ไปเที่ยวเรียวกังเก่า เจอโทรศัพท์สีดำเลยแชะภาพไปหนึ่ง แต่ดันได้ยินเสียงจากปลายสาย ตกใจตัวสั่นหน้าซีด พอเช้าก็รีบกลับทันที ระหว่างทางแวะถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้น แต่เพื่อนที่ข้ามถนนไปก่อนพูดประโยคเดียวกับเสียงในโทรศัพท์ จากนั้นก็โดนรถชนเสียชีวิต!

อังคารคลุมโปง RECAP

ไปเที่ยวเรียวกังเก่า เจอโทรศัพท์สีดำเลยแชะภาพไปหนึ่ง แต่ดันได้ยินเสียงจากปลายสาย ตกใจตัวสั่นหน้าซีด พอเช้าก็รีบกลับทันที ระหว่างทางแวะถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้น แต่เพื่อนที่ข้ามถนนไปก่อนพูดประโยคเดียวกับเสียงในโทรศัพท์ จากนั้นก็โดนรถชนเสียชีวิต!

27 เม.ย. 2024

 เรื่องนี้ ‘ต้นกล้า คืนพุธมุดผ้าห่ม’ ได้นำมาเล่าให้แฟนรายการ ‘อังคารคลุมโปง X’ (23 เมษายน 2567) ฟังพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องที่มีชื่อว่า ‘โทรศัพท์สีดำ’ เรื่องราวสุดหลอนนี้จะเป็นอย่างไรนั้น ไปอ่านกันได้เลย!

            เรื่องนี้เป็นเรื่องที่คุณต้นกล้าได้ฟังมาจาก ‘มายูมิ’ เธอเป็นนักศึกษา อยู่ปี 3 กำลังจะขึ้นปี 4 ที่มหาลัยแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ช่วงเวลานั้นเองที่เหล่านักศึกษาต้องเตรียมหาบริษัท เพื่อดูว่าควรจะทำงานอะไรต่อไป คนญี่ปุ่นเรียกช่วงนี้ว่า ‘Job Hunting’ หรือ การหางานของเด็กจบใหม่ในญี่ปุ่น ซึ่งนั่นก็หมายความว่าอาจจะไม่ได้มีโอกาสเจอเพื่อนอีกแล้ว มายูมิ จึงบอกกับเพื่อน ๆ ว่า “ไหนๆก็จะไม่ได้เจอกันแล้ว เรานัดกันไปออกทริปดีกว่า” เพื่อนหลายคนต่างก็ตอบรับคำชวนของมายูมิ รวมแล้วทริปนี้มีทั้งชายและหญิงประมาณ 4 - 5 คน

            ในวันออกทริปได้มีการเช่ารถยนต์ โดยให้เพื่อนที่มีใบขับขี่เป็นคนขับ ระหว่างออกเดินทาง ก็ขับกันไปสนุกสนานตามประสาวัยรุ่น ทุกอย่างปกติดีจนกระทั่งเหมือนระหว่างที่เดินทางอยู่ๆท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม เมื่อไปถึงที่หมายก็พบว่าที่พักเป็น เรียวกังญี่ปุ่น เหมือนโรงแรมญี่ปุ่นเวอร์ชั่นเก่าอยู่บนเขา

            หนึ่งในกลุ่มเพื่อนก็พูดขึ้นมาว่า

            “ฮู้ยย เนี่ยสวยเนอะ”

            มายูมิก็ตอบกลับไปด้วยความกลัวว่า

            “จะว่าสวยก็สวย จะว่าขนลุกก็ขนลุก ดูเหมือนมีผีเลยอ่ะ ต้องมีแน่ๆเลย”

            เพื่อนคนเดิมตอบกลับมาว่า

            “มีผีก็ดีดิ สนุกเลย เราได้เจอผี ถือเป็นโมเม้นต์ร่วมกัน ก่อนจะแยกย้ายไปทำงานไง”

            ส่วนตัวของมายูมิไม่ชอบเรื่องลี้ลับ จึงเริ่มรู้สึกไม่ดี แต่เพื่อนทุกคนก็ตัดสินใจว่า “เห้ยย เราพักที่นี่แหล่ะ เราจองไว้แล้ว เกิดอะไรก็เกิด” แต่ความรู้สึกของมายูมิบอกแต่แรกแล้วว่า ‘เรียวกังนี้ไม่ควรเข้าไป’ มายูมิรู้สึกไม่ดี ขนลุก อยากกลับ แต่ถ้าบอกเพื่อนไปตรง ๆ เพื่อนก็จะหาว่า  “โอ้โห้ ขนาดแขกคนอื่นยังมาพักได้เลย”

            เมื่อถึงหน้าเรียวกัง ทุกคนก็ลงมาเก็บของ แล้วก็เดินเข้าไปข้างใน โดยมี ‘โอคามิซัง’ พนักงานมาต้องรับ โอคามิซังพูดกับทุกคนว่า 

            “เหนื่อยมั้ยเดี๋ยวพาไปที่ห้องนะ” 

            จากนั้นโอคามิซังก็พาไปแนะนำห้องพัก หลังจากแนะนำห้องพักเสร็จ ก็แนะนำห้องอาบน้ำที่เป็นออนเซ็นเล็ก ๆ โดยแบ่งห้องอาบน้ำชายและหญิงคนละฝั่ง รวมถึงบอกเรื่องเวลาปิดห้องอาบน้ำด้วย สุดท้ายก็ให้กุญแจห้อง และทิ้งท้ายว่า “หากต้องการอะไรให้เรียกโอคามิซังได้เลย” จากนั้นก็ปล่อยให้ทุกคนพักผ่อนตามอัธยาศัย

            หลังจากโอคามิซังเดินออกไป ทุกคนดูตื่นเต้นกับเรียวกังนี้มาก ต่างดูของตกแต่งในห้อง รวมถึงรูปภาพประดับ หนึ่งคนในกลุ่มก็พูดขึ้นมาว่า

            “โอ้โห้ดูรูปภาพนี้ดิ่ เราว่ามันจะต้องมีเรื่องราวแน่เลย” พอเอานิ้วไปสัมผัสที่รูปภาพก็มีฝุ่นติดขึ้นมา ทุกอย่างในเรียวกังนี้ดูขลังมาก

            หลังจากเดินชมเรียวกังเสร็จก็แยกย้ายกันไปพัก แยกห้องชาย-หญิง เมื่อฝั่งผู้ชายวางของเสร็จ ก็เดินมาที่ห้องของผู้หญิง เพื่อชวนกันออกไปถ่ายรูป ทุกคนจึงเดินออกมาข้างหน้า เมื่อได้มุมที่พอใจ ก็ถ่ายรูปกับสิ่งของต่าง ๆ เช่น หมี หน้าประตู แต่มีมุมหนึ่งที่น่าสนใจ เพื่อนผู้ชายบอกกับมายูมิว่า 

            “ลองไปถือโทรศัพท์ตรงนั้นหน่อยสิ”

            มุมนั้นเป็นกำแพงสีพื้น มีโต๊ะเล็ก ๆ ที่วางสูง ๆ แล้วก็มี ‘โทรศัพท์สีดำ’ วางอยู่บนโต๊ะ และมีเก้าอี้วางไว้อีกหนึ่งตัว เรียกได้ว่าเป็นที่น่าถ่ายรูปมาก มายูมิก็ตอบกลับเพื่อนว่า “จะดีหรอ” สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินไป แล้วพอเดินไปกำลังจะถึง ก็ได้ยินเสียง “กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง” ดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ มายูมิก็สะดุ้งตกใจ เพื่อนทุกคนก็ถามว่า

            “เฮ้ยยย เป็นอะไร”

            มายูมิตอบกลับเพื่อนว่า

            “ อ๋อโทษที เราสะดุ้งไปนิดนึง” 

            ตอนนั้นมายูมิก็ไม่ได้เอะใจอะไร แล้วก็เดินไปยืนตามที่เพื่อนบอก จากนั้นก็หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู เพื่อน ๆ ต่างหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูป แต่แล้วอยู่ ๆ สีหน้าของมายูมิก็ค่อย ๆ ซีดลงไปเรื่อย ๆ แล้วก็วางโทรศัพท์ไป มายูมิสั่นไปทั้งตัว เพื่อนทุกคนต่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นกับมายูมิ และถามว่า 

            “เป็นอะไร หนาวรึป่าว” 

            มายูมิก็ไม่พูดบอกแค่ว่า 

            “จะกลับห้อง” พูดประโยคเดิมวนอยู่ 2 - 3 รอบ

            เมื่อเห็นท่าไม่ดี ทุกคนจึงกลับมาที่ห้องและนำชาร้อนมาให้มายูมิดื่ม สักพักมายูมิก็ใจเย็นลงจึงเล่าให้เพื่อนฟังว่า 

