Recap

ไม่ได้อยากมีแฟน แต่อยากมีความรัก l CLUB PRIDE DAY inside EP.19 ยิปโซ อริย์กันตา

ความรักของ “ยิปโซ” อาจไม่ได้มีนิยามตายตัว เพราะในแต่ละช่วงชีวิต ความรักของยิปโซเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ จนบางครั้งก็เหมือนว่า

"ความรักเปรียบเหมือนอะไรก็ไม่รู้"

เมื่อโตขึ้น ยิปโซมองว่าความรักเปลี่ยนไปตามเวลา พอมองย้อนกลับไปในอดีต ยิปโซรู้สึกว่าในแต่ละช่วงชีวิต เราอาจไม่ได้เข้าใจความรักอย่างแท้จริง เช่น ตอนเด็ก ๆ ยิปโซเคยมองว่าความรักคือการให้อีกคนมาก่อนเสมอ ซึ่งในมุมหนึ่งก็จริง แต่พอเอาเข้าจริง เราเองก็อาจทำแบบนั้นไม่ได้เสมอไป

จนถึงวันนี้ ยิปโซจึงยังไม่แน่ใจว่าความรักคืออะไรกันแน่ แต่ก็ยังอยากค้นหาคำตอบต่อไป และถ้าจะให้นิยามในตอนนี้ ยิปโซอยากบอกว่า “ความรักคือทุกอย่างที่เรารู้จัก หรืออาจจะมากกว่านั้น”

ชอบบรรยากาศของความรัก แต่ไม่ได้แปลว่าอยากมีแฟน

ยิปโซยอมรับว่ายิปโซชอบบรรยากาศของการถูกรัก และชอบการมีความรัก แต่ไม่ได้แปลว่ายิปโซอยากมีแฟนเสมอไป

สำหรับยิปโซ ชีวิตไม่ได้จำเป็นต้องมีคู่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากมีความรัก เพียงแต่ความรักที่เป็น Real Love จริง ๆ ไม่ใช่สิ่งที่จะหาได้ง่าย ความรักแบบนั้นต้องแมตช์กัน ต้องมาในเวลาที่ตรงกัน และต้องมีความรู้สึกที่สมดุลกัน

ยิปโซไม่ได้สนใจปัจจัยภายนอกของคนที่จะเข้ามาเป็นคู่ชีวิต ไม่ว่าคนอื่นจะมองเขาอย่างไร ยิปโซไม่สน และพร้อมจะปกป้องเขาด้วยตัวเอง แต่ความรักของยิปโซจะไม่ใช่ความรักแบบตาบอด เพราะสำหรับยิปโซ ความรักต้องมีการให้เกียรติกัน ให้ใจกัน และซื่อตรงต่อกัน

การถูกเปรียบเทียบกับพี่สาวตั้งแต่วัยเด็ก

อีกหนึ่งเรื่องที่ส่งผลต่อความรู้สึกของยิปโซ คือการถูกเปรียบเทียบกับพี่สาวอย่าง “ยิปซี”

ยิปโซเพิ่งมารู้ทีหลังว่า การถูกเปรียบเทียบไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นตอนเข้าวงการ แต่มันเกิดขึ้นมาตั้งแต่เด็กแล้ว ยิปโซมักเจอคำถามว่า “ทำไมไม่เหมือนพี่สาวเลย?” ยิปโซรู้ว่าตัวเองไม่ได้สวยแบบพี่สาว แต่ในอีกมุมหนึ่งก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า แล้วทำไมเราต้องเหมือนพี่สาวด้วย?

คำถามเหล่านี้ทำให้ยิปโซในวัยเด็กเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า หรือเราเองที่แปลก สิ่งที่เราเป็นอยู่มันผิดหรือเปล่า หรือเราควรเป็นแบบที่คนอื่นอยากให้เป็นความรู้สึกเหล่านั้นกลายเป็นความทุกข์ เป็นความกลัว และทำให้ยิปโซรู้สึกว่า ตัวเองไม่เข้าที่เข้าทาง และไม่ควรเป็นตัวเอง

จากพี่น้องที่เคยห่างกัน สู่ความสัมพันธ์ที่คุยกันได้ทุกเรื่อง

ในวัยเด็ก ยิปซีกับยิปโซไม่ได้สนิทกันมากนัก ยิปโซยอมรับว่ายิปโซเคยรู้สึกเหมือนตัวเองวิ่งตามพี่สาวมาตลอด แต่ยิ่งวิ่งตาม ก็ยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายไกลออกไป ในตอนนั้น ยิปโซเคยสงสัยว่าทำไมพี่สาวถึงไม่รักและไม่ปกป้องยิปโซ แต่ถึงอย่างนั้น ยิปโซก็ไม่เคยมองว่ายิปซีเป็นคนไม่ดี เพราะเข้าใจว่าพี่สาวเองก็มีความเจ็บปวดจากการเปลี่ยนแปลงภายในครอบครัว ขณะที่ยิปโซเองก็เจ็บปวดจากสิ่งภายนอก จนวันหนึ่ง ยิปโซรู้สึกเหนื่อย ไม่อยากวิ่งตามอีกต่อไป และเบื่อกับการถูกเปรียบเทียบ ทั้งคู่จึงค่อย ๆ ห่างกัน ต่างคนต่างอยู่ และไม่ค่อยคุยกัน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ด้วยพื้นฐานครอบครัวที่รักกัน ไม่ทำร้ายกัน รวมถึงวุฒิภาวะที่มากขึ้น ทำให้ทั้งสองคนเริ่มกลับมาคุยกัน ปรับความเข้าใจกัน จนตอนนี้กลายเป็นพี่น้องที่คุยกันได้ทุกเรื่อง สำหรับยิปโซ ตอนนี้ความสัมพันธ์กับพี่สาวดีมาก จนยิปโซไม่สามารถมองเห็นภาพชีวิตที่ไม่มีพี่สาวคนนี้ได้อีกแล้ว

