เรื่องเล่าจากเจน The Ghost Radio ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

“หนูเตือนแล้วนะ” คำเตือนจากคนในพื้นที่ที่พี่เปิ้ลไม่ยอมฟัง นำไปสู่เหตุการณ์สุดขนหัวลุก เมื่อเจ้าของบูธกิฟต์ชอปที่เสียชีวิตไปแล้วกลับมาปรากฏตัว ยืนจัดของพร้อมยืดคอ และใช้ลิ้นเลียสิ่งของภายในบูธ แล้วคนที่เข้ามาซื้อหนังสือซึ่งอยู่ในสภาพยับเยินเหล่านั้น พวกเขานำหนังสือไปทำอะไรกันแน่… แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นในตลาดแห่งนี้?

เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ตุลาคม 2569]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องเล่าจากเจน ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’

   เจน The Ghost Radio ได้ถ่ายทอดประสบการณ์ของ ‘พี่เปิ้ล (นามสมมติ)’ ย้อนกลับไปเมื่อกว่า 10 ปีที่แล้ว ซึ่งเป็นครั้งแรกที่พี่เปิ้ลได้ลองขายของอย่างจริงจัง ในตอนนั้นพี่เปิ้ลกำลังเรียนอยู่ ด้านครอบครัวทำธุรกิจเกี่ยวกับร้านหนังสือ เนื่องด้วยทางบ้านมองว่างานสัปดาห์หนังสือ มักกระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพฯ ขณะที่ครอบครัวของพี่เปิ้ลอาศัยอยู่ต่างจังหวัด จึงอยากสร้าง Community สำหรับคนที่ชื่นชอบการอ่านหนังสือในต่างจังหวัดด้วย ทางบ้านจึงพยายามขยายกิจการเพื่อให้ผู้คนสามารถซื้อหนังสือได้ง่ายขึ้น

จนกระทั่งช่วงหนึ่ง พี่สาวของพี่เปิ้ลได้เข้ามาบริหารกิจการ โดยมีแนวคิดอยากนำหนังสือไปออกบูธตามสถานที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้า หรือตลาดหากมีพื้นที่ก็พร้อมจะไปทั้งหมด เพื่อให้ผู้คนได้เข้าถึงหนังสือ ในช่วงนั้นพี่เปิ้ลมีเวลาพักจากการเรียน จึงเดินทางกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด แต่พี่สาวกลับบอกว่าไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่พี่เปิ้ลกลับบ้าน เธอแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอน อย่างมากก็เพียงช่วยนับสต็อกหนังสือ ซึ่งหนังสือจะถูกมัดมาเป็นชุดอยู่แล้ว จึงไม่ใช่งานที่ยากลำบากอะไร พี่สาวจึงอยากให้พี่เปิ้ลลองทำอะไรที่ต้องออกแรงและลำบากมากขึ้น จึงจัดหาบูธให้เธอได้ลองขายหนังสือด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก

พี่เปิ้ลไม่ได้ติดขัดอะไร หากต้องการให้เธอทำ เธอก็พร้อมจะลอง ในจังหวะนั้นเองมีตลาดแห่งหนึ่งติดต่อเข้ามา โดยทางตลาดแจ้งว่าเจ้าของมีพื้นที่ว่างอยู่ ไม่รู้จะนำไปทำอะไร จึงตัดสินใจสร้างตลาดขึ้นมา ภายในแบ่งเป็นตลาดโซนร้อน ซึ่งจำหน่ายผักสด และเนื้อสัตว์ ส่วนตลาดโซนเย็นเดิมทีเป็นโรงสีเก่าที่มีเพดานสูง และมีพื้นที่กว้างขวางก่อนจะถูกนำมาดัดแปลงให้ทันสมัยขึ้น โดยเรียกพื้นที่ส่วนนี้ว่า ‘ฮอลล์’ และติดตั้งเครื่องปรับอากาศไว้ด้วย ภายในฮอลล์จะเปิดพื้นที่ให้ผู้ที่ทำงานศิลปะ รวมถึงร้านหนังสือ และร้านกิฟต์ชอปเข้ามาตั้งบูธจำหน่ายสินค้าให้ชาวบ้านได้เลือกซื้อ

ในตอนนั้นพี่สาวของพี่เปิ้ล เกิดความสงสัยว่าจะมีคนมาซื้อสินค้าจริงหรือไม่? แต่เมื่อพิจารณาข้อเสนอแล้วกลับมองว่าน่าสนใจ อีกทั้งเมื่อดูจากแผนที่ GPS ก็พบว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ไกลมากนัก หากเปรียบเทียบระยะทางก็ประมาณจากกรุงเทพฯ ไปปทุมธานี ซึ่งยังสามารถขับรถขนสินค้าไปส่งเพื่อขาย และเหลือกำไรได้ ที่สำคัญระหว่างการพูดคุย ทางปลายสายยังเสนอให้อีกว่า 7 วันแรกสามารถเข้ามาขายของได้ฟรีโดยไม่คิดค่าเช่าพื้นที่!