            “ตอนที่กำลังจะไปยกหูโทรศัพท์ พวกเธอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังใช่มั้ย แล้วปลายสายมันมีคนพูดด้วย” 

            แต่เพื่อนทุกคนตอบเหมือนกันหมดว่า “ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังนะ” ทุกคนคิดว่ามายูมิสะดุ้งเพราะพื้นไม้เรียวกังมันเก่า เพื่อนจึงบอกว่า

            “เธอได้ยินคนเดียวนะ”

            มายูมิตอบกลับไปว่า

            “หรอ เป็นไปไม่ได้ เราได้ยินจริง ๆ นะ มันดังมาก ๆ”

            เพื่อนจึงถามต่อว่า

            “พอเธอยกหูโทรศัพท์เธอได้ยินอะไรจากปลายสาย ทำไมถึงหน้าซีดขนาดนั้น”

            มายูมิจึงเล่าว่า

            “เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราได้ยินอะไร เพราะมันแปลกมากเลย เราได้ยินว่า เฮ้ยย ทำไมยืนมองอยู่ตรงนั้น แล้วก็มีเสียง ตึ้มมมมมมมม ดังมากๆ แล้วสายก็ตัดไปเลย เป็นเสียงที่มาจากปลายสายนะ” 

            เพื่อนก็ปลอบใจว่า “ไม่เป็นไรหรอก”

            จนกระทั่งคืนนั้น ทุกคนก็นอนหลับฝันดีปกติ มีแค่มายูมิที่นอนฝันร้าย พอตื่นขึ้นมา ผมมายูมิกระเซอะกระเซิง แล้วก็บอกกับเพื่อนว่า “จะกลับ” แล้วก็บอกต่ออีกว่า “ตี 4 แล้ว ตี 4 ครึ่งแล้ว พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว กลับกันเถอะ”

            เพื่อนทุกคนก็งง แล้วบอกว่า 

            “จะรีบไปไหน เราจองที่นี่ไว้ 2 คืนนะ ไหนบอกจะมาสร้างความทรงจำดีๆ” 

            มายูมิขอร้องให้เพื่อนกลับ ทุกคนกำลังรู้สึกงัวเงีย เพราะพึ่งตื่นไม่เต็มตา แต่สุดท้ายก็ต้องยอมกลับตามคำขอร้องของมายูมิ

            “ยอมกลับก็ได้ แล้วไปหา โรงแรมในเมืองเอา” 

            พอเก็บของขึ้นรถเสร็จระหว่างทางขับรถออกจากเรียวกัง ซึ่งเป็นเส้นทางลงเขา ประจวบเหมาะกับพระอาทิตย์กำลังขึ้นพอดี กลายเป็นวิวที่สวยมาก จึงตัดสินใจจอดรถเทียบข้างทาง ฝั่งซ้าย ทุกคนต้องข้ามไปฝั่งขวา เพื่อที่จะได้เห็นวิวหน้าผาสวย ๆ จากนั้นก็ลงจากรถแล้วข้ามถนนไปฝั่งขวา 

            เมื่อถ่ายรูปเสร็จ เพื่อนก็บอกว่า 

            “กลับกันเถอะ” 

            เพื่อนที่เป็นคนขับรถก็วิ่งข้ามถนนกลับไปที่รถ แล้วก็หันมากลับมาตะโกนบอกเพื่อนว่า  

            “เฮ้ยย ทำไมยืนมองอยู่ตรงนั้น”  

            แต่แล้วก็มีรถคันหนึ่งขับวิ่งเข้ามาชนเขา! แล้วมีเสียง “กริ๊งงงงงงง ตึ้มมมมมมม” 

            เพื่อนคนนั้นถูกรถชนตัวกระเด็นทำให้เสียชีวิตทันที! ทุกคนที่อยู่อีกฝั่งต่างตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า เพราะมันตรงกับสิ่งที่มายูมิได้ยินจากโทรศัพท์สีดำเมื่อคืน! 

            ทุกคนแทบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น และเกิดคำถามขึ้นในใจว่าโทรศัพท์สีดำเครื่องนั้นมันพยายามจะบอกอะไร?

            ถ้ากลับไปอีกรอบ แล้วยกหูโทรศัพท์สีดำนั้นขึ้นมาอีกจะมีใครตายอีกหรือไม่..

(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

รับฟังเรื่องเต็ม ๆ ได้ที่

related อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากมิ้น เเม่เเฟน ‘ลิฟท์กลางห้าง’ l อังคารคลุมโปง X มิ้น แม่แฟน [15 ก.ย.69]

24 ก.ย. 2026

เรื่องเล่าจากมิ้น เเม่เเฟน ‘ลิฟท์กลางห้าง’ l อังคารคลุมโปง X มิ้น แม่แฟน [15 ก.ย.69]

แค่เผลอลงลิฟต์ผิดชั้น ก็เกิดเรื่องราวน่าขนลุก! จากการรอลิฟต์เพื่อขึ้นไปทำงาน ก็ดันมีเสียงรองเท้าเหมือนคนวิ่งมาขึ้นลิฟต์ พร้อมแรงยุบที่เหมือนมีใครเข้ามาในลิฟต์จริงทั้ง ๆ ที่ในลิฟต์ไม่ได้มีใครนอกจากเธอคนเดียว แล้วสิ่งที่ตามเธอเข้ามาในลิฟต์คืออะไรกันแน่ ?!เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X มิ้น แม่แฟน [15 ก.ย.69]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘ลิฟท์กลางห้าง’ ‘คุณมิ้น แม่แฟน’ เล่าว่าเรื่องราวนี้เกิดขึ้นเมื่อตอนที่เธอเพิ่งเรียนจบใหม่ ๆ ในตอนนั้นเองเธอได้ทำงานเป็นครูผู้ช่วยที่โรงเรียนสอนภาษาแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ในโซนออฟฟิศของห้างสรรพสินค้า ควบคู่ไปกับการเปิดเพจรับทำเรซูเม่ที่จะต้องคอยตอบแชทลูกค้าอยู่ตลอดเวลา และกฎของการทำงาน คือต้องสแกนนิ้วเข้างานก่อนเวลา 8 โมง นั่นทำให้เธอต้องมาถึงห้างตั้งแต่ 7 โมง ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ห้างยังไม่เปิด จึงจำเป็นต้องใช้ลิฟต์สำหรับโซนออฟฟิศ โดยลิฟต์นี้จะต้องกดเลขชั้นก่อน แล้วระบบจะบอกให้ไปขึ้นที่ลิฟต์ตัวไหนในวันเกิดเหตุ คุณมิ้นก็มาทำงานตามปกติ เมื่อกดลิฟต์ และเข้าไปก็ยืนก้มหน้าก้มตาตอบแชทลูกค้า ในระหว่างนั้นก็มีพนักงานคนอื่น ๆ เข้าลิฟต์มาบ้าง และเมื่อทุกคนทยอยออกไปจนหมดลิฟต์ก็ดังแจ้งเตือนว่าถึงชั้นที่หมายของเธอแล้ว เธอจึงก้าวเดินออกไปตามความเคยชิน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมากลับพบว่าตัวเองนั้นเดินออกมาผิดชั้น ซึ่งชั้นนั้นเป็นพื้นที่ที่กำลังรีโนเวท และมีป้ายแบรนด์มาติดไว้แต่ยังไม่มีคนเข้ามาอยู่ เธอจึงรีบเดินกลับไปที่ลิฟต์เพื่อกดเรียกใหม่ เมื่อลิฟต์เปิดออก คุณมิ้นตั้งใจมองภายในลิฟต์ และก้าวเข้าไปด้านใน ซึ่งในลิฟต์นั้นไม่มีคนอยู่เลย แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะกดปิดประตูลิฟต์ เธอก็ได้ยินเสียงคนวิ่งใส่รองเท้าคัทชูดังขึ้นมาจากในซอยของชั้นนั้น คุณมิ้น ก็คิดว่าคงเป็นพนักงานที่กำลังวิ่งมาขึ้นลิฟต์ จึงรีบกดปุ่มเปิดค้างไว้เพื่อรอ เมื่อเสียงฝีเท้าวิ่งมาจนถึงหน้าลิฟต์ แต่กลับไม่มีตัวคนปรากฏให้เห็น และเมื่อเสียงหยุดลงตรงหน้าประตู คุณมิ้นจึงตัดสินใจรีบเลื่อนนิ้วไปกดปุ่มปิดประตูลิฟต์ แต่ในตอนนั้นเองเสียงรองเท้านั้นก็ก้าวเข้ามาในลิฟต์ พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนเหมือนมีคนก้าวเข้ามาจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่เธอมองไม่เห็นใครเลยสักคน ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงคุณมิ้น ต้องทนยืนอึดอัด และพยายามเหลือบมองกระจกในลิฟต์ตลอดเวลา จนกระทั่งถึงชั้นที่ทำงาน เธอก็รีบออกไป และเดินเข้าสถาบันทันที เมื่อถึงที่ทำงาน คุณมิ้นก็ได้เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนร่วมงานฟัง และขอให้ขึ้นลิฟต์พร้อมกันในวันพรุ่งนี้ แต่ในช่วงที่กำลังคุยกับเพื่อนร่วมงาน ก็มีป้าแม่บ้านที่ดูแลความสะอาดเข้ามาทักว่า“ไม่รู้ข่าวที่เพิ่งเกิดเมื่อวานเลยหรอ มีพนักงานชายที่เป็นช่างเข้ามาทำงานในชั้นที่คุณมิ้นลงผิดนั่นแหละมีปัญหาแล้วกระโดดลงมาจากชั้น 5 โซนโรงหนัง ตกลงมาทะลุกระจกร้านจิวเวลรี่จนเสียชีวิต”ซึ่งเหตุการณ์นั้นก็เป็นข่าวใหญ่โต เพราะมีผู้บาดเจ็บในเหตุการณ์นั้นด้วย หลังจากที่รู้เรื่องนี้ คุณมิ้นก็ไม่กล้าขึ้นลิฟต์คนเดียวอีกเลย แต่ความหลอนยังไม่จบแค่นั้น เพราะมีวันหนึ่งที่คุณมิ้น และกลุ่มเพื่อนที่มีเพื่อนที่เป็น LGBTQ+ รวมอยู่ด้วย ได้เดินเล่นกันในห้างหลังเลิกงาน และได้ขึ้นลิฟต์ที่มีเสียงระบบคอยบอกชั้น (First floor, Second floor...) เมื่อลิฟต์กำลังจะขึ้นไปชั้น 5 เพื่อนในกลุ่มก็พูดเชิงหยอกล้อกันว่า"เดี๋ยวเราไป Fifth floor ไปดูจุดเกิดเหตุกันหน่อย"แต่ทันทีที่พูดจบ เสียงระบบในลิฟต์ที่พูดว่า “Fifth floor” ก็มีเสียงผู้ชายพูดสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงกระแนะกระแหนว่า “ลงสิคะ!” นั่นทำให้ทุกคนตกใจ และรีบวิ่งหนีหน้าตั้งกันออกมาทุกคน ซึ่งภายหลังมีอาจารย์ชาวต่างชาติลองไปขึ้นลิฟต์ตัวนั้นบ้าง แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรผิดปกติเหมือนที่กลุ่มของคุณมิ้นเจอ ทำให้ทุกคนเชื่อว่าเหตุการณ์นั้นไม่ใช่เสียงจากระบบหรือคนแกล้งอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าในตอนที่เกิดเหตุคุณมิ้น และเพื่อน ๆ พยายามคิดว่าเป็นเสียงจากระบบหรือมีคนแกล้งหรือเปล่า? (เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

