มีงานทำแล้วแต่พ่อและแม่ก็ยังไม่ให้ออกไปเที่ยวนอกบ้าน ทุกวันนี้ต้องรีบกลับบ้านให้ทันก่อน 5 โมงเย็นทุกครั้ง อยากมีอิสระเป็นของตัวเอง จะเริ่มคุยกับพ่อแม่ยังไงดีคะ?

มีงานทำแล้วแต่พ่อและแม่ก็ยังไม่ให้ออกไปเที่ยวนอกบ้าน

ทุกวันนี้ต้องรีบกลับบ้านให้ทันก่อน 5 โมงเย็นทุกครั้ง 

อยากมีอิสระเป็นของตัวเอง จะเริ่มคุยกับพ่อแม่ยังไงดีคะ?

         ‘คุณฟันนี่’ (นามสมมติ) สายแรกในรายการ พุธทอล์คพุธโทร เมื่อคืนวันพุธที่ผ่านมา (28 ตุลาคม 2569) ได้เข้ามาขอคำปรึกษา ‘ดีเจเผือก - ดีเจเติ้ล - ดีเจต้นหอม และ หมอท้อป (นพ.อภิชาติ จริยาวิลาศ จิตแพทย์ Me Center clinic)’ เรื่องที่พ่อแม่ไม่ยอมปล่อยให้ออกไปเที่ยวนอกบ้านเลยตั้งแต่เด็กจนโต

         ‘คุณฟันนี่’ (นามสมมติ) อายุ 23 ปี เล่าว่า ตั้งแต่เด็กจนโต ครอบครัวไม่เคยอนุญาตให้เธอออกไปเที่ยวกับเพื่อนเลย ไม่ว่าจะเป็นช่วงกลางวันหรือกลางคืน แม้แต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย หลังเลิกเรียนเธอก็ต้องกลับบ้านก่อน 5 โมงเย็นทุกวัน จนถึงตอนนี้ที่เรียนจบและเริ่มทำงานแล้วก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม 

         เธอมีพี่สาว 1 คนและ พี่สาวก็ไม่สามารถให้คำปรึกษาในเรื่องนี้ได้เพราะต้องเผชิญปัญหาเดียวกัน อีกทั้งยังคอยห้ามเธอเหมือนกับคุณพ่อคุณแม่อีกด้วย

         มีหลายครั้งที่เธอแอบหนีครอบครัวออกไปเที่ยวโดยอ้างว่าไปเรียนที่มหาลัยฯ ครั้งหนึ่งที่เธอกลับบ้านช้าหลังเวลา 5 โมง คุณพ่อคุณแม่ก็จะมีท่าทีจึงเครียดและนิ่งเฉยใส่เธอ พวกเขาบอกเหตุผลที่ไม่อนุญาตให้เธอออกไปข้างนอกว่าเป็นเพราะไม่ไว้ใจเพื่อนของเธอ แต่เมื่อมีโอกาสพบเจอกัน ทั้งสองคนก็ไม่เคยตำหนิหรือแสดงท่าทีไม่ดีกับเพื่อนของเธอแต่อย่างใด

         นอกจากนี้โดยปกติคุณพ่อคุณแม่ก็ไม่ค่อยออกไปเที่ยวหรือสังสรรค์กับเพื่อนนอกบ้านอยู่แล้ว จะมีเพียงแต่ออกไปข้างนอกพร้อมกันทั้งครอบครัวเป็นครั้งคราวแต่ก็ไม่ได้บ่อยนัก ที่ผ่านมาเธอจึงต้องขออนุญาตทุกครั้งเมื่อต้องการออกไปไหน แต่เมื่อถูกปฏิเสธอยู่หลายครั้ง ในช่วงหลังเธอจึงเลือกที่จะไม่ขออนุญาตอีก

         ปัจจุบันเธอมีแฟนหนุ่ม แต่ต้องปิดบังความสัมพันธ์ไว้เพราะคุณพ่อคุณแม่ไม่อนุญาตให้มีแฟน แม้จะได้ใช้เวลาด้วยกัน เธอก็ยังต้องกลับบ้านก่อน 5 โมงเย็นเหมือนเดิม และไม่สามารถออกไปเที่ยวกับแฟนตามลำพังในช่วงวันหยุดได้ นอกจากนี้ เธอยังเคยแอบไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนแต่ท้ายที่สุดเธอก็ต้องรีบกลับมาให้ทัน 5 โมงเย็นในวันนั้นเช่นเดิม