ลักษณะการขายที่ทางตลาดกำหนด คือให้เข้ามาขายติดต่อกัน 7 วัน หากขายได้แล้วต้องเว้นไปอีก 7 วัน ก่อนจะกลับมาขายใหม่อีก 7 วัน และสลับกันไปในลักษณะนี้เรื่อย ๆ ข้อเสนอนี้ทำให้พี่สาวของพี่เปิ้ลเริ่มเอะใจว่าเหตุใดจึงต้องกำหนดเป็น 7 วัน และทำไมถึงต้องเว้นช่วงระหว่างการขาย อีกทั้งทางตลาดยังใช้คำว่า “ถ้าอยู่ได้” จนทำให้สงสัยว่าทำไมต้องทดลองขายให้ครบ 7 วันก่อน หากขายได้จึงค่อยคิดค่าเช่าเต็มจำนวน อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นราคาเต็มก็ยังถือว่าถูกมาก โดยอยู่ในหลักพันบาทสำหรับการขาย 7 วันเท่านั้น พี่สาวจึงมองว่าข้อเสนอนี้คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม และตัดสินใจส่งพี่เปิ้ลไปทดลองขายหนังสือที่ตลาดแห่งนี้

   แต่เนื่องจากพี่เปิ้ลไม่มีทักษะด้านการขายมาก่อน จึงต้องให้น้องคนหนึ่งมาช่วยงานด้วย ซึ่งก็คือ ‘น้องมอส’ ผู้ชายรูปร่างกำยำที่สามารถช่วยยกหนังสือ และขนของได้ ทั้งสองจึงเริ่มต้นด้วยการตรวจเช็กสินค้าร่วมกัน ก่อนออกเดินทางพี่สาวของพี่เปิ้ลได้กำชับกฎต่าง ๆ ที่ทางตลาดแนะนำมา โดยให้พี่เปิ้ลนำของไปลง และจัดบูธในวันศุกร์ หากเดินทางไปถึงตอนเช้าได้ก็ยิ่งดี และพยายามอย่าให้เกิน 2 ทุ่ม เพราะหากเลยเวลานั้นไปอาจพบเจ้าหน้าที่ หรือช่างที่เข้ามาทำงาน เนื่องจากตลาดยังอยู่ในช่วงก่อสร้าง หากพบใครเข้ามาในพื้นที่ก็ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว หรือสร้างสัมพันธไมตรีใด ๆ ต่างคนต่างทำงานของตัวเองไป

นอกจากนี้ หลัง 2 ทุ่ม หากนึกขึ้นได้ว่าลืมของบางอย่างไว้ แต่เดินทางออกจากพื้นที่ไปแล้ว ก็ห้ามย้อนกลับเข้ามาเด็ดขาด ให้รอจนถึงเช้าของวันถัดไปจึงค่อยกลับมาเอา พี่สาวของพี่เปิ้ลเข้าใจว่ากฎเหล่านี้อาจเกิดจากการที่ตลาดยังอยู่ระหว่างก่อสร้าง จึงอาจมีเรื่องความปลอดภัยเข้ามาเกี่ยวข้อง

ด้วยความที่ตอนนั้นพี่เปิ้ลค่อนข้างขี้เกียจ และไม่อยากทำอะไร แทนที่จะเดินทางไปตั้งแต่ช่วงเช้า เธอกลับเลือกออกเดินทางตอน 6 โมงเย็น กว่าจะไปถึงก็เป็นเวลาประมาณ 1 ทุ่มแล้ว จากนั้นจึงเริ่มขนหนังสือลงจากรถเพื่อจัดบูธ