ไปเข้าห้องน้ำแล้วเจอผีจนไม่กล้านอน เช้ามาเพื่อนบอกว่าผีเอาเลขหวยมาบอก สุดท้ายไม่เชื่อ ชวดเงินล้าน!

11 ม.ค. 2024

ไปเข้าห้องน้ำแล้วเจอผีจนไม่กล้านอน เช้ามาเพื่อนบอกว่าผีเอาเลขหวยมาบอก สุดท้ายไม่เชื่อ ชวดเงินล้าน!

เจอดีที่ห้องน้ำกลางดึก พอกลับมานอนพักช่วงเบรก ผีที่เจอฝากเพื่อนที่นอนข้าง ๆ มาบอกเลขเด็ดแต่ไม่ซื้อ ปรากฏว่าออกตามที่ผีบอกจริง ๆ ! เรื่องราวจาก ‘คุณยาย’ สายที่โทรเข้ามาเล่าเรื่องหลอนในรายการ ‘อังคารคลุมโปง X’ (26 ธันวาคม 2566) ให้ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ ฟัง จะหลอนแค่ไหนนั้น ไปอ่านกันเลย! เรื่องนี้เป็นประสบการณ์ตรงของ ‘คุณยาย’ โดยคุณยายได้เริ่มเกริ่นว่า ช่วงชีวิตของคุณยายจะมี 2 พาร์ท เป็นพาร์ทโรงงานและพาร์ทตอนขับรถ ซึ่งก่อนที่คุณยายจะมาขับรถเหมือนในปัจจุบัน ได้ทำงานในโรงงานที่ผลิตเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์มาก่อน โรงงานนี้ตั้งอยู่ที่บางปู เป็นโรงงานที่มีตึกถล่มจนกลายเป็นข่าวดังเมื่อ 20 กว่าปีก่อน หลังจากที่โรงงานนี้ถล่มไปปีกว่า คุณยายได้ไปสมัครงานที่โรงงานแห่งนี้ ซึ่งในอุตสาหกรรมนี้จะมีอยู่หลายโรงงาน แต่โรงงานที่ถล่มเป็นข่าวดังคือโรงงานที่ 5 คุณยายไปสมัครโดยที่จะไม่รู้ว่าตนจะได้ไปทำที่โรงงานใด ทำได้เพียงแต่ภาวนาขออย่าให้เป็นโรงงานที่ 5 ก็พอ แต่ผลออกมาสรุปว่าได้ไปทำโรงงานที่ 5 พอดี ภายในโรงงานนี้จะเป็นไลน์ผลิตที่วิ่งไปเรื่อย ๆ 2 แถว งานที่คุณยายทำจะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็น รัด cable tie, หยอดกาว และเช็คตะกั่ว เป็นต้น ไลน์ผลิตที่โรงงานนี้ค่อนข้างแข็งแรง เพราะเป็นสแตนเลสทั้งหมด อีกทั้งคุณยายยังบอกว่าทางโรงงานจะแจ้งพนักงานไว้ว่า ถ้ากลางคืนจะนอนพักให้นอนใต้ไลน์ผลิต เพราะถ้ามีเหตุการณ์ตึกถล่มเหมือนที่เคยเกิด ไลน์ผลิตจะสามารถช่วยรองรับได้ ซึ่งในเวลางานจะมีแบ่งให้พักเบรก ไม่ว่าเป็น แบ่งเบรกย่อย 10 นาที, แบ่งเบรกเข้าห้องน้ำ และเบรกตอนตี 5 มีเวลาครึ่งชั่วโมง ซึ่งส่วนมากในเบรกนี้คนที่โรงงานจะนอนพักกัน ต้องอธิบายก่อนว่าไลน์ผลิตจะวิ่งตลอดเวลาไม่มีการหยุดพัก จึงต้องคอยมีคนซัพพอร์ตเปลี่ยนกะเวลาที่จะไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งคุณยายก็พยายามที่จะไม่เข้าห้องน้ำบ่อย เพราะตอนไปสามารถไปได้แค่คนเดียว ไม่สามารถพาเพื่อนไปด้วยถ้าไม่ใช่เวลาพักจริง ๆ แต่แล้ววันนึง คุณยายอยากเข้าห้องน้ำ ในเวลาที่คนซัพพอร์ตมาเปลี่ยน ในใจคุณยายก็รู้สึกกลัวที่จะต้องไปคนเดียว คุณยายเกริ่นก่อนว่า “คนที่จะเจอเรื่องลี้ลับเนี่ย นอกจากเวลาจังหวะที่พอดีแล้ว มันจะมีเรื่องนึงที่เราจะเจอคือความสาระแนของเรานี่แหละ มันจะทำให้เราเจอผี” และเล่าถึงลักษณะห้องน้ำว่า ห้องน้ำที่โรงงานจะเหมือนห้องน้ำปั๊ม แต่สมัยก่อนห้องน้ำจะเป็นการก่ออิฐ ไม่มีชักโครก เวลาเข้าก็จะต้องนั่งยอง ๆ ภายในห้องน้ำก็จะมีอิฐก่อไว้ใส่น้ำ และมีขันไว้ราดในนั้น ก่อนที่คุณยายจะเข้าห้องก็เอานิ้วดันประตูเพื่อเช็คความสะอาดของแต่ละห้องไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งดันไปถึงประตูห้องหนึ่ง ปรากฏว่าเจอผู้หญิงคนนึง สภาพผมโกยลงมาปิดบังใบหน้า นั่งยอง ๆ อยู่ในห้องน้ำ คุณยายบอกว่าไม่มีเสียงกรีดร้อง หรือตกใจจากผู้หญิงคนนั้นแม้แต่น้อย ซึ่งตอนที่คุณยายดันไปเจอ คุณยายก็ตกใจจึงพูดไปว่า “ขอโทษค่ะ ๆ” พร้อมกับปิดประตูให้ผู้หญิงคนนั้น แต่ก็รู้สึกแปลก เพราะถ้าเป็นคนทั่วไปโดนเปิดประตูก็คงจะโวยวาย แต่ผู้หญิงคนนี้กลับนิ่งเงียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ด้วยความอยากรู้ คุณยายจึงไปเข้าห้องน้ำข้าง ๆ และทำธุระเบา เพื่อที่จะฟังความเคลื่อนไหวของผู้หญิงคนนั้น ปรากฏว่าคุณยายไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงขัน หรือเสียงราดน้ำ จนกระทั่งคุณยายทำธุระของตัวเองเสร็จเรียบร้อย กำลังจะเดินออกจากห้อง ก็หันไปชะเง้อมองห้องข้าง ๆ เห็นว่าประตูเปิดแง้มไว้อยู่ จึงผลักเข้าไป ปรากฏว่า..ไม่ใครอยู่ในนั้น! พอคุณยายเห็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปในไลน์ผลิต ฝ่ายซัพพอร์ตเห็นคุณยายมีท่าทีแปลก ๆ จึงหันมามองหน้าคุณยายแล้วถามว่า “ยายเจออะไร?” คุณยายจึงตอบไปว่า “ไม่เจอ..” แต่หน้าคุณยายคงจะฟ้องว่าเจออะไรมา ซัพพอร์ตจึงบอกคุณยายอีกว่า “เดี๋ยวคุยกันนะตอนเบรก” แต่คุณยายก็ตอบกลับไปว่า “ไม่คุย” จนกระทั่งเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ ซ้ายขวาหันมาถามคุณยายว่า “มึงเจออะไร” คุณยายตอบไปว่า “ไม่แน่ใจ” แต่ก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง เมื่อถึงเวลาเบรกใหญ่ครึ่งชั่วโมง ก่อนที่จะทำโอทีในช่วงตี 5 พนักงานในโรงงานก็นอนใต้ไลน์ผลิตกันตามปกติ โดยในช่วงเวลานั้นโรงงานจะปิดไฟมืดทั้งหมด คุณยายได้นอนใกล้เพื่อนที่ชื่อว่า “แหวว (นามสมมติ)” ซึ่งคุณยายก็นอนไม่หลับ เพราะในหัวมีแต่เรื่องที่เจอจึงนอนคิดเรื่องนี้ตลอดเวลา เมื่อถึงเวลาเปิดไฟ ไลน์ผลิตกลับมาทำงานปกติ เพื่อนชื่อแหววที่นอนข้าง ๆ หันมาบอกคุณยายว่า “หวยออก 500 นะ” คุณยายก็ไม่เชื่อเพราะหวยอะไรจะออกเลข 500 เพื่อนที่ชื่อแหววยังบอกคุณยายอีกว่า “มึงเชื่อกู..กูฝันเมื่อกี้ได้หวย” แต่คุณยายก็ไม่เชื่อจึงไม่ได้ซื้อ ปรากฏว่าเมื่อถึงวันหวยออก กลับเป็นเลขตรงตามที่เพื่อนคุณยายบอกจริง ๆ เพื่อนที่ชื่อแหววถูกหวยถึงขั้นซื้อรถกระบะป้ายแดงได้ 1 คัน! และเล่าให้คุณยายฟังว่าวันนั้น ตอนนอนเห็นผู้หญิงเดินมาทางห้องน้ำแล้วมานานอนข้าง ๆ เขา พร้อมบอกว่า “หวยออก 500 นะ บอกเพื่อนมึงด้วย” คุณยายบอกว่า เพื่อนของคุณยายคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคงเดินตามคุณยายมาจากห้องน้ำเพื่อมาบอก แต่คุณยายไม่ได้หลับ จึงสื่อสารกันไม่ได้..(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)รับฟังเรื่องเต็ม ๆ ได้ที่