         คุณพ่อคุณแม่ของเธอเป็นคนดุและเข้มงวดมาก เวลาเธอขอออกไปเที่ยวข้างนอกเขามักจะพูดให้เธอหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นข้างนอก ไม่ว่าจะเป็นการเกิดอุบัติเหตุหรือการไปเจอคนไม่ดี ซึ่งหลาย ๆ อย่างเป็นความกังวลที่มาจากการรับข่าวสารของพ่อแม่ เธอจึงอยากจะขอคำแนะนำจากพี่ ๆ ดีเจว่าควรทำอย่างไรให้พ่อแม่รับฟังและปล่อยให้เธอได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นกับเพื่อนได้

         เริ่มด้วยคำแนะนำของ ‘ดีเจต้นหอม’ ที่ว่า "พี่อยู่ในบ้านที่ถ้ากลับบ้านเกินบ่ายสาม พี่จะโดนตีและพี่ก็คิดว่าบ้านนี้มันไม่ใช่ แต่พี่เป็นคนเงียบ พี่ไม่เคยเถียงพ่อแม้แต่นิดเดียว พี่เลยหนีออกจากบ้าน แต่ถ้าเป็นฟันนี่ พี่รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องทำแบบที่พี่ทำ

         ถ้าวันนี้หนูจะออกไปเที่ยวที่ไหน หนูแค่ไปบอกเขาและถ้าเขาตอบกลับมาว่ามันจะเกิดอันตราย ก็ให้บอกไปว่าทุกอย่างมันคือชีวิตที่ต้องผจญภัย ปล่อยให้มันเป็นไปตามนั้น และต้องบอกไปว่าหนูไม่ได้มาขออนุญาตเพราะหนูโตแล้ว หนูแค่มาบอกว่าหนูจะไป และกลับมาตอนกี่โมง ถ้าเขายังพูดหรือมีปฏิกริยาที่ไม่ให้เราไปบ่อย ๆ เราก็ต้องเรียกคุยไปเลยว่าตอนนี้หนูก็ต้องมีชีวิตของหนูเองแล้ว หนูเกิดมาชีวิตหนึ่ง หนูก็ต้องใช้ชีวิต เพราะถ้าวันหนึ่งเกิดอันตรายกับหนู หนูจะได้เรียนรู้การเอาตัวรอด หากในวันหนึ่งที่โจรเข้าบ้านแล้วหนูทำอะไรไม่ถูก มันเป็นเพราะหนูไม่เคยเรียนรู้อะไรข้างนอกเลย และนี่คือสิ่งที่เขากลัว เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัว ปล่อยให้หนูเรียนรู้และประสบการณ์จะสอนหนูเอง อย่าได้กังวลใจไป เราจะต้องดื้อ ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรก็ตาม เราต้องแสดงจุดยืนวันนี้เลยว่าเราจะทำสิ่งนี้ เพราะชีวิตมันจะยังคงเป็นของเรา"

         ต่อด้วยคำแนะนำเพิ่มเติมของ ‘ดีเจเติ้ล’ ว่า "พี่เห็นด้วยกับพี่ต้นหอม หนูอายุ 23 ปีแล้ว หนูทำงานและมีเงินเดือน หนูดูแลตัวเองได้ มันคือวัยทำงานแล้ว พี่ว่าหนูพูดกับเขาได้ว่าหนูโตแล้วที่จะออกไปข้างนอกได้ด้วยตัวเอง และก็คงต้องยืนหยัดแบบที่พี่หอมบอก หนูต้องบอกเขาว่าจะไปไหนหรืออาจจะบอกเพิ่มเติมว่าไปกับใคร ไปที่ไหนให้เขาสบายใจ แต่อย่าเพิ่งสุดโต่งแบบที่ว่าไปแล้วไม่กลับเลย ให้เขาชินก่อนเช่น วันนี้กลับ 1 ทุ่มนะ เราก็กลับมาให้เขาเห็น ทำให้เขารู้ว่าเราก็ไปข้างนอกและกลับมาได้โดยสวัสดิภาพ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่าพ่อแม่หนูจะมีปฏิกริยาแบบไหนเพราะก่อนหน้านี้หนูฟังเขามาโดยตลอด คิดในแง่ดีเขาอาจจะแค่บ่น แต่เมื่อผ่านไปสักพักถ้าเขาเห็นหนูโอเค เขาก็จะเลิกบ่นเอง