พี่เปิ้ลเล่าว่า เมื่อเดินเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้นก็พบว่าเป็นลานกว้างจริง ๆ แต่พื้นที่ตลาดกลับมีเพียงหย่อมเดียวเท่านั้น โดยฝั่งตลาดสดมีผู้คนเดินจับจ่ายใช้สอยกันอยู่ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งเป็นฮอลล์ที่เธอต้องนำหนังสือมาขาย ซึ่งกลับไม่มีผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว อีกทั้งแสงไฟภายในยังสลัวมาก ภาพตรงหน้าไม่เหมือนสถานที่ที่จะเปิดให้ผู้คนเข้ามาจัดงานเลยแม้แต่น้อย ทางเข้ามีเพียงทางเดียว เป็นประตูบานใหญ่ที่เมื่อเดินผ่านเข้าไปก็พบกับพื้นที่กว้างสุดลูกหูลูกตา

ทางตลาดแจ้งว่าพ่อค้าแม่ค้าสามารถเลือกสรรพื้นที่จัดบูธได้ตามต้องการ พี่เปิ้ลจึงยืนมองหาทำเลที่เหมาะสม ท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อนข้างวังเวง เพราะแม้สถานที่จะกว้างใหญ่ แต่กลับมีบูธอยู่เพียง 5 บูธเท่านั้น เธอจึงตัดสินใจนับระยะจากก้าวเดิน โดยเลือกตั้งร้านห่างจากทางเข้าประมาณ 10 เมตร เพื่อให้เป็นบูธแรกที่ผู้คนเดินเข้ามาแล้วมองเห็นได้ทันที ส่วนร้านอื่น ๆ ก็จะตั้งห่างกันประมาณ 10 เมตรเช่นกัน

บูธแรกเป็นร้านของพี่เปิ้ลที่จำหน่ายหนังสือนวนิยาย ถัดไปประมาณ 10 เมตรเป็นร้านหนังสืออีกแห่ง แต่จำหน่ายหนังสือเรียน โดยมีคุณยายคนหนึ่งสวมชุดสีขาวคล้ายแม่ชีมานั่งขายหนังสืออยู่ด้วย พี่เปิ้ลกับคุณยายต่างคนต่างจัดร้านของตัวเอง ก่อนจะมีจังหวะที่ทั้งคู่สบตากัน คุณยายจึงยิ้มให้เธอ และคุณยายยังพาหลานสาวคนหนึ่งมาด้วย ซึ่งมีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งชันเข่าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเก้าอี้ พร้อมโยกตัวไปมาอย่างต่อเนื่องราวกับมีบางสิ่งสิงอยู่

ถัดไปอีกเป็นบูธหนังสือสำหรับเด็ก โดยเจ้าของร้านเป็นคุณแม่ลูกอ่อนที่กำลังอุ้มลูกไปพร้อมกับจัดสินค้าไปด้วย นอกจากนี้ยังมีลูกน้อยอีกคนอายุประมาณ 3-4 ขวบ วิ่งเล่นไปมาอยู่ภายในบริเวณนั้น ข้างกันเป็นบูธกิฟต์ชอปที่มีเจ้าของร้านผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจัดของอยู่ ส่วนบูธถัดไปเป็นร้านขายถุงเท้า ซึ่งมีคุณตาคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ภายในร้านอย่างไม่สนใจใคร

เมื่อเวลาผ่านไป พี่เปิ้ลเหลือบมองนาฬิกา และพบว่าใกล้จะถึง 2 ทุ่มแล้ว ทุกคนต่างกำลังจัดบูธของตัวเอง เธอจึงเร่งจัดร้านต่อจนเสร็จเรียบร้อย ในคืนนั้นไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น หลังจากจัดบูธเสร็จทั้งคู่ก็กลับไปตามปกติ

วันถัดมา ร้านจะเริ่มเปิดขายประมาณ 10 โมง พี่เปิ้ลกับน้องมอสจึงเดินทางมาเปิดบูธในเวลาประมาณ 9 โมงครึ่ง แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าเธอลืมคลุมผ้าสีดำปิดร้านไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ต้องตกใจ เพราะสภาพร้านเละเทะอย่างมาก หนังสือถูกรื้อจนกระจัดกระจาย บางเล่มถูกฉีกขาด บางเล่มตกลงไปกองอยู่บนพื้น และมีรอยถูกเหยียบ นอกจากนี้ยังมีคราบน้ำเปียกอยู่ทั่วบริเวณ ราวกับมีใครจงใจนำน้ำมาเทราดใส่หนังสือทั้งหมด

   พี่เปิ้ลรู้สึกโมโหมาก และไม่รู้ว่าจะสามารถหาตัวผู้กระทำได้อย่างไร เพราะภายในไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิด เธอจึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปต่อว่าทางตลาดทันที