เรื่องเล่าจากเจน The Ghost Radio ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

04 พ.ย. 2026

เรื่องเล่าจากเจน The Ghost Radio ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

“หนูเตือนแล้วนะ” คำเตือนจากคนในพื้นที่ที่พี่เปิ้ลไม่ยอมฟัง นำไปสู่เหตุการณ์สุดขนหัวลุก เมื่อเจ้าของบูธกิฟต์ชอปที่เสียชีวิตไปแล้วกลับมาปรากฏตัว ยืนจัดของพร้อมยืดคอ และใช้ลิ้นเลียสิ่งของภายในบูธ แล้วคนที่เข้ามาซื้อหนังสือซึ่งอยู่ในสภาพยับเยินเหล่านั้น พวกเขานำหนังสือไปทำอะไรกันแน่… แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นในตลาดแห่งนี้?เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ตุลาคม 2569]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องเล่าจากเจน ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ เจน The Ghost Radio ได้ถ่ายทอดประสบการณ์ของ ‘พี่เปิ้ล (นามสมมติ)’ ย้อนกลับไปเมื่อกว่า 10 ปีที่แล้ว ซึ่งเป็นครั้งแรกที่พี่เปิ้ลได้ลองขายของอย่างจริงจัง ในตอนนั้นพี่เปิ้ลกำลังเรียนอยู่ ด้านครอบครัวทำธุรกิจเกี่ยวกับร้านหนังสือ เนื่องด้วยทางบ้านมองว่างานสัปดาห์หนังสือ มักกระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพฯ ขณะที่ครอบครัวของพี่เปิ้ลอาศัยอยู่ต่างจังหวัด จึงอยากสร้าง Community สำหรับคนที่ชื่นชอบการอ่านหนังสือในต่างจังหวัดด้วย ทางบ้านจึงพยายามขยายกิจการเพื่อให้ผู้คนสามารถซื้อหนังสือได้ง่ายขึ้นจนกระทั่งช่วงหนึ่ง พี่สาวของพี่เปิ้ลได้เข้ามาบริหารกิจการ โดยมีแนวคิดอยากนำหนังสือไปออกบูธตามสถานที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้า หรือตลาดหากมีพื้นที่ก็พร้อมจะไปทั้งหมด เพื่อให้ผู้คนได้เข้าถึงหนังสือ ในช่วงนั้นพี่เปิ้ลมีเวลาพักจากการเรียน จึงเดินทางกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด แต่พี่สาวกลับบอกว่าไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่พี่เปิ้ลกลับบ้าน เธอแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอน อย่างมากก็เพียงช่วยนับสต็อกหนังสือ ซึ่งหนังสือจะถูกมัดมาเป็นชุดอยู่แล้ว จึงไม่ใช่งานที่ยากลำบากอะไร พี่สาวจึงอยากให้พี่เปิ้ลลองทำอะไรที่ต้องออกแรงและลำบากมากขึ้น จึงจัดหาบูธให้เธอได้ลองขายหนังสือด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกพี่เปิ้ลไม่ได้ติดขัดอะไร หากต้องการให้เธอทำ เธอก็พร้อมจะลอง ในจังหวะนั้นเองมีตลาดแห่งหนึ่งติดต่อเข้ามา โดยทางตลาดแจ้งว่าเจ้าของมีพื้นที่ว่างอยู่ ไม่รู้จะนำไปทำอะไร จึงตัดสินใจสร้างตลาดขึ้นมา ภายในแบ่งเป็นตลาดโซนร้อน ซึ่งจำหน่ายผักสด และเนื้อสัตว์ ส่วนตลาดโซนเย็นเดิมทีเป็นโรงสีเก่าที่มีเพดานสูง และมีพื้นที่กว้างขวางก่อนจะถูกนำมาดัดแปลงให้ทันสมัยขึ้น โดยเรียกพื้นที่ส่วนนี้ว่า ‘ฮอลล์’ และติดตั้งเครื่องปรับอากาศไว้ด้วย ภายในฮอลล์จะเปิดพื้นที่ให้ผู้ที่ทำงานศิลปะ รวมถึงร้านหนังสือ และร้านกิฟต์ชอปเข้ามาตั้งบูธจำหน่ายสินค้าให้ชาวบ้านได้เลือกซื้อในตอนนั้นพี่สาวของพี่เปิ้ล เกิดความสงสัยว่าจะมีคนมาซื้อสินค้าจริงหรือไม่? แต่เมื่อพิจารณาข้อเสนอแล้วกลับมองว่าน่าสนใจ อีกทั้งเมื่อดูจากแผนที่ GPS ก็พบว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ไกลมากนัก หากเปรียบเทียบระยะทางก็ประมาณจากกรุงเทพฯ ไปปทุมธานี ซึ่งยังสามารถขับรถขนสินค้าไปส่งเพื่อขาย และเหลือกำไรได้ ที่สำคัญระหว่างการพูดคุย ทางปลายสายยังเสนอให้อีกว่า 7 วันแรกสามารถเข้ามาขายของได้ฟรีโดยไม่คิดค่าเช่าพื้นที่!ลักษณะการขายที่ทางตลาดกำหนด คือให้เข้ามาขายติดต่อกัน 7 วัน หากขายได้แล้วต้องเว้นไปอีก 7 วัน ก่อนจะกลับมาขายใหม่อีก 7 วัน และสลับกันไปในลักษณะนี้เรื่อย ๆ ข้อเสนอนี้ทำให้พี่สาวของพี่เปิ้ลเริ่มเอะใจว่าเหตุใดจึงต้องกำหนดเป็น 7 วัน และทำไมถึงต้องเว้นช่วงระหว่างการขาย อีกทั้งทางตลาดยังใช้คำว่า “ถ้าอยู่ได้” จนทำให้สงสัยว่าทำไมต้องทดลองขายให้ครบ 7 วันก่อน หากขายได้จึงค่อยคิดค่าเช่าเต็มจำนวน อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นราคาเต็มก็ยังถือว่าถูกมาก โดยอยู่ในหลักพันบาทสำหรับการขาย 7 วันเท่านั้น พี่สาวจึงมองว่าข้อเสนอนี้คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม และตัดสินใจส่งพี่เปิ้ลไปทดลองขายหนังสือที่ตลาดแห่งนี้ แต่เนื่องจากพี่เปิ้ลไม่มีทักษะด้านการขายมาก่อน จึงต้องให้น้องคนหนึ่งมาช่วยงานด้วย ซึ่งก็คือ ‘น้องมอส’ ผู้ชายรูปร่างกำยำที่สามารถช่วยยกหนังสือ และขนของได้ ทั้งสองจึงเริ่มต้นด้วยการตรวจเช็กสินค้าร่วมกัน ก่อนออกเดินทางพี่สาวของพี่เปิ้ลได้กำชับกฎต่าง ๆ ที่ทางตลาดแนะนำมา โดยให้พี่เปิ้ลนำของไปลง และจัดบูธในวันศุกร์ หากเดินทางไปถึงตอนเช้าได้ก็ยิ่งดี และพยายามอย่าให้เกิน 2 ทุ่ม เพราะหากเลยเวลานั้นไปอาจพบเจ้าหน้าที่ หรือช่างที่เข้ามาทำงาน เนื่องจากตลาดยังอยู่ในช่วงก่อสร้าง หากพบใครเข้ามาในพื้นที่ก็ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว หรือสร้างสัมพันธไมตรีใด ๆ ต่างคนต่างทำงานของตัวเองไปนอกจากนี้ หลัง 2 ทุ่ม หากนึกขึ้นได้ว่าลืมของบางอย่างไว้ แต่เดินทางออกจากพื้นที่ไปแล้ว ก็ห้ามย้อนกลับเข้ามาเด็ดขาด ให้รอจนถึงเช้าของวันถัดไปจึงค่อยกลับมาเอา พี่สาวของพี่เปิ้ลเข้าใจว่ากฎเหล่านี้อาจเกิดจากการที่ตลาดยังอยู่ระหว่างก่อสร้าง จึงอาจมีเรื่องความปลอดภัยเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยความที่ตอนนั้นพี่เปิ้ลค่อนข้างขี้เกียจ และไม่อยากทำอะไร แทนที่จะเดินทางไปตั้งแต่ช่วงเช้า เธอกลับเลือกออกเดินทางตอน 6 โมงเย็น กว่าจะไปถึงก็เป็นเวลาประมาณ 1 ทุ่มแล้ว