เลือกเรียนบัญชี ทั้งที่ใจจริงอยากเรียนนิเทศ

สาเหตุที่ยิปโซเลือกเรียนบัญชี เป็นเพราะพี่ยิปซีเลือกเรียนนิเทศไปแล้ว ทั้งที่ใจจริงยิปโซเองก็อยากเรียนนิเทศเหมือนกัน แม้ที่บ้านไม่ได้บังคับ แต่ยิปโซมีมุมมองว่า ถ้าลูกทั้งสองคนเลือกเรียนเหมือนกัน วันหนึ่งถ้าเกิดอะไรขึ้น อาจไม่มีใครเป็นเสาหลักให้ครอบครัวได้ ยิปโซจึงเลือกเรียนบัญชีเพื่อกระจายความเสี่ยง

ยิปโซรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนั้นคือการไม่ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง ทำให้ช่วงเวลาเรียนเป็นช่วงเวลาที่ทรมานมาก แม้จะเรียนได้ แต่ลึก ๆ ยิปโซรู้ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ทางของตัวเอง จนมาถึงปี 3 ยิปโซตัดสินใจลาออก ซึ่งในตอนนั้นถือเป็นเรื่องเสี่ยงมาก ยิปโซก็เคยคิดเหมือนกันว่า ควรทนเรียนให้จบไปเลยไหม เพราะเรียนมาขนาดนี้แล้ว แต่เมื่อกลับมาถามตัวเองว่า “คำว่าเสียเวลาคืออะไร?” ยิปโซก็เริ่มเห็นคำตอบชัดขึ้น การออกจากตรงนี้อาจถูกมองว่าเสียเวลา แต่ถ้ายังฝืนต่อไป ทั้งที่รู้ว่าไม่ใช่ มันอาจยิ่งเสียเวลากว่าเดิม

เมื่อยิปโซตัดสินใจลาออก สิ่งที่ตามมาคือความกลัว กลัวว่าคุณพ่อคุณแม่จะเสียใจ เพราะที่ผ่านมายิปโซเป็นเด็กดีมาตลอด แต่โชคดีที่ครอบครัวรู้จักและเข้าใจยิปโซดี จึงยอมรับการตัดสินใจครั้งนั้น

อย่างไรก็ตาม ยิปโซมองว่า "อิสระที่ได้มาก็มีราคาที่ต้องจ่าย" เพราะสิ่งที่ยิปโซเสียไปคือความสามารถในการทำอะไรให้ลุล่วงจนจบ ซึ่งกลายเป็นบทเรียนสำคัญในชีวิต

คำฝังใจจากคุณพ่อ

หนึ่งในคำพูดที่ฝังใจยิปโซ คือคำพูดของคุณพ่อที่เคยบอกว่า “วันหนึ่งเลี้ยงข้าวป๊าจานหนึ่งนะ” แม้ครอบครัวของยิปโซจะเลี้ยงลูกด้วยความรัก ไม่ได้บังคับว่าลูกต้องกลับมาเลี้ยงดูพ่อแม่ แต่คำพูดแซวเล่น ๆ ในวันนั้น กลับกลายเป็นประโยคที่ยิปโซจำฝังใจมาตลอดว่า โตขึ้นจะต้องเลี้ยงข้าวคุณพ่อให้ได้

ตั้งแต่งานแรกที่ยิปโซเริ่มทำงานได้ ยิปโซก็ให้คุณพ่อคุณแม่ทันที และหลังจากนั้นมาก็เลี้ยงดูพวกท่านมาตลอด

จากคนที่ไม่ให้อภัยตัวเอง สู่การใจดีกับตัวเองมากขึ้น

ยิปโซเคยเป็นคนที่ไม่ให้อภัยตัวเอง ซึ่งเกิดจากการกดดันตัวเองมากเกินไป ยิปโซไม่อยากใช้คำว่า “กลัวความไม่สมบูรณ์แบบ” แต่อยากใช้คำว่า “เว่อร์” มากกว่า เพราะสำหรับยิปโซ มันไม่มีหรอกที่เราจะทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบได้ทั้งหมด

บางครั้งเราแค่แสดงออกกับสิ่งต่าง ๆ แบบเล่นใหญ่เกินไป เวลาแย่ ก็รู้สึกว่ามันแย่มาก เวลาอะไรดี ก็อวยว่ามันดีมาก แต่ความเว่อร์เกินไปของตัวเอง ก็เคยย้อนกลับมาทำร้ายยิปโซเช่นกัน เช่น เมื่อก่อนเวลาไปถ่ายละครแล้วร้องไห้ไม่ได้ ยิปโซจะโทษตัวเองว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น ทั้งที่ไม่มีใครต่อว่ายิปโซเลย แต่มันเหมือนยิปโซกดดันตัวเองว่าทำได้ไม่ดีพอ จนกลายเป็นการทำร้ายตัวเองโดยไม่รู้ตัว