         แต่ถ้าเขาลงโทษหนู ไม่ให้หนูออกไปเหมือนเดิม หนูก็อาจจะบอกไปว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ หนูจะไปอยู่หอนะ เพราะว่าสำหรับเขา การอยู่หออาจจะเป็นภัยอันตรายที่เขากังวลที่สุด ถ้าหนูยังต้องการอิสระ หนูก็ต้องบอกเขาไป เพื่อให้เขาเห็นว่าเขาอาจจะต้องอะลุ่มอล่วยกับสิ่งนี้บ้าง แต่พี่ก็ยังแนะนำให้คุยกันแบบตรงไปตรงมามากกว่า"

         ถัดมาที่คำแนะนำของ ‘ดีเจเผือก’ เสริมว่า "ข้อแรกคือแนะนำเพื่อนให้พ่อแม่รู้จัก มันอาจจะต้องมีสักคนที่พ่อแม่เห็นว่าสามารถฝากฝังหนูได้ อาจจะเป็นการพามาที่บ้านบ่อย ๆ หรือว่าถ้าจะให้ดีก็พาเขาไปต่างจังหวัดด้วย ทำให้พ่อแม่รู้สึกว่าเพื่อนคนนี้สามารถฝากฝังด้วยได้ และอีกหน่อยถ้าไปเที่ยวกับเพื่อนคนนี้ก็อาจจะของ่ายขึ้น

         ข้อสองคือทำให้พ่อแม่รู้ว่าเราโตแล้ว เช่น เรียกพ่อแม่คุยก็อาจจะเป็นหนึ่งอย่างที่ทำให้เขารู้สึกว่าฟันนี่โตแล้วนะ ถ้าการพูดจาหรือเหตุผลที่เอามาคุยด้วย มันเป็นเหตุผลของผู้ใหญ่ โดยให้เขาคิดว่าไม่ช้าก็เร็ว วันหนึ่งฟันนี่ก็ต้องมีชีวิตเป็นของตัวเองหรือในวันหนึ่งที่พ่อแม่ไม่อยู่แล้ว แต่ฟันนี่เพิ่งออกจากบ้านในวันนั้น แล้วไปเจออะไรไม่ดีขึ้นมา ฟันนี่จะจัดการยังไง เพราะฉะนั้นสู้ให้เราออกไปตอนนี้ แล้วมีคุณพ่อคุณแม่รอรับอยู่ที่บ้านดีกว่าไหม

         และวิธีการออกจากบ้านไปไม่รู้ว่าฟันนี่เคยเสนอเขาไหม มันคือวิธีการที่ให้เขาออกไปด้วยแต่เป็นการไปรอ เมื่อเสร็จธุระก็มาเจอกันตรงที่นัดหมาย และอีกอย่างคือด้วยน้ำเสียง ด้วยน้ำหนักการพูดคุยของหนูแบบนี้ ด้วยความแข็งแกร่งของหนูที่มีเท่านี้ พี่ก็เข้าใจได้ว่าทำไมพ่อแม่ถึงเป็นห่วง แต่ถ้าวันหนึ่งเสียงหนูเปลี่ยน หนูเข้มแข็งขึ้น หนูมั่นใจใจตัวเองขึ้น ถ้าพ่อแม่รู้สึกได้ว่าฟันนี่โตแล้ว วันนั้นเขาก็อาจจะปล่อย อย่าไปคิดว่าการพูดกับเขาเป็นการเถียง ให้คิดว่าเป็นการแสดงให้เขาเห็นว่าเราโตแล้วดีกว่า เราพูดเหตุผลของเรา ใช้การสื่อสาร บอกความคับข้องใจของเราออกไป ถ้าเขาอยากให้เราคุยกันตรง ๆ แบบไม่จำเป็นต้องมาคอยโกหกทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก งั้นลองไว้ใจกันดูไหม ก่อนหน้านี้พ่อแม่ไม่รู้เลยนะว่าฟันนี่ไปอยู่ที่ไหน แต่ถ้าวันนี้เราคุยกันแบบแฟร์ ๆ วันหนึ่งพ่อแม่จะรู้ทุกอย่างเลยนะว่าตอนนี้ฟันนี่อยู่ไหน ฟันนี่เที่ยวกับใคร ฟันนี่จะกลับบ้านกี่โมง เอาแบบนี้มันจะดีกว่าการที่เรามีความลับต่อกันไหม"