จากนั้นจึงเริ่มขนหนังสือลงจากรถเพื่อจัดบูธพี่เปิ้ลเล่าว่า เมื่อเดินเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้นก็พบว่าเป็นลานกว้างจริง ๆ แต่พื้นที่ตลาดกลับมีเพียงหย่อมเดียวเท่านั้น โดยฝั่งตลาดสดมีผู้คนเดินจับจ่ายใช้สอยกันอยู่ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งเป็นฮอลล์ที่เธอต้องนำหนังสือมาขาย ซึ่งกลับไม่มีผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว อีกทั้งแสงไฟภายในยังสลัวมาก ภาพตรงหน้าไม่เหมือนสถานที่ที่จะเปิดให้ผู้คนเข้ามาจัดงานเลยแม้แต่น้อย ทางเข้ามีเพียงทางเดียว เป็นประตูบานใหญ่ที่เมื่อเดินผ่านเข้าไปก็พบกับพื้นที่กว้างสุดลูกหูลูกตาทางตลาดแจ้งว่าพ่อค้าแม่ค้าสามารถเลือกสรรพื้นที่จัดบูธได้ตามต้องการ พี่เปิ้ลจึงยืนมองหาทำเลที่เหมาะสม ท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อนข้างวังเวง เพราะแม้สถานที่จะกว้างใหญ่ แต่กลับมีบูธอยู่เพียง 5 บูธเท่านั้น เธอจึงตัดสินใจนับระยะจากก้าวเดิน โดยเลือกตั้งร้านห่างจากทางเข้าประมาณ 10 เมตร เพื่อให้เป็นบูธแรกที่ผู้คนเดินเข้ามาแล้วมองเห็นได้ทันที ส่วนร้านอื่น ๆ ก็จะตั้งห่างกันประมาณ 10 เมตรเช่นกันบูธแรกเป็นร้านของพี่เปิ้ลที่จำหน่ายหนังสือนวนิยาย ถัดไปประมาณ 10 เมตรเป็นร้านหนังสืออีกแห่ง แต่จำหน่ายหนังสือเรียน โดยมีคุณยายคนหนึ่งสวมชุดสีขาวคล้ายแม่ชีมานั่งขายหนังสืออยู่ด้วย พี่เปิ้ลกับคุณยายต่างคนต่างจัดร้านของตัวเอง ก่อนจะมีจังหวะที่ทั้งคู่สบตากัน คุณยายจึงยิ้มให้เธอ และคุณยายยังพาหลานสาวคนหนึ่งมาด้วย ซึ่งมีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งชันเข่าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเก้าอี้ พร้อมโยกตัวไปมาอย่างต่อเนื่องราวกับมีบางสิ่งสิงอยู่ถัดไปอีกเป็นบูธหนังสือสำหรับเด็ก โดยเจ้าของร้านเป็นคุณแม่ลูกอ่อนที่กำลังอุ้มลูกไปพร้อมกับจัดสินค้าไปด้วย นอกจากนี้ยังมีลูกน้อยอีกคนอายุประมาณ 3-4 ขวบ วิ่งเล่นไปมาอยู่ภายในบริเวณนั้น ข้างกันเป็นบูธกิฟต์ชอปที่มีเจ้าของร้านผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจัดของอยู่ ส่วนบูธถัดไปเป็นร้านขายถุงเท้า ซึ่งมีคุณตาคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ภายในร้านอย่างไม่สนใจใครเมื่อเวลาผ่านไป พี่เปิ้ลเหลือบมองนาฬิกา และพบว่าใกล้จะถึง 2 ทุ่มแล้ว ทุกคนต่างกำลังจัดบูธของตัวเอง เธอจึงเร่งจัดร้านต่อจนเสร็จเรียบร้อย ในคืนนั้นไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น หลังจากจัดบูธเสร็จทั้งคู่ก็กลับไปตามปกติวันถัดมา ร้านจะเริ่มเปิดขายประมาณ 10 โมง พี่เปิ้ลกับน้องมอสจึงเดินทางมาเปิดบูธในเวลาประมาณ 9 โมงครึ่ง แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าเธอลืมคลุมผ้าสีดำปิดร้านไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ต้องตกใจ เพราะสภาพร้านเละเทะอย่างมาก หนังสือถูกรื้อจนกระจัดกระจาย บางเล่มถูกฉีกขาด บางเล่มตกลงไปกองอยู่บนพื้น และมีรอยถูกเหยียบ นอกจากนี้ยังมีคราบน้ำเปียกอยู่ทั่วบริเวณ ราวกับมีใครจงใจนำน้ำมาเทราดใส่หนังสือทั้งหมด พี่เปิ้ลรู้สึกโมโหมาก และไม่รู้ว่าจะสามารถหาตัวผู้กระทำได้อย่างไร เพราะภายในไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิด เธอจึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปต่อว่าทางตลาดทันทีระหว่างนั้นพี่เปิ้ลเห็นน้องผู้หญิงคนหนึ่งจากบูธกิฟต์ชอปเดินเข้ามาพูดคุยกับน้องมอส แต่เธอไม่ได้สนใจ เพราะกำลังอยู่ในอารมณ์โมโห และยังคงต่อว่าปลายสายอย่างต่อเนื่อง แม้ทางตลาดจะพยายามยืนยันให้เธอลองขายสินค้าดูก่อน หากขายไม่ได้จริง ๆ ทางตลาดจะเป็นผู้รับผิดชอบให้ แต่พี่เปิ้ลก็สวนกลับไปว่า จะขายได้อย่างไร ในเมื่อหนังสือทั้งหมดกลายเป็นเศษขยะไปแล้ว เพราะตามปกติแล้วคนที่มาซื้อหนังสือ หากพบว่ามีตำหนิเพียงเล็กน้อยก็แทบไม่มีใครอยากซื้อ แต่นี่สภาพหนังสือกลับยับเยินราวกับผ่านสงครามมาเลยทีเดียวหลังจากวางสาย พี่เปิ้ลจึงเดินเข้าไปถามน้องมอสว่าคุยอะไรกับน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอป น้องมอสเล่าว่าน้องผู้หญิงคนนั้นน่าจะอยู่ในวัยมัธยมและมาทำงานพาร์ทไทม์ โดยเธอแนะนำว่าหนังสือที่ถูกทำลายทั้งหมดไม่ควรนำไปทิ้ง แต่ให้แยกออกไปวางไว้อีกโต๊ะหนึ่ง เพราะอย่างไรก็ยังสามารถขายได้น้องมอสจึงเป็นคนจัดการแยกหนังสือที่เสียหายออกมา เนื่องจากเห็นว่าพี่เปิ้ลกำลังอยู่ในอารมณ์โมโห อีกทั้งน้องมอสเองก็มีประสบการณ์ออกบูธขายสินค้าตามสถานที่ต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง จึงมีความเชื่อว่าหากคนในพื้นที่แนะนำอะไรมา ก็ควรลองเชื่อและทำตามดูจะดีกว่า จึงนำหนังสือที่เสียหายไปแยกวางไว้อีกโต๊ะตามคำแนะนำของน้องผู้หญิงคนนั้นเมื่อถึงเวลา 10 โมงตรง ทางตลาดก็เปิดให้ผู้คนเข้ามาภายในฮอลล์ได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้พี่เปิ้ลประหลาดใจอย่างมาก เพราะคนที่เดินเข้ามาไม่ได้มีเพียงหลักสิบ แต่กลับมีจำนวนมากถึงหลักร้อย ต่างคนต่างวิ่งกรูกันเข้ามาหยิบสินค้า และจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว ทุกบูธต่างมีลูกค้าเข้ามารุมซื้อ ไม่มีร้านไหนที่ขายไม่ได้เลยแม้แต่ร้านเดียวพี่เปิ้ลถึงกับประหลาดใจ เพราะสินค้าขายดีมากจนต้องคอยเติมหนังสือเข้าร้านอยู่ตลอด เมื่อกลับมาคำนวณเงินที่ขายได้ก็พบว่า ต่อให้ขายเพียงช่วงแรกและหยุดไปอีก 6 วัน เธอก็ได้กำไรแล้วพี่เปิ้ลจึงเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นไปได้อย่างไร หรือสถานที่แห่งนี้อาจมีความต้องการหนังสือสูงมาก แม้แต่หนังสือที่ยับเยินหรืออยู่ในสภาพไม่สวยงามก็ยังมีคนซื้อ โดยไม่มีใครแสดงท่าทีรังเกียจหรือมีปัญหาอะไรเลย เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย บูธของร้านอื่น ๆ ต่างทยอยปิดกันหมดแล้ว พี่เปิ้ลจึงเริ่มสังเกตเห็นว่ากลุ่มคนที่เฝ้าร้านในคืนก่อนหน้านี้ไม่ใช่กลุ่มเดียวกับคนที่เธอพบในช่วงกลางวัน ตอนแรกเธอคิดว่าทุกคนอาจมีการสลับกะกัน แต่กลับไม่ใช่ เพราะพ่อค้าแม่ค้าจากทุกบูธต่างเก็บของกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงร้านของพี่เปิ้ลและร้านกิฟต์ชอปเท่านั้นจนกระทั่งเวลาประมาณ 6 โมงเย็น เกือบ 1 ทุ่ม น้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เตรียมสะพายกระเป๋า ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาพี่เปิ้ลและถามว่า“กลับบ้านไหมคะ”โดยปกติของร้านพี่เปิ้ลแล้วหากงานเลิก 2 ทุ่ม จะเริ่มทยอยปิดบูธในช่วงประมาณ 1 ทุ่มครึ่ง แล้วจึงกลับบ้านตามเวลา พี่เปิ้ลจึงตอบไปโดยไม่ได้คิดอะไร ว่า“น้องจะกลับก็กลับไปสิ ก็พี่ยังไม่ปิด”น้องผู้หญิงจึงสวนกลับมาว่า “เตือนแล้วนะ”คำตอบนั้นทำให้พี่เปิ้ลเริ่มรู้สึกตะหงิดใจ แต่ในระหว่างที่กำลังจะนำผ้าสีดำมาคลุมสินค้า น้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็พูดเตือนขึ้นมาอีกครั้งว่า “ที่นี่เราไม่คลุมของกันนะคะ”พี่เปิ้ลยังคงตอบกลับไปว่า “ก็เรื่องของน้อง แต่พี่จะปิดบูธ”น้องผู้หญิงจึงย้ำอีกครั้งว่า “เตือนแล้วนะคะ”หลังจากพูดจบ น้องผู้หญิงก็เดินกลับไปในวันนั้นพี่เปิ้ลตัดสินใจปิดบูธในเวลา 2 ทุ่มพอดี ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่คนละฝั่งกับโกดัง แต่เมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมา เธอกลับพบกับกลุ่มคนแก่กลุ่มเดิมที่เคยเห็นในวันแรก กำลังกลับเข้ามาจัดของกันอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม พี่เปิ้ลไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือพูดคุยกับใคร ก่อนจะเดินกลับออกไปตามปกติเช้าวันถัดมา เมื่อเดินทางมาถึงร้าน และเปิดผ้าคลุมออก พี่เปิ้ลก็พบว่าผ้ามีลักษณะเหนียวเหนอะหนะผิดปกติ เมื่อใช้มือลูบดูจึงรู้สึกเหมือนมีใครนำน้ำมาราดใส่อีกครั้ง โดยเป็นคราบเหนียว ๆ คล้ายมีดินผสมอยู่ด้วย แต่สิ่งที่แปลก คือหนังสือทั้งหมดกลับไม่ได้รับความเสียหายเลย ยังคงอยู่ในสภาพดี และปลอดภัยทุกเล่ม พี่เปิ้ลจึงเก็บผ้าออกตามปกติแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นกลับแตกต่างจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง เพราะแม้จะมีลูกค้าเดินเข้ามาภายในฮอลล์เป็นร้อยคน แต่กลับไม่มีใครซื้อหนังสือของเธอเลยแม้แต่เล่มเดียว ทำให้พี่เปิ้ลเริ่มเกิดความสงสัยว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ขายดีจนแทบเติมสินค้าไม่ทันวันนั้นพี่เปิ้ลยังคงขายของจนถึงช่วงเกือบ 2 ทุ่มเช่นเคย และน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เดินเข้ามาชวนกลับบ้านพร้อมกันอีกครั้ง แต่พี่เปิ้ลเลือกที่จะบอกให้น้องกลับไปก่อน เพราะเธอยังขายหนังสือไม่ได้เลยสักเล่ม จึงอยากรออยู่ที่ร้านต่ออีกหน่อย ก่อนกลับน้องผู้หญิงได้กำชับว่า วันนี้ไม่ต้องคลุมผ้านะ พร้อมพูดประโยคเดิมอีกครั้งว่า“หนูเตือนแล้วนะ”ในวันนั้นพี่เปิ้ลไม่ได้คลุมผ้าตามคำเตือน เพราะผ้าที่ใช้อยู่ก่อนหน้านี้เหนียวเหนอะหนะจนไม่สามารถนำมาใช้ได้แล้ว อีกทั้งเธอยังกังวลว่าหากนำผ้าที่สกปรกไปคลุมหนังสือ อาจทำให้หนังสือเลอะเทอะตามไปด้วย เมื่อถึงเวลา 2 ทุ่ม พี่เปิ้ลก็เดินไปเข้าห้องน้ำเช่นเคย โดยในครั้งนี้เธอลืมสิ้นถึงคำเตือนต่าง ๆ ที่เคยได้รับไป ในระหว่างที่กำลังเดินออกจากห้องน้ำกลับมีบางอย่างดลใจให้เธอเดินไปทางบูธกิฟต์ชอป ซึ่งร้านดังกล่าวมีแผงเหล็กสูงกั้นเอาไว้ โดยสามารถเลือกดูสินค้าจากด้านนอกได้พี่เปิ้ลจึงเดินเข้าไปชะโงกหน้ามองบริเวณตำแหน่งที่น้องบูธกิฟต์ชอปมักจะนั่งอยู่ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอตกใจแทบสิ้นสติ เพราะหญิงที่เธอเคยพบเห็นจั้งแต่คืนวันที่เข้ามาจัดของ กลับกลายเป็นรูปหน้าศพที่ถูกนำมาวางไว้บนพื้น พร้อมระบุวันมรณภาพเอาไว้อย่างชัดเจน ซึ่งเมื่อตรวจดูแล้วพบว่าเธอเสียชีวิตมาเป็นเวลาหลายปี ไม่ใช่เพิ่งเสียชีวิตไปเพียง 2-3 วันอย่างแน่นอนพี่เปิ้ลตกใจอย่างมาก รีบหันกลับไปหาน้องมอส พร้อมบอกให้น้องวิ่งออกไปจากสถานที่แห่งนี้ทันที ก่อนที่ตัวเธอเองจะรีบวิ่งตามออกไปด้วย แต่ในจังหวะนั้นกลับนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เก็บของ และกุญแจรถก็ยังวางอยู่ภายในบูธ จึงหันไปบอกให้น้องมอสเข้าไปเอาของด้วยกันแต่น้องมอสกลับบอกให้พี่เปิ้ลเข้าไปเอาเอง พร้อมย้ำว่าเขาเคยเตือนเธอแล้วว่าให้ออกจากสถานที่แห่งนี้ก่อน 2 ทุ่ม อีกทั้งน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เตือนเธออยู่ทุกวัน แต่พี่เปิ้ลกลับเลือกเมิน ไม่สนใจคำเตือนเหล่านั้นมาตลอดถึงอย่างนั้นพี่เปิ้ลก็ยังตัดสินใจใจดีสู้เสือ เดินกลับเข้าไปเอาของที่ลืมไว้ โดยปกติเธอจะเก็บกระเป๋าไว้บริเวณใต้โต๊ะ เมื่อกลับไปถึงบูธจึงรีบก้มลงหาของและคว้าสิ่งของทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งแต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เธอหวาดผวายิ่งกว่าเดิม เพราะคนทั้งหมดที่เคยพบในคืนแรกต่างกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอย่างครบทีม!ไม่ว่าจะเป็นคุณตาร้านหนังสือ คุณยาย และหลานจากร้านหนังสือ หรือคุณแม่ลูกอ่อน รวมถึงหญิงเจ้าของบูธกิฟต์ชอปที่เธอเห็นว่าเป็นรูปหน้าศพไปก่อนหน้านี้ เธอคนนั้นยังคงเหมือนเดิมแทบทุกประการ แม้แต่เสื้อผ้าที่เจ้ใส่ก็ยังเป็นชุดเดียวกับในรูปหน้าศพ เป็นเสื้อลายเสือดาว และเจ้ก็เขายังคงจัดข้าวของภายในร้านตามปกติแต่สิ่งที่ทำให้พี่เปิ้ลหวาผวา คือภาพที่เจ้คนนั้นที่กำลังยืดคอ พร้อมใช้ลิ้นเลียสิ่งของ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้เธอ! ด้วยความตกใจ พี่เปิ้ลจึงรีบวิ่งหนีออกจากสถานที่แห่งนั้นทันที ก่อนจะขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมโทรศัพท์ไปเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้พี่สาวฟัง และบอกว่าจะไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว เพราะถูกผีหลอกและต้องการกลับบ้านทันทีแต่พี่สาวกลับต่อว่าเธอ เพราะหนังสือทั้งหมดก็ยังอยู่ที่บูธ จะทิ้งไว้แบบนั้นไม่ได้ ต้องกลับไปนำของทั้งหมดกลับมาด้วย อย่าทำอะไรแบบนี้ อย่างไรก็ตามพี่สาวเองก็ดูเหมือนจะยังมีความรู้สึกก้ำกึ่ง ราวกับไม่แน่ใจว่าจะเชื่อเรื่องที่พี่เปิ้ลเล่าหรือไม่ จึงบอกให้เธอลองกลับไปขายของอีกสักวันก่อนพี่เปิ้ลจึงจำใจกลับเข้าไปขายของกับน้องมอสอีกครั้งตามเดิม แต่สิ่งที่พบในวันนั้นก็ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ เพราะเมื่อไม่ได้คลุมผ้าไว้ หนังสือทั้งหมดก็กลับมาอยู่ในสภาพเละเทะราวกับร้านเพิ่งผ่านสงครามมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นกลับสามารถขายหนังสือได้หมด ในวันเดียวกันนั้นพี่เปิ้ลได้แจ้งกับทางตลาดอย่างชัดเจนว่า เธอจะอยู่ไม่ครบ 7 วัน และวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เข้ามาขายของในสถานที่แห่งนี้ช่วงบ่ายก่อนเดินทางกลับ ร้านอื่น ๆ ต่างทยอยเก็บของและขนสินค้ากลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปเช่นเคย ซึ่งครั้งนี้เธอก็เดินเข้ามาถามพี่เปิ้ลด้วยประโยคเดิมว่า“วันนี้กลับบ้านไหมคะ?”พี่เปิ้ลตอบกลับไปทันทีว่า “กลับ” ก่อนจะรีบเก็บของและขนสินค้าทั้งหมดกลับบ้าน ระหว่างนั้นน้องผู้หญิงคนดังกล่าวดูเหมือนจะยืนรอเธออยู่ พี่เปิ้ลจึงตัดสินใจถามน้องว่ามีอะไรอยากเล่าให้ฟังหรือไม่ เพราะเธอเองก็อยากรู้ว่าที่นี่เป็นอย่างไรกันแน่ก่อนจะตอบคำถาม น้องผู้หญิงกลับเลือกถามพี่เปิ้ลก่อนว่า “พี่เห็นอะไรบ้าง?”พี่เปิ้ลจึงเริ่มเล่าถึงคุณตาที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เมื่อน้องได้ฟังก็เพียงพยักหน้ารับ โดยไม่ได้แสดงความประหลาดใจใด ๆ จากนั้นพี่เปิ้ลจึงเล่าถึงคุณยาย คุณแม่ลูกอ่อน ที่เธอเคยพบเห็นในคืนแรกเธอไม่ได้ท่าทีใดใดจนกระทั่งเมื่อพูดถึงหญิงที่บูธกิฟต์ชอป น้องผู้หญิงกลับถามขึ้นมาว่าเขาคนนั้นมีลักษณะเป็นอย่างไร พี่เปิ้ลจึงเล่าถึงรูปร่างหน้าตาและเสื้อผ้าที่เธอเคยเห็น ก่อนที่น้องผู้หญิงจะตอบกลับมาว่า“นั่นแม่ของหนูเอง”น้องผู้หญิงเล่าว่า ในช่วงที่แม่เสียชีวิต แม่ของเธอมีหนี้สินติดค้างกับเจ้าของตลาดแห่งนี้ ตามความเชื่อทางตลาดจึงมีการมาขอดวงวิญญาณของแม่ไปใช้ทำคุณไสย เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับการยกหนี้ให้ น้องจึงมักเดินทางมาเฝ้าบูธอยู่ทุกวัน เพราะต้องการพบแม่ของตัวเองอีกครั้ง แต่ที่ผ่านมาเธอกลับไม่เคยพบแม่เลย อย่างไรก็ตาม เมื่อมีบูธใหม่ ๆ เข้ามาตั้งขายสินค้า กลับกลายเป็นว่าคนเหล่านั้นมักจะได้พบเห็นแม่ของเธออยู่เสมอนอกจากนี้น้องผู้หญิงยังเล่าให้พี่เปิ้ลฟังอีกว่า พื้นที่ทั้งหมดที่ตลาดแห่งนี้ตั้งอยู่ แท้จริงแล้วเคยเป็นป่าช้ามาก่อน แต่เป็นป่าช้าที่มีเจ้าของ ซึ่งก็คือเจ้าของตลาดแห่งนี้เอง โดยเจ้าของตลาดต้องการลองทำธุรกิจ จึงนำพื้นที่ดังกล่าวมาบริหารจัดการ และปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นตลาดอย่างที่เห็นในปัจจุบันไม่เพียงเท่านั้น เจ้าของตลาดแห่งนี้ยังเป็นคนเล่นของ โดยมีการฝึกวิชาในลักษณะเมตตามหานิยม เพื่อให้ผู้ที่ทำการค้าขายมีความร่ำรวย และขายของได้ดี แต่คนที่ถูกนำมาเป็นหนูทดลองในวิชาดังกล่าวกลับเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่เข้ามาขายของภายในตลาดแห่งนี้จากข้อมูลที่น้องผู้หญิงเล่า เจ้าของตลาดต้องการพิสูจน์ว่าหากทำคุณไสยด้วยวิธีนี้แล้ว จะสามารถทำให้คนขายของดีขึ้นจริงหรือไม่ แต่เนื่องจากเจ้าของตลาดไม่ได้เป็นหมอผี และไม่ได้มีความเชี่ยวชาญด้านคุณไสยมากถึงขั้นทำเป็นอาชีพ สิ่งที่ทำจึงมีผลอยู่ได้เพียง 7 วันเท่านั้น ไม่สามารถทำให้ผู้ค้าขายร่ำรวยได้ตลอดเวลานี่จึงเป็นที่มาของการกำหนดให้พ่อค้าแม่ค้าเข้ามาขายของได้ 7 วัน แล้วต้องเว้นไปอีก 7 วัน โดยช่วงเวลาที่ให้หยุดนั้นเป็นการพักตัวของเจ้าของตลาด ก่อนจะกลับมาทำพิธีใหม่อีกครั้งเป็นเวลา 7 วัน และวนเวียนอยู่ในลักษณะนี้เรื่อยไปส่วนบูธที่อยู่ได้ก็เป็นบูธที่ทราบอยู่แล้วว่าตนเองจะได้กำไร จึงเลือกเก็บร้านและกลับไปตั้งแต่ช่วงบ่าย เพราะเพียงแค่ขายสินค้าในช่วงเช้าก็สามารถทำกำไรได้แล้ว สำหรับลูกค้าที่เดินเข้ามาซื้อสินค้าภายในฮอลล์ ยืนยันว่าทั้งหมดเป็นลูกค้าจริง ๆ เป็นคนจริง ๆ แต่ไม่สามารถทราบได้ว่าพวกเขาเป็นใคร มาจากไหนถึงอย่างนั้นก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่พี่เปิ้ลไม่สามารถหาคำตอบได้จนถึงทุกวันนี้ นั่นคือเหตุใดผู้คนจำนวนมากจึงพากันเข้ามาซื้อหนังสือที่อยู่ในสภาพไม่สมประกอบ บางเล่มยับเยิน บางเล่มถูกฉีกขาด หรือแม้แต่หนังสือที่มีร่องรอยเหมือนถูกเหยียบย่ำมาแล้วก็ตาม แต่กลับยังมีคนยอมจ่ายเงินซื้อไปโดยไม่มีใครแสดงท่าทีผิดปกติพี่เปิ้ลยืนยันว่าการขายของในสถานที่แห่งนี้ขายดีจริง ๆ ขนหนังสือมาเต็มคันรถตู้ แต่เมื่อถึงเวลาขากลับกลับสามารถขนคนกลับแทนได้ เนื่องจากหนังสือทั้งหมดถูกขายออกไปจนหมดแล้วอย่างไรก็ตาม แม้การขายของในครั้งนั้นจะสร้างกำไรได้มากมายเพียงใด แต่หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ร้านของพี่เปิ้ลก็ไม่เคยกลับไปเปิดขาย หรือทำการค้าในสถานที่แห่งนั้นอีกเลย(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