จนวันหนึ่ง ยิปโซคิดได้ว่า เราไม่จำเป็นต้องใจร้ายกับตัวเองขนาดนั้น และไม่จำเป็นต้องเริ่มจากการรักตัวเองให้ได้ แค่เริ่มจากการ Be nice to yourself แค่ใจดีกับตัวเองให้มากขึ้น แค่ให้โอกาสตัวเองได้เรียนรู้ไปกับแต่ละสถานการณ์ เท่านั้นเอง

การคุยกับตัวเอง และการมองตัวเองผ่านหลายมุม

ยิปโซเป็นคนที่คุยกับตัวเองบ่อย ๆ แต่ถ้าจะอธิบายให้ชัด มันไม่ใช่การคุยแบบมีภาพชัดเจน แต่เป็นเหมือนการได้ยินเสียงความคิดของตัวเอง

ยิปโซมองว่าสิ่งนี้คือการกลับมาดูตัวเอง โดยใช้ “หลายลูกตา” มองเรื่องเดียวกัน เพราะสิ่งที่เราคิดว่าถูก อาจไม่ได้ถูกทั้งหมดเสมอไป

เราจึงต้องฝึกมองหลาย ๆ มุม เพื่อเข้าใจตัวเองและสถานการณ์ต่าง ๆ ให้มากขึ้น

ทุกบทบาทการแสดง คืออีกมุมหนึ่งของชีวิต

ในฐานะนักแสดง ยิปโซชอบทุกตัวละครที่เคยแสดงมา เพราะยิปโซมองว่าเวลารับบทเป็นตัวละครหนึ่ง ตัวเราเหมือนได้กลายเป็น “ลูกตา” อีกคู่หนึ่งที่เข้าไปมองชีวิตของเขา

ทุกบทบาทล้วนให้ข้อคิดและมุมมองใหม่ ๆ กับยิปโซเสมอ

บท “นุ่น” จาก 32 ธันวา สอนให้เข้าใจว่า คนเราสามารถมีหลายด้านในตัวเองได้ และไม่จำเป็นต้องแสดงทุกด้านให้ทุกคนเห็น
บท “อาลัย” จากละครเวทีเรื่อง หลังคาแดง สอนเรื่องการมีความหวัง แม้บางครั้งเราจะมองไม่เห็นความเป็นไปได้ แต่ความหวังก็อาจเป็นแรงที่ทำให้เรายังมีชีวิตอยู่ต่อและยังยิ้มได้
บท “วันหนึ่ง” จาก วันหนึ่งจะเป็นซุปตาร์ สอนเรื่องความกล้า และการยอมถูกมอง ถูกดูถูก ไม่ใช่เพราะไม่รู้ แต่เพราะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองรักมากพอ
ส่วนบท “แหวน” จาก แหวนดอกไม้ สอนเรื่องความซื่อสัตย์ต่อตัวเอง และการยินดีที่จะเปลี่ยนแปลง

บทสรุปของยิปโซ

เรื่องราวของยิปโซไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่ยังเป็นเรื่องของการเติบโต การถูกเปรียบเทียบ การทำความเข้าใจตัวเอง และการเรียนรู้ที่จะใจดีกับตัวเองมากขึ้น จากเด็กที่อยากเป็นคนดีให้ครอบครัว จากคนที่เคยกลัวการทำผิด และเคยตั้งคำถามกับตัวเอง วันนี้ยิปโซค่อย ๆ เรียนรู้ว่า เราไม่จำเป็นต้องเป็นแบบที่ใครคาดหวังเสมอไป

บางครั้งการเติบโตอาจไม่ใช่การมีคำตอบให้ทุกเรื่อง แต่อาจเป็นการยอมรับว่า บางเรื่องเรายังไม่รู้ และยังอยากเรียนรู้ต่อไป เหมือนกับนิยามความรักของยิปโซ ที่อาจเป็นทุกอย่างที่เรารู้จัก หรืออาจจะมากกว่านั้น

