดของกันอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม พี่เปิ้ลไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือพูดคุยกับใคร ก่อนจะเดินกลับออกไปตามปกติเช้าวันถัดมา เมื่อเดินทางมาถึงร้าน และเปิดผ้าคลุมออก พี่เปิ้ลก็พบว่าผ้ามีลักษณะเหนียวเหนอะหนะผิดปกติ เมื่อใช้มือลูบดูจึงรู้สึกเหมือนมีใครนำน้ำมาราดใส่อีกครั้ง โดยเป็นคราบเหนียว ๆ คล้ายมีดินผสมอยู่ด้วย แต่สิ่งที่แปลก คือหนังสือทั้งหมดกลับไม่ได้รับความเสียหายเลย ยังคงอยู่ในสภาพดี และปลอดภัยทุกเล่ม พี่เปิ้ลจึงเก็บผ้าออกตามปกติแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นกลับแตกต่างจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง เพราะแม้จะมีลูกค้าเดินเข้ามาภายในฮอลล์เป็นร้อยคน แต่กลับไม่มีใครซื้อหนังสือของเธอเลยแม้แต่เล่มเดียว ทำให้พี่เปิ้ลเริ่มเกิดความสงสัยว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ขายดีจนแทบเติมสินค้าไม่ทันวันนั้นพี่เปิ้ลยังคงขายของจนถึงช่วงเกือบ 2 ทุ่มเช่นเคย และน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เดินเข้ามาชวนกลับบ้านพร้อมกันอีกครั้ง แต่พี่เปิ้ลเลือกที่จะบอกให้น้องกลับไปก่อน เพราะเธอยังขายหนังสือไม่ได้เลยสักเล่ม จึงอยากรออยู่ที่ร้านต่ออีกหน่อย ก่อนกลับน้องผู้หญิงได้กำชับว่า วันนี้ไม่ต้องคลุมผ้านะ พร้อมพูดประโยคเดิมอีกครั้งว่า“หนูเตือนแล้วนะ”ในวันนั้นพี่เปิ้ลไม่ได้คลุมผ้าตามคำเตือน เพราะผ้าที่ใช้อยู่ก่อนหน้านี้เหนียวเหนอะหนะจนไม่สามารถนำมาใช้ได้แล้ว อีกทั้งเธอยังกังวลว่าหากนำผ้าที่สกปรกไปคลุมหนังสือ อาจทำให้หนังสือเลอะเทอะตามไปด้วย เมื่อถึงเวลา 2 ทุ่ม พี่เปิ้ลก็เดินไปเข้าห้องน้ำเช่นเคย โดยในครั้งนี้เธอลืมสิ้นถึงคำเตือนต่าง ๆ ที่เคยได้รับไป ในระหว่างที่กำลังเดินออกจากห้องน้ำกลับมีบางอย่างดลใจให้เธอเดินไปทางบูธกิฟต์ชอป ซึ่งร้านดังกล่าวมีแผงเหล็กสูงกั้นเอาไว้ โดยสามารถเลือกดูสินค้าจากด้านนอกได้พี่เปิ้ลจึงเดินเข้าไปชะโงกหน้ามองบริเวณตำแหน่งที่น้องบูธกิฟต์ชอปมักจะนั่งอยู่ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอตกใจแทบสิ้นสติ เพราะหญิงที่เธอเคยพบเห็นจั้งแต่คืนวันที่เข้ามาจัดของ กลับกลายเป็นรูปหน้าศพที่ถูกนำมาวางไว้บนพื้น พร้อมระบุวันมรณภาพเอาไว้อย่างชัดเจน ซึ่งเมื่อตรวจดูแล้วพบว่าเธอเสียชีวิตมาเป็นเวลาหลายปี ไม่ใช่เพิ่งเสียชีวิตไปเพียง 2-3 วันอย่างแน่นอนพี่เปิ้ลตกใจอย่างมาก รีบหันกลับไปหาน้องมอส พร้อมบอกให้น้องวิ่งออกไปจากสถานที่แห่งนี้ทันที ก่อนที่ตัวเธอเองจะรีบวิ่งตามออกไปด้วย แต่ในจังหวะนั้นกลับนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เก็บของ และกุญแจรถก็ยังวางอยู่ภายในบูธ จึงหันไปบอกให้น้องมอสเข้าไปเอาของด้วยกันแต่น้องมอสกลับบอกให้พี่เปิ้ลเข้าไปเอาเอง พร้อมย้ำว่าเขาเคยเตือนเธอแล้วว่าให้ออกจากสถานที่แห่งนี้ก่อน 2 ทุ่ม อีกทั้งน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เตือนเธออยู่ทุกวัน แต่พี่เปิ้ลกลับเลือกเมิน ไม่สนใจคำเตือนเหล่านั้นมาตลอดถึงอย่างนั้นพี่เปิ้ลก็ยังตัดสินใจใจดีสู้เสือ เดินกลับเข้าไปเอาของที่ลืมไว้ โดยปกติเธอจะเก็บกระเป๋าไว้บริเวณใต้โต๊ะ เมื่อกลับไปถึงบูธจึงรีบก้มลงหาของและคว้าสิ่งของทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งแต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เธอหวาดผวายิ่งกว่าเดิม เพราะคนทั้งหมดที่เคยพบในคืนแรกต่างกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอย่างครบทีม!