เรื่องเล่าจากพาเวล 'เจอดีกลางกองถ่าย' l อังคารคลุมโปง X พูห์-พาเวล [ 25 พ.ย.2568 ]

04 ธ.ค. 2025

เรื่องเล่าจากพาเวล 'เจอดีกลางกองถ่าย' l อังคารคลุมโปง X พูห์-พาเวล [ 25 พ.ย.2568 ]

ในซีนพิธีบูชายัญ ระหว่างที่เข้าบทจังหวะที่นอนลงบนพื้น กลับรู้สึกถึงแรงลม และพลังงานบางสิ่งบางอย่างที่พัดผ่านลำตัวไป แต่ในฉากกลับไม่มีใครเลย หลังจากเหตุการณ์ผ่านไปได้ไม่นานได้ไปดูดวง แต่กลับโดนทักเตือนให้ระวังเรื่องบางอย่าง… ที่เมื่อเวลาผ่านไปกลับเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น! เรื่องราวขนหัวลุกกลางกองถ่าย.. ‘พาเวล’ ได้เข้ามาเล่าเรื่องราวของตนเอง ขณะที่กำลังเข้าฉากถ่ายทำ แต่กลับสัมผัสได้ถึงพลังงานบางสิ่งบางอย่าง ที่เหมือนจะตามติดกลับไปโดยบังเอิญ เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X พูห์ - พาเวล’ (25 พฤศจิกายน 2568) ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘เจอดีกลางกองถ่าย’ เรื่องราวจาก ‘พาเวล’ เกิดขึ้นในกองถ่ายฉากต้นไม้ 7 ศพ ตั้งอยู่ในห้างร้างแห่งหนึ่ง และมีอยู่หนึ่งซีนสำคัญ ที่ทีมงานยังไม่ได้ถ่าย ซึ่งเป็นซีนฉากทำพิธีบูชายัญที่ตามคิว… “ผี” ต้องปรากฏตัวในเซ็ตจริง ๆ ก่อนเริ่มการถ่ายทำ พาเวลถามผู้กำกับว่า“เดี๋ยวผีเข้ามาเลยไหม หรือเล่นยาวเทคเดียวไปเลยรึเปล่า?” แต่ผู้กำกับตอบว่า ยังต้องมีการรีเซ็ตก่อน เพราะซีนใหญ่มากกลัวใช้เวลาเกินไป จะยังไม่มีอะไรเข้ามาในเซ็ตตอนนี้ พาเวลจึงเล่นไปตามบทแบบไม่คิดอะไร จนถึงจังหวะฉากที่เขาต้องนอนบนพื้นหลับตาไม่เห็นใครรอบตัวแล้วตอนนั้นเอง…พาเวลรู้สึกว่า มีลมแผ่ว ๆ พัดข้ามตัวไปถึง 2 ครั้ง ความรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างเดินผ่านไป เป็นลมที่ทำให้รับรู้ได้ถึงพลังงานบางอย่าง พาเวลได้แต่นึกว่า ผู้กำกับเปลี่ยนบทหน้างานเอาผีเข้ามาจริงเลยเล่นต่อแบบเต็มที่ แต่พอหลังจากถ่ายเสร็จ ไปกินข้าวตอนเย็นซึ่งมีการคุยกันถึงฉากที่เกิดขึ้น แต่คำตอบที่ได้คือ…“ไม่มีใครเอาผีเข้าซีนเลยนะ แพลนเดิมทุกอย่าง” ทั้งที่ในฉากนั้นมีคนอยู่เต็มไปหมด แต่มีแค่พาเวลคนเดียวที่รู้สึกถึง ‘ลมสองครั้ง’ พาเวลเริ่มเอะใจ เพราะในเรื่องตัวละครเขาเป็นคน ไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ ล้อเล่นกับความตาย ไม่กลัว ไม่ให้เกียรติพิธี เขาเลยย้อนคิดกลับไปว่า…“หรือสิ่งนั้น… ไม่รู้ว่านี่คือการแสดง?” อาจทำให้ ‘ใครบางคน’ เข้าใจว่าเขากำลังลบหลู่จริง ๆ ความหลอนยังไม่จบง่าย ๆ เพราะตั้งแต่เข้าวงการมา พาเวลมีไปดูดวงเป็นครั้งคราวอยู่แล้ว และหลังถ่ายซีนนี้ไม่นานเขาได้ไปเจอหมอดูคนหนึ่ง หมอดูเปิดไพ่ใบแรกเป็นภาพของเขาที่มี “ผู้หญิงเกาะอยู่ด้านหลัง” แล้วถามทันทีว่า“ช่วงนี้ไปสถานที่ที่มีของแรง ๆ มารึเปล่า?” พาเวลได้แต่นิ่ง เพราะเขาเพิ่งไปถ่ายฉากที่ห้างร้างจริง ๆ มา หมอดูเปิดไพ่ใบต่อมาเป็นภาพ รถคว่ำ ไฟลุกท่วม มียมทูตยืนอยู่ข้างหลัง และยังมีเงาตึกร้างกับต้นไม้อยู่ในภาพ หมอดูเปิดไพ่แล้วบอกว่า“ระวังเรื่องรถนะ มีเหตุแน่ ทั้งเจ็บ ทั้งเสียเงิน ไม่รอดแน่นอน” แม่หมอจึงให้เขาไปทำบุญโลงศพ อาบน้ำมนต์ และสวดมนต์บทเฉพาะเพื่อให้สิ่งหนัก ๆ เบาลง ซึ่งพาเวลก็ทำตามทุกอย่างแบบไม่คิดมาก แต่ประมาณหนึ่งถึงสองอาทิตย์หลังจากนั้นขณะที่เขาขับรถตามปกติจู่ ๆ ยางรถก็รั่ว พาเวลคิดว่าแค่ล้อเดียว แต่พอช่างตรวจกลับพบว่า“ทั้งสี่ล้อโดนตะปูเหมือนกันหมด และยางรุ่นนี้ซ่อมไม่ได้ ต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด” มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นพร้อมกันแบบนี้ได้เลย แต่ก็กลับเกิดขึ้นเหตุการณ์ขึ้นจริง พาเวลยังคงบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่เมื่อมองย้อนกลับไป มันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า… ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความบังเอิญ หรือเป็นสัญญาณบางอย่างจากสิ่งที่เขาไปลบหลู่โดยไม่ตั้งใจ(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

album
♪efm
-

-