ดูคลิปเต็มได้ที่ Atime Do Dee

พระอาทิตย์ที่สดใสของเอแคลร์ l CLUB PRIDE DAY inside EP.4 เอแคลร์ จือปาก

ในวันที่ความฝันดูไกล และต้นทุนชีวิตดูน้อยนิด เอแคลร์กลับเติบโตมาด้วยพลังศรัทธาอันแรงกล้า พร้อมยืนหยัดในตัวตนของตัวเอง ตั้งแต่เด็กที่โตมาในชุมชนคลองเตย สู่การเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ที่หลายคนรู้จัก เรื่องราวที่ไม่ต้องมีปาฏิหาริย์ แต่ขับเคลื่อนด้วย “ความเชื่อว่าเราทำได้”โตมาในคลองเตย ไม่ได้แปลว่าจะไปไม่ไกล“การอยู่ในสลัมทำให้เราเห็นโลกกว้างขึ้น แทนที่จะกลัว เรากลับเรียนรู้ที่จะอยู่รอด”เอแคลร์เติบโตในพื้นที่ที่หลายคนอาจมองว่าเป็น “ข้อจำกัด” ทั้งเรื่องคุณภาพชีวิตและสังคมรอบข้าง แต่เธอกลับมองว่านี่แหละคือห้องเรียนชีวิต ที่สอนให้เธออดทน แข็งแรง และเข้าใจคนอื่นมากขึ้น“บางคนบ่นว่าขึ้นรถเมล์ลำบาก แต่สำหรับหนู แค่ไม่ต้องเดินก็คือสบายแล้ว” เพราะความยากลำบากของแต่ละคนไม่เท่ากันเกิดในสลัม…ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีวันได้ดีหลายคนอาจมองว่าสลัมคือแหล่งรวมปัญหา แต่เอแคลร์เชื่อว่า มันไม่ได้อยู่ที่สถานที่ แต่อยู่ที่คนแม้จะอยู่ในสลัม แต่เอแคลร์ก็ได้รับการศึกษาเหมือนเด็กคนอื่น แล้วทำไมเอแคลร์ไม่กลายเป็นคนติดยาแบบที่หลายคนเหมารวม?ตอน ม.2 เอแคลร์เคยเฝ้าดูตัวเอง ว่าจะ "เสียคน" ตามที่ใครๆว่าหรือเปล่า สุดท้ายก็ไม่เป็นแบบนั้น เพราะเอแคลร์มีสติ ยึดมั่นว่าอยากมีชีวิตแบบไหนเอแคลร์เชื่อว่า แม้จะเติบโตมาในสภาพแวดล้อมเดียวกัน ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะต้องเหมือนกัน ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวเราเองLGBTQ+ กับการเติบโตอย่างเปิดเผยเอแคลร์รู้สึกว่าโชคดีมากที่ไม่เคยถูกล้อเรื่องความเป็น LGBTQ+ ความน่ารักของการอยู่ในสลัมคือ ถ้าเราเรียนดี คนในชุมชนจะสนับสนุนและมองว่าเราจะมีอนาคตที่ดี โดยไม่ตัดสินว่าเราเป็นใครที่โรงเรียนก็เหมือนกัน เอแคลร์ไม่เคยต้องปิดบังตัวตน และสามารถเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่ ได้รับการยอมรับจากคนรอบข้างในครอบครัว คนที่หลายคนอาจมองว่าเป็นอุปสรรค เช่น "พ่อ" แต่พ่อของเอแคลร์กลับเป็นคนที่ซัพพอร์ตเอแคลร์ที่สุด ไม่ว่าอยากทำอะไร พ่อก็พร้อมผลักดันเสมอ พ่อจึงเป็น Role Model ที่ทำให้เอแคลร์มี Self-Esteem สูง จนเป็นเอแครล์ในทุกวันนี้เอแคลร์เชื่อว่า "คำพูด" มีพลังมาก คำพูดเล็ก ๆ อย่าง “ทำไม่ได้หรอก” สามารถบั่นทอนความมั่นใจของเด็กได้ แต่ถ้าเปลี่ยนเป็น “ลองดูสิ หนูทำได้” ก็อาจเปลี่ยนอนาคตของเขาได้เลย เราไม่ควรรีบตัดสินเด็กด้วยคำพูดของเราความรักของเอแคลร์ความรักของเอแคลร์เปรียบเหมือนพระอาทิตย์ เพราะพระอาทิตย์คือสิ่งที่ทรงพลัง เป็นศูนย์กลางของจักรวาล และเป็นจุดเริ่มต้นของหลาย ๆ อย่างในชีวิต เอแคลร์จึงเชื่อว่า ถ้าจะมีความรัก คนคนนั้นต้องเข้ามาเติมเต็มชีวิตให้มีความสุข และสดใสในทุก ๆ วันความรักในแบบของเอแคลร์ต้องทำให้ชีวิตสว่างไสว ไม่มีมุมมืด เป็นเหมือนพระอาทิตย์ที่ขึ้นเสมอ ไม่เคยตกดิน เป็นพลังบวกที่ทำให้เรารู้สึกว่าชีวิตเรามีค่า และได้รับการสนับสนุนจากใครสักคนอย่างเต็มที่ ถ้าเป็นแบบนี้ เรากับเขาก็จะสามารถแบ่งปันความรักให้กันได้เสมอความรักครั้งแรกของเอแคลร์มันคือความรักเดียวที่มี เพราะตั้งแต่เด็ก เอแคลร์โฟกัสเรื่องเรียน ไม่ได้ใส่ใจเรื่องความรักเลย เอแคลร์มองว่าการมีแฟนต้องมี "ต้นทุน" และไม่อยากพาใครมาลำบากด้วย ถ้ายังไม่พร้อมก็ยังไม่ควรมีเราเริ่มจากการที่เขาเป็นแฟนคลับเอแคลร์ เขาทักแชทมาก่อน เราก็คุยกันจนเกิดเป็นความเคยชิน มันดีไปหมดจนเอแคลร์เริ่มรู้สึกเบื่อ แต่มันเริ่มกลับมาดีขึ้นตอนที่เขาไปเป็นทหาร เราเลยคุยกันน้อยลง กลับทำให้เขาดูน่าสนใจ พอเขาปลดประจำการ เอแคลร์ก็เลยชวนเขามาอยู่ด้วย เขากลายเป็นคนที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตให้เรา จนวันหนึ่งความรู้สึกเบื่อก็กลับมา เพราะทุกอย่างมันเหมือนกราฟเส้นตรง มันดูเรียบไปหมด จนพวกเราลองแยกกันอยู่ แล้วพบว่า "มันดีกว่า"ตั้งแต่แรก ความสัมพันธ์ของเราไม่มีสถานะชัดเจน เราอยู่กันแบบไม่มีพันธะ ไม่ผูกมัด แค่รู้ว่าเรายังมีกันอยู่ แค่นั้นก็พอแล้วจุดเริ่มต้นของเอแคลร์ทุกอย่างเริ่มจาก "ความเชื่อว่าเราทำได้" เอแคลร์เริ่มทำคอนเทนต์จากสิ่งที่ไม่ถนัด เช่น แต่งหน้า ทั้งที่ตอนแรกแต่งหน้าไม่เป็นเลย แต่เอแคลร์เชื่อว่าถ้าอยากทำ เราก็ทำได้แม้ไม่มีเงิน เอแคลร์เลือกเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนที่ค่าเทอมแพง เพราะเชื่อว่าเราจะหาเงินมาจ่ายมันได้เอแคลร์ใช้ "ความเชื่อ" เป็นแรงผลัก ไม่รอโชค ไม่โทษโชคชะตา เชื่อว่าชีวิตเราลิขิตเองได้ และถ้าคิดแบบนี้ เราจะมีความสุขกับชีวิตได้ง่ายขึ้นจริง ๆสามารถรับชมตัวเต็มได้ใน Youtube Atime Do Deeจัดทำโดย พิชชาภรณ์ ผาสุขดี