ไม่ว่าจะเป็นคุณตาร้านหนังสือ คุณยาย และหลานจากร้านหนังสือ หรือคุณแม่ลูกอ่อน รวมถึงหญิงเจ้าของบูธกิฟต์ชอปที่เธอเห็นว่าเป็นรูปหน้าศพไปก่อนหน้านี้ เธอคนนั้นยังคงเหมือนเดิมแทบทุกประการ แม้แต่เสื้อผ้าที่เจ้ใส่ก็ยังเป็นชุดเดียวกับในรูปหน้าศพ เป็นเสื้อลายเสือดาว และเจ้ก็เขายังคงจัดข้าวของภายในร้านตามปกติแต่สิ่งที่ทำให้พี่เปิ้ลหวาผวา คือภาพที่เจ้คนนั้นที่กำลังยืดคอ พร้อมใช้ลิ้นเลียสิ่งของ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้เธอ! ด้วยความตกใจ พี่เปิ้ลจึงรีบวิ่งหนีออกจากสถานที่แห่งนั้นทันที ก่อนจะขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมโทรศัพท์ไปเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้พี่สาวฟัง และบอกว่าจะไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว เพราะถูกผีหลอกและต้องการกลับบ้านทันทีแต่พี่สาวกลับต่อว่าเธอ เพราะหนังสือทั้งหมดก็ยังอยู่ที่บูธ จะทิ้งไว้แบบนั้นไม่ได้ ต้องกลับไปนำของทั้งหมดกลับมาด้วย อย่าทำอะไรแบบนี้ อย่างไรก็ตามพี่สาวเองก็ดูเหมือนจะยังมีความรู้สึกก้ำกึ่ง ราวกับไม่แน่ใจว่าจะเชื่อเรื่องที่พี่เปิ้ลเล่าหรือไม่ จึงบอกให้เธอลองกลับไปขายของอีกสักวันก่อนพี่เปิ้ลจึงจำใจกลับเข้าไปขายของกับน้องมอสอีกครั้งตามเดิม แต่สิ่งที่พบในวันนั้นก็ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ เพราะเมื่อไม่ได้คลุมผ้าไว้ หนังสือทั้งหมดก็กลับมาอยู่ในสภาพเละเทะราวกับร้านเพิ่งผ่านสงครามมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นกลับสามารถขายหนังสือได้หมด ในวันเดียวกันนั้นพี่เปิ้ลได้แจ้งกับทางตลาดอย่างชัดเจนว่า เธอจะอยู่ไม่ครบ 7 วัน และวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เข้ามาขายของในสถานที่แห่งนี้ช่วงบ่ายก่อนเดินทางกลับ ร้านอื่น ๆ ต่างทยอยเก็บของและขนสินค้ากลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปเช่นเคย ซึ่งครั้งนี้เธอก็เดินเข้ามาถามพี่เปิ้ลด้วยประโยคเดิมว่า“วันนี้กลับบ้านไหมคะ?”พี่เปิ้ลตอบกลับไปทันทีว่า “กลับ” ก่อนจะรีบเก็บของและขนสินค้าทั้งหมดกลับบ้าน ระหว่างนั้นน้องผู้หญิงคนดังกล่าวดูเหมือนจะยืนรอเธออยู่ พี่เปิ้ลจึงตัดสินใจถามน้องว่ามีอะไรอยากเล่าให้ฟังหรือไม่ เพราะเธอเองก็อยากรู้ว่าที่นี่เป็นอย่างไรกันแน่ก่อนจะตอบคำถาม น้องผู้หญิงกลับเลือกถามพี่เปิ้ลก่อนว่า “พี่เห็นอะไรบ้าง?”