         ปิดท้ายด้วยคำแนะนำของ ‘หมอท็อป’ ว่า "สิ่งที่ฟันนี่เจอมันไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด เป็นปัญหาที่มีอยู่จริงในสังคม พ่อแม่ส่วนใหญ่มักจะมองลูกเป็นเด็กเสมอ เพราะฉะนั้นความห่วงใยก็จะเป็นตามสัญชาตญาณไปเรื่อย ๆ มักจะมีสาเหตุจากการที่เคยมีประสบการณ์ในอดีตมาก่อน หรืออาจจะเกิดความรู้สึกไม่ไว้วางใจ

         หมออยากจะแนะนำอย่างแรกเลยคือให้เราไปชื่นชมคุณพ่อคุณแม่ก่อน ขอบคุณเขาที่ในวันที่ผ่านมายังคอยเป็นห่วงหนูและรักหนู เราต้องเปิดด้วยเรื่องราวดี ๆ ก่อนเพราะถ้าเราไปเปิดด้วยเรื่องแย่หรือการต่อต้านเขาก็จะต้านเราทันที เราต้องเปิดใจเขาด้วยการใช้ Sandwich Technic พูดเรื่องดีก่อนและโฆษณาตัวเองว่าตอนนี้เราก็ภูมิใจในตัวเองนะ เราโตขึ้นแล้ว เราเรียนจบแล้ว เราทำให้พ่อแม่ภูมิใจได้ เราดูแลตัวเองยังไง ให้เขารู้ว่าเราไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ แล้ว แต่เราไม่ต้องพูดตรง ๆ ค่อย ๆ เล่าว่าเราทำอะไรได้ดีให้เขารู้สึกมั่นใจ แทรกเหตุการณ์ต่าง ๆ ตามข่าวสารให้เขารู้จากคำเล่าของเรา อย่าปล่อยให้เขาคิดไปเองจนมันกลายเป็นเรื่องที่อันตราย บางทีเขาอาจจะมองในมุมเดียว ให้ลองบอกไปว่าเรามีวิธีจัดการตัวเองยังไงเมื่อสถานการณ์นั้นเกิดขึ้น ให้เขารู้ว่าเรารู้เท่าทันทุกอย่างนะ ถ้าเราทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ คุณพ่อคุณแม่ก็จะเริ่มซึมซับ และเรื่องการปล่อยเราออกไปเที่ยวข้างนอกบ้านก็จะง่ายขึ้นโดยที่เราไม่ต้องพูดตรง ๆ พอทำขั้นตอนแบบนี้ต่อเนื่องไป 2-3 เดือน พ่อแม่ก็อาจจะเริ่มไว้วางใจ แต่หมอก็เห็นด้วยกับพี่เผือกว่า บางทีตัวเราอาจจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้พ่อแม่เป็นห่วงอยู่ ถ้าเราไปต้านเลยทันที สุดท้ายความเป็นห่วงมันก็ยังไม่หายไป ดังนั้นทำให้เขารู้ว่าจริง ๆ แล้วเราไม่ได้น่าเป็นห่วงขนาดนั้น"

เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามรับชมได้ทาง

มีปัญหาอยากโทรเข้ามาในรายการ Inbox ฝากเรื่องมาที่ Facebook Fanpage EFM STATION

รับชมรายการสดได้ทุกวันพุธ เวลา 20.00 –23.00 น. ทางรายการวิทยุ EFM94 และ App Atime Fung Fin