ซื่อสัตย์และไม่คาดหวังกับตัวเอง l CLUB PRIDE DAY inside EP.13 ญดา นริลญา

ความรักของญดาเหมือนหมาความรักของหมาที่มีต่อเจ้าของคือความรักที่บริสุทธิ์ ไม่หวังสิ่งตอบแทน และจริงใจเสมอ ญดาเติบโตมากับความเชื่อว่าการเป็นนักแสดงเป็นเรื่องไกลตัว ด้วยความที่ตัวเองเป็นเด็กต่างจังหวัด ไม่เคยคิดว่าวงการบันเทิงจะเอื้อมถึงได้ง่าย แต่โอกาสเล็ก ๆ ในวัยเด็ก จากการไปถ่ายรูปกับเพื่อนที่โมเดลลิ่ง กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้น เมื่อญดาเป็นคนเดียวที่ได้รับการติดต่อให้ไปแคสต์โฆษณา และนั่นคือก้าวแรกของเส้นทางในวงการ แม้เส้นทางจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่ก็ไม่ได้ราบรื่น ญดาต้องผ่านการแคสต์งานและการประกวดมานับครั้งไม่ถ้วน รวมถึงประสบการณ์ผิดหวังจากความไม่โปร่งใส จนเกิดบาดแผลในใจและความกลัวต่อ “ความคาดหวัง” หลายครั้งที่เกือบถอดใจ แต่สิ่งที่ทำให้ญดายังเดินต่อได้ คือกำลังใจจากครอบครัว โดยเฉพาะคุณแม่ที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ คำสอนของคุณแม่เรื่องการไม่คาดหวังเกินตัว และการอยู่กับความสำเร็จเป็นวันต่อวัน กลายเป็นหลักคิดสำคัญในชีวิตญดา ทำให้เธอใช้ชีวิตอย่างสมดุล อยู่ในจุดที่สุขไม่สุดและทุกข์ไม่สุด เข้าใจว่าทั้งความสุขและความเศร้าล้วนไม่ถาวร และทุกอย่างสามารถผ่านไปได้เสมอ มีช่วงหนึ่งที่ญดาเกือบจะหยุดเส้นทางนี้ เพราะต้นทุนชีวิตที่ไม่สูงและค่าใช้จ่ายในการแคสต์งาน โดยเฉพาะในช่วงที่คุณแม่ป่วย แต่ภาพของคุณแม่ที่ยังพามาแคสต์งานทั้งที่ตัวเองไม่สบาย กลับกลายเป็นแรงผลักดันสำคัญ ทำให้ญดาตั้งใจสู้เพื่อสร้างโอกาสให้ตัวเองและดูแลคนในครอบครัว ญดาโตมากับความรับผิดชอบตั้งแต่อายุยังน้อย ต้องเป็นเสาหลักให้ครอบครัวตั้งแต่อายุเพียง 13 ปี แม้จะหนัก แต่ญดาไม่เคยมองว่าสิ่งนี้เป็นภาระ เพราะเป็นการทำเพื่อคนที่รักญดารัก ในฐานะนักแสดง ญดาเป็นคนที่เข้า–ออกจากตัวละครได้ดี ไม่ยึดติดบทบาทมาปะปนกับชีวิตจริง มองทุกบทที่ได้รับเป็นโอกาสเรียนรู้ โดยเฉพาะบทดราม่าหนักที่ต้องใช้พลังใจสูง ซึ่งเธอผ่านมันมาได้ด้วยการสนับสนุนจากครอบครัวและทีมงาน พร้อมทั้งมองว่าการแสดงคอมเมดี้ยิ่งท้าทาย เพราะต้องอาศัยเซนส์และความเป็นตัวเองอย่างแท้จริง การเป็นนักแสดงทำให้ญดาต้องแลกหลายอย่าง ทั้งชีวิตวัยเด็ก เพื่อนสนิท และช่วงเวลาสำคัญในชีวิต แต่เธอเลือกแลกเพราะรักในงานที่ทำ และมองว่านี่คือความท้าทายที่ทำให้ตัวเองเติบโต ญดาจึงเลือกรับบทอย่างระมัดระวัง ไม่รับบทที่ซ้ำหรือใกล้เคียงกับบทเดิม เพื่อให้คนดูได้เห็นมุมใหม่อยู่เสมอ ในเรื่องความรักและตัวตน ญดาเลือกซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง กล้าที่จะยอมรับรสนิยมทางเพศอย่างตรงไปตรงมา แม้จะต้องเผชิญกับเสียงวิจารณ์ แต่เธอมองว่านั่นคืออีกหนึ่งบททดสอบของนักแสดง หากแสดงแล้วคนไม่เชื่อ ก็เป็นเรื่องของฝีมือ ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง กุญแจสำคัญที่ทำให้ญดากล้าเป็นตัวเอง คือการยอมรับจากคุณแม่ที่บอกเสมอว่า ไม่ว่าลูกจะรักใครหรือเป็นแบบไหน ก็พร้อมสนับสนุน ญดาจึงเชื่อว่าชีวิตไม่ได้ขึ้นอยู่กับโชคชะตาหรือคำทำนายใด ๆ แต่ขึ้นอยู่กับการกระทำและการเลือกของตัวเอง แม้ญดาจะไม่ใช่คนที่มีความฝันชัดเจน แต่ญดาเป็นคนที่คว้าโอกาสทุกครั้งที่เข้ามา และทำให้ดีที่สุด ญดาเชื่อว่าโอกาสบางอย่างมาเพียงครั้งเดียว หากไม่ตั้งใจทำ ก็อาจต้องเสียใจภายหลัง สำหรับญดา ความเข้มแข็งไม่ได้หมายถึงการไม่ร้องไห้ แต่คือการรู้ว่าตัวเองยังสู้ได้ แม้จะขอพัก อ่อนแอ หรือร้องไห้ในบางช่วง และรักตัวเองในรูปแบบของญดา มันเป็นเรื่องง่ายๆในชีวิต ที่ได้ให้รางวัลกับตัวเอง มีชีวิตอยู่ในทุกๆวันและทำเพื่อคนอื่นดูคลิปเต็มได้ที่ Atime Do Dee