พี่เปิ้ลจึงเริ่มเล่าถึงคุณตาที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เมื่อน้องได้ฟังก็เพียงพยักหน้ารับ โดยไม่ได้แสดงความประหลาดใจใด ๆ จากนั้นพี่เปิ้ลจึงเล่าถึงคุณยาย คุณแม่ลูกอ่อน ที่เธอเคยพบเห็นในคืนแรกเธอไม่ได้ท่าทีใดใดจนกระทั่งเมื่อพูดถึงหญิงที่บูธกิฟต์ชอป น้องผู้หญิงกลับถามขึ้นมาว่าเขาคนนั้นมีลักษณะเป็นอย่างไร พี่เปิ้ลจึงเล่าถึงรูปร่างหน้าตาและเสื้อผ้าที่เธอเคยเห็น ก่อนที่น้องผู้หญิงจะตอบกลับมาว่า“นั่นแม่ของหนูเอง”น้องผู้หญิงเล่าว่า ในช่วงที่แม่เสียชีวิต แม่ของเธอมีหนี้สินติดค้างกับเจ้าของตลาดแห่งนี้ ตามความเชื่อทางตลาดจึงมีการมาขอดวงวิญญาณของแม่ไปใช้ทำคุณไสย เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับการยกหนี้ให้ น้องจึงมักเดินทางมาเฝ้าบูธอยู่ทุกวัน เพราะต้องการพบแม่ของตัวเองอีกครั้ง แต่ที่ผ่านมาเธอกลับไม่เคยพบแม่เลย อย่างไรก็ตาม เมื่อมีบูธใหม่ ๆ เข้ามาตั้งขายสินค้า กลับกลายเป็นว่าคนเหล่านั้นมักจะได้พบเห็นแม่ของเธออยู่เสมอนอกจากนี้น้องผู้หญิงยังเล่าให้พี่เปิ้ลฟังอีกว่า พื้นที่ทั้งหมดที่ตลาดแห่งนี้ตั้งอยู่ แท้จริงแล้วเคยเป็นป่าช้ามาก่อน แต่เป็นป่าช้าที่มีเจ้าของ ซึ่งก็คือเจ้าของตลาดแห่งนี้เอง โดยเจ้าของตลาดต้องการลองทำธุรกิจ จึงนำพื้นที่ดังกล่าวมาบริหารจัดการ และปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นตลาดอย่างที่เห็นในปัจจุบันไม่เพียงเท่านั้น เจ้าของตลาดแห่งนี้ยังเป็นคนเล่นของ โดยมีการฝึกวิชาในลักษณะเมตตามหานิยม เพื่อให้ผู้ที่ทำการค้าขายมีความร่ำรวย และขายของได้ดี แต่คนที่ถูกนำมาเป็นหนูทดลองในวิชาดังกล่าวกลับเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่เข้ามาขายของภายในตลาดแห่งนี้จากข้อมูลที่น้องผู้หญิงเล่า เจ้าของตลาดต้องการพิสูจน์ว่าหากทำคุณไสยด้วยวิธีนี้แล้ว จะสามารถทำให้คนขายของดีขึ้นจริงหรือไม่ แต่เนื่องจากเจ้าของตลาดไม่ได้เป็นหมอผี และไม่ได้มีความเชี่ยวชาญด้านคุณไสยมากถึงขั้นทำเป็นอาชีพ สิ่งที่ทำจึงมีผลอยู่ได้เพียง 7 วันเท่านั้น ไม่สามารถทำให้ผู้ค้าขายร่ำรวยได้ตลอดเวลานี่จึงเป็นที่มาของการกำหนดให้พ่อค้าแม่ค้าเข้ามาขายของได้ 7 วัน แล้วต้องเว้นไปอีก 7 วัน โดยช่วงเวลาที่ให้หยุดนั้นเป็นการพักตัวของเจ้าของตลาด ก่อนจะกลับมาทำพิธีใหม่อีกครั้งเป็นเวลา 7 วัน และวนเวียนอยู่ในลักษณะนี้เรื่อยไปส่วนบูธที่อยู่ได้ก็เป็นบูธที่ทราบอยู่แล้วว่าตนเองจะได้กำไร จึงเลือกเก็บร้านและกลับไปตั้งแต่ช่วงบ่าย เพราะเพียงแค่ขายสินค้าในช่วงเช้าก็สามารถทำกำไรได้แล้ว สำหรับลูกค้าที่เดินเข้ามาซื้อสินค้าภายในฮอลล์ ยืนยันว่าทั้งหมดเป็นลูกค้าจริง ๆ เป็นคนจริง ๆ แต่ไม่สามารถทราบได้ว่าพวกเขาเป็นใคร มาจากไหนถึงอย่างนั้นก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่พี่เปิ้ลไม่สามารถหาคำตอบได้จนถึงทุกวันนี้ นั่นคือเหตุใดผู้คนจำนวนมากจึงพากันเข้ามาซื้อหนังสือที่อยู่ในสภาพไม่สมประกอบ บางเล่มยับเยิน บางเล่มถูกฉีกขาด หรือแม้แต่หนังสือที่มีร่องรอยเหมือนถูกเหยียบย่ำมาแล้วก็ตาม แต่กลับยังมีคนยอมจ่ายเงินซื้อไปโดยไม่มีใครแสดงท่าทีผิดปกติพี่เปิ้ลยืนยันว่าการขายของในสถานที่แห่งนี้ขายดีจริง ๆ ขนหนังสือมาเต็มคันรถตู้ แต่เมื่อถึงเวลาขากลับกลับสามารถขนคนกลับแทนได้ เนื่องจากหนังสือทั้งหมดถูกขายออกไปจนหมดแล้วอย่างไรก็ตาม แม้การขายของในครั้งนั้นจะสร้างกำไรได้มากมายเพียงใด แต่หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ร้านของพี่เปิ้ลก็ไม่เคยกลับไปเปิดขาย หรือทำการค้าในสถานที่แห่งนั้นอีกเลย(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