ในวันที่ดอกไม้แห้งเหี่ยว แต่ความรู้สึกยังคงอยู่ตลอดไป l CLUB PRIDE DAY inside EP.10 น้ําปิง นภัสกร

" ในวันที่ดอกไม้แห้งเหี่ยว แต่ความรู้สึกยังคงอยู่ตลอดไป"ได้นำเสนอแง่คิดและประสบการณ์ชีวิตของ น้ำปิง นภัสกร นักแสดงดาวรุ่งวัย 24 ปีผ่านบทสัมภาษณ์ที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้ง โดยน้ำปิงได้เริ่มต้นด้วยการเปรียบเทียบความรักเสมือน "ช่อดอกไม้" ซึ่งเป็นมุมมองที่ยอมรับความเป็นอนิจจังของความสัมพันธ์ เขามองว่าแม้ดอกไม้จะเหี่ยวเฉาและไม่สามารถอยู่กับเราได้ตลอดไป แต่แก่นแท้และสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือ "ความรู้สึก" ของผู้ให้และผู้รับที่ถูกเติมเต็มและยังคงอยู่ในความทรงจำตลอดไป เป็นการตอกย้ำว่าคุณค่าของความรักไม่ได้อยู่ที่ความยั่งยืนทางกายภาพ แต่อยู่ที่ความรู้สึกที่มอบให้กันและกัน ในส่วนของ ชีวิตส่วนตัวและครอบครัว น้ำปิงได้เผยให้เห็นถึงรากฐานทางความคิดที่แข็งแกร่งซึ่งได้รับมาจาก คุณแม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นของการเผชิญหน้ากับความกลัว น้ำปิงได้เล่าถึงสิ่งที่น้ำปิงกลัวที่สุดในวัยเด็กคือ การร้องเพลง เนื่องจากเคยมีบาดแผลจากการถูกเพื่อนล้อเลียน ซึ่งคำสอนของคุณแม่ที่เปรียบเสมือนแสงนำทางคือประโยคที่ว่า "จงทำในสิ่งที่ท่านกลัว แล้วความกลัวจะหายไป" คำสอนนี้ไม่เพียงแต่ช่วยให้น้ำปิงก้าวข้ามความหวาดกลัวเรื่องการร้องเพลงได้เท่านั้น แต่ยังกลายเป็น ทัศนคติ สำคัญที่ถูกนำมาใช้ในการดำเนินชีวิตและรับมือกับความท้าทายทุกรูปแบบ ทำให้น้ำปิงกลายเป็นคนที่มีวิธีคิดแบบมีมิติ (Layered) ที่มีความลึกซึ้งแต่ไม่ซับซ้อน และพร้อมที่จะเรียนรู้จากทุกประสบการณ์ที่เข้ามาในชีวิตอย่างเปิดกว้าง นอกจากคุณแม่แล้ว อีกหนึ่งบุคคลสำคัญที่เป็นหัวใจของน้ำปิงคือคุณยาย ผู้ที่เลี้ยงดูน้ำปิงมาตั้งแต่เด็กและเป็นดั่ง "เซฟโซน" ที่มอบความรักและความอบอุ่นให้เสมอมา แม้ว่าวันนี้ท่านจะจากไปแล้ว แต่น้ำปิงยังคงระลึกถึงท่านเสมอและมีความปรารถนาอย่างสุดซึ้งที่อยากให้ท่านได้เห็นความสำเร็จของน้ำปิงในวันนี้ โดยน้ำปิงเชื่อมั่นว่า ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด คุณยายยังคงเฝ้ามองและภูมิใจในตัวน้ำปิงอยู่เสมอและจากพื้นฐานครอบครัวนี้เอง น้ำปิงรู้สึกว่าตนเองโชคดีเป็นอย่างยิ่งที่ ทางบ้านไม่เคยกดดันหรือตั้งคำถามในสิ่งที่น้ำปิงเป็นหรือน้ำปิงเลือกจะทำ แต่กลับเป็นกำลังใจและพร้อม ซัพพอร์ต อย่างเต็มที่ ทำให้น้ำปิงสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระและเติบโตในแบบที่ตนเองต้องการ สำหรับการ เข้ามาในวงการบันเทิง และการก้าวเข้าสู่เมืองกรุงเพื่อ ศึกษาต่อที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย น้ำปิงเปิดเผยว่าเขาต้องเผชิญกับช่วงเวลาของการ ปรับตัว ที่ยากลำบากอย่างมาก เนื่องจากความแตกต่างระหว่างสังคมในต่างจังหวัดกับสังคมในเมือง ทำให้เขาต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจกับสิ่งใหม่ ๆ มากมาย นอกจากเรื่องส่วนตัวแล้ว การได้รับบทบาทใน ซีรีส์ เขมจิราต้องรอด ซึ่งเป็นนิยายชื่อดังที่หลายคนชื่นชอบ ก็มาพร้อมกับความกดดันอย่างหนัก ทั้งจากคำถามว่าตนเองเหมาะสมที่จะถ่ายทอดบทบาทหรือไม่ และความกดดันจากกระแสสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกระแสจากผู้ชมบางส่วนที่ต้องการให้ซีรีส์เรื่องนี้เป็นซีรีส์ชาย-หญิง แทนที่จะเป็นซีรีส์ BL (Boys' Love) ตามที่ถูกสร้างขึ้น ซึ่งจากเหตุการณ์นี้เอง ทำให้น้ำปิงเกิดการตั้งคำถามต่อมุมมองของสังคมไทย ต่อซีรีส์ BL ว่า แท้จริงแล้วสังคมไทยเปิดใจและยอมรับซีรีส์ประเภทนี้อย่างแท้จริงแล้วหรือยัง หรือเป็นเพียงการกล่าวอ้างว่ายอมรับกันไปเอง สะท้อนให้เห็นถึงความท้าทายที่ศิลปินต้องเผชิญในการนำเสนอผลงานที่แตกต่าง เมื่อมีปัญหาหรือเรื่องราวที่เข้าใจผิดทำให้เกิดดราม่าต่างๆ น้ำปิงมักเลือกที่จะ ออกมาอธิบายและเคลียร์ทุกอย่างอย่างเปิดเผย ทันที เพราะน้ำปิงเชื่อว่าการเงียบไม่ใช่ทางแก้ปัญหา แต่การออกมาปกป้องตนเองหรือคนที่เรารัก การอธิบายให้เกิดความเข้าใจจะช่วยให้ทุกฝ่ายสบายใจ ในส่วนของ ประสบการณ์เรื่องความรัก น้ำปิงมองว่าตนเองเป็นคนที่ไม่ค่อยมีความรักบ่อยครั้ง แต่เมื่อรักแล้วจะ ทุ่มเท ให้กับความสัมพันธ์นั้นอย่างมาก โดยธรรมชาติแล้วน้ำปิงเป็นคนที่ชอบเป็นผู้ให้ และเชื่อในความสัมพันธ์แบบ Give and Take แต่พอเราเป็นฝ่ายให้มากกว่าได้รับอย่างต่อเนื่อง น้ำปิงเลยเริ่มรู้สึกเหนื่อย จนกระทั่งนำไปสู่การ ตกตะกอนทางความคิด ว่าตนเองต้องการอะไร และความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่มันโอเคแล้วหรือไม่ เมื่อได้คำตอบที่ชัดเจนแล้ว การแยกย้ายจึงเกิดขึ้น แม้จะเจอการอกหักครั้งแรกที่ทำให้เสียใจอย่างหนัก แต่เหตุการณ์นี้กลับเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้น้ำปิงค้นพบว่า แม้ในวันที่รู้สึกว่าไม่เหลือใคร แต่เขาก็ยังมีเพื่อนและครอบครัวที่ยังรักและคอยอยู่เคียงข้างเสมอ ซึ่งเหตุการณ์เหล่านั้นจึงเปรียบเสมือน "สารเร่งโต" ที่ทำให้น้ำปิงเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วดูคลิปเต็มได้ที่ Atime Do Deeจัดทำโดย : พิชชาภรณ์ ผาสุขดี และ ชานนท์ ไชยศรี

อย่ารักตัวเองมากเกินไปและบางครั้งเราก็ต้องเกลียดตัวเองบ้าง l CLUB PRIDE DAY inside EP.8 ม๊าเดี่ยว

ความรักที่เหมือน "อากาศ" และการใช้ชีวิตอย่างอิสระ ม๊าเดี่ยว คือหนึ่งในคนที่เลือกจะใช้ชีวิตแบบไม่เหมือนใคร ไม่ยึดติดกรอบสังคม และกล้าที่จะเป็นตัวเองเต็มที่ มุมมองความรักของม๊าเดี่ยวเปรียบเหมือน “อากาศ” สิ่งที่มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ แต่ก็ขาดไม่ได้ เหมือนอากาศ วันหนึ่งถ้ามันควบแน่นกลายเป็นฝน เราก็อาจได้เห็นสายรุ้ง แม้ม๊าเดี่ยวไม่เคยมีความรักและไม่ได้อยากผูกมัดใคร แม้จะกลัวความรักบ้าง แต่ม๊าเดี่ยวก็พร้อมจะเปิดใจให้คนที่เข้าใจและอยู่เคียงข้างกันจริงๆการเติบโตและครอบครัว ม๊าเดี่ยวเติบโตมาในครอบครัวที่พ่อแม่เลือกทำอาชีพอิสระ แม้จะดูไม่มั่นคงในสายตาคนอื่น แต่กลับปลูกฝังให้ม๊าเดี่ยวเชื่อว่าความสุขอยู่ที่การได้ทำในสิ่งที่รัก พ่อแม่สนับสนุนทุกการตัดสินใจและให้อิสระเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นการเป็นตัวเองหรือแม้แต่การอยากแต่งหญิง ครอบครัวไม่เคยตั้งคำถาม มีแต่ยอมรับและภูมิใจเส้นทางสู่โลกแฟชั่น จุดเริ่มต้นมาจากการเสพแฟชั่นต่างประเทศทางอินเทอร์เน็ต ม๊าเดี่ยวลองหยิบสิ่งของรอบบ้านมาทำชุดและโพสต์ลงโซเชียล จนกลายเป็นไวรัลและทำให้คนรู้จัก ม๊าเดี่ยวมีจุดยืนชัดเจนว่า ต่อต้าน Fast Fashion เพราะมองว่าเป็นการทำลายคุณค่าความคิดสร้างสรรค์ และเชื่อว่าการแต่งตัวไม่เหมือนใครไม่น่าอาย แต่การก๊อปปี้ต่างหากที่น่าอายการรับมือกับอุปสรรค ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ม๊าเดี่ยวเคยถูกโกงโดยคนที่ไว้ใจ และเคยโดนบูลลี่เรื่องรูปร่าง แต่เขาเลือกจะเรียนรู้และปล่อยวาง ไม่ยึดติดกับความสมบูรณ์แบบจนกดดันตัวเอง รวมถึงไม่ให้คอมเมนต์ลบมามีอิทธิพล จนได้ข้อคิดที่ว่า “ให้เป็นเรื่องของมาร์ก” (มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก ผู้ก่อตั้ง Facebook)เป้าหมายชีวิต จากเดิมที่เคยฝันอยากเป็นดีไซเนอร์ให้เสื้อผ้าของตนอยู่ในตู้ทุกบ้าน ม๊าเดี่ยวเปลี่ยนมุมมองใหม่ มุ่งทำเป้าหมายเล็กๆ ในแต่ละวัน เพราะเชื่อว่า “การตั้งเป้าหมายเล็กๆ จะทำให้เรามีความสุขทุกวัน”แรงบันดาลใจให้คนอื่น ทุกวันนี้ ม๊าเดี่ยวกลายเป็นแรงบันดาลใจให้หลายคน แม้จะมองตัวเองว่าไม่ได้เป็นคนดีอะไร แค่เป็นตัวเอง เช่น การกรีดอายไลเนอร์ธรรมดาๆ ก็อาจทำให้ใครสักคนกล้าที่จะลองแตกต่าง จุดเด่นของม๊าเดี่ยวคือ การทำได้หมด ม๊าเดี่ยวคิดว่า ”เราไม่จำเป็นต้องทำให้ดีที่สุด แต่ขอให้ลอง” เพราะว่า “ชีวิตมันไม่มีคำว่าสำเร็จ ชีวิตมีแค่คำว่าได้ทำแล้ว คำว่าสำเร็จมีไว้หลอกคนเท่านั้น”ดูคลิปเต็มได้ที่ Atime Do Deeจัดทำโดย : พิชชาภรณ์ ผาสุขดี และ ชานนท์ ไชยศรี