อังคารคลุมโปง RECAP

เห็นศาลาริมน้ำวิวสวยบรรยากาศดี มองดูดี ๆ ก็เจอคนนั่งห้อยขา ไม่ใส่เสื้อผ้า มีผ้าดิบคลุมผูกหัวผูกเท้า!

related อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากคุณบอย เดอะโกส ‘พนักงานส่งของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [ 28 เม.ย.2569 ]

เรื่องเล่าจากคุณโอ 'ความลับเเม่ชี' l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [ 4 พ.ย.2568 ]

เรื่องเล่าจากคุณมะปราง ‘ผีปิดดวง’ l อังคารคลุมโปง X ท๊อฟฟี่ ศิวดล [ 12 พ.ค.2569 ]

เรื่องเล่าจากเจน The Ghost Radio ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

อังคารคลุมโปง RECAP

เห็นศาลาริมน้ำวิวสวยบรรยากาศดี มองดูดี ๆ ก็เจอคนนั่งห้อยขา ไม่ใส่เสื้อผ้า มีผ้าดิบคลุมผูกหัวผูกเท้า!

Share :

related อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากคุณบอย เดอะโกส ‘พนักงานส่งของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [ 28 เม.ย.2569 ]

เรื่องเล่าจากคุณโอ 'ความลับเเม่ชี' l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [ 4 พ.ย.2568 ]

เรื่องเล่าจากคุณมะปราง ‘ผีปิดดวง’ l อังคารคลุมโปง X ท๊อฟฟี่ ศิวดล [ 12 พ.ค.2569 ]

เรื่องเล่าจากเจน The Ghost Radio ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]