ระหว่างนั้นพี่เปิ้ลเห็นน้องผู้หญิงคนหนึ่งจากบูธกิฟต์ชอปเดินเข้ามาพูดคุยกับน้องมอส แต่เธอไม่ได้สนใจ เพราะกำลังอยู่ในอารมณ์โมโห และยังคงต่อว่าปลายสายอย่างต่อเนื่อง แม้ทางตลาดจะพยายามยืนยันให้เธอลองขายสินค้าดูก่อน หากขายไม่ได้จริง ๆ ทางตลาดจะเป็นผู้รับผิดชอบให้ แต่พี่เปิ้ลก็สวนกลับไปว่า จะขายได้อย่างไร ในเมื่อหนังสือทั้งหมดกลายเป็นเศษขยะไปแล้ว เพราะตามปกติแล้วคนที่มาซื้อหนังสือ หากพบว่ามีตำหนิเพียงเล็กน้อยก็แทบไม่มีใครอยากซื้อ แต่นี่สภาพหนังสือกลับยับเยินราวกับผ่านสงครามมาเลยทีเดียว

หลังจากวางสาย พี่เปิ้ลจึงเดินเข้าไปถามน้องมอสว่าคุยอะไรกับน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอป น้องมอสเล่าว่าน้องผู้หญิงคนนั้นน่าจะอยู่ในวัยมัธยมและมาทำงานพาร์ทไทม์ โดยเธอแนะนำว่าหนังสือที่ถูกทำลายทั้งหมดไม่ควรนำไปทิ้ง แต่ให้แยกออกไปวางไว้อีกโต๊ะหนึ่ง เพราะอย่างไรก็ยังสามารถขายได้

น้องมอสจึงเป็นคนจัดการแยกหนังสือที่เสียหายออกมา เนื่องจากเห็นว่าพี่เปิ้ลกำลังอยู่ในอารมณ์โมโห อีกทั้งน้องมอสเองก็มีประสบการณ์ออกบูธขายสินค้าตามสถานที่ต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง จึงมีความเชื่อว่าหากคนในพื้นที่แนะนำอะไรมา ก็ควรลองเชื่อและทำตามดูจะดีกว่า จึงนำหนังสือที่เสียหายไปแยกวางไว้อีกโต๊ะตามคำแนะนำของน้องผู้หญิงคนนั้น

เมื่อถึงเวลา 10 โมงตรง ทางตลาดก็เปิดให้ผู้คนเข้ามาภายในฮอลล์ได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้พี่เปิ้ลประหลาดใจอย่างมาก เพราะคนที่เดินเข้ามาไม่ได้มีเพียงหลักสิบ แต่กลับมีจำนวนมากถึงหลักร้อย ต่างคนต่างวิ่งกรูกันเข้ามาหยิบสินค้า และจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว ทุกบูธต่างมีลูกค้าเข้ามารุมซื้อ ไม่มีร้านไหนที่ขายไม่ได้เลยแม้แต่ร้านเดียว

พี่เปิ้ลถึงกับประหลาดใจ เพราะสินค้าขายดีมากจนต้องคอยเติมหนังสือเข้าร้านอยู่ตลอด เมื่อกลับมาคำนวณเงินที่ขายได้ก็พบว่า ต่อให้ขายเพียงช่วงแรกและหยุดไปอีก 6 วัน เธอก็ได้กำไรแล้ว

พี่เปิ้ลจึงเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นไปได้อย่างไร หรือสถานที่แห่งนี้อาจมีความต้องการหนังสือสูงมาก แม้แต่หนังสือที่ยับเยินหรืออยู่ในสภาพไม่สวยงามก็ยังมีคนซื้อ โดยไม่มีใครแสดงท่าทีรังเกียจหรือมีปัญหาอะไรเลย

   เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย บูธของร้านอื่น ๆ ต่างทยอยปิดกันหมดแล้ว พี่เปิ้ลจึงเริ่มสังเกตเห็นว่ากลุ่มคนที่เฝ้าร้านในคืนก่อนหน้านี้ไม่ใช่กลุ่มเดียวกับคนที่เธอพบในช่วงกลางวัน ตอนแรกเธอคิดว่าทุกคนอาจมีการสลับกะกัน แต่กลับไม่ใช่ เพราะพ่อค้าแม่ค้าจากทุกบูธต่างเก็บของกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงร้านของพี่เปิ้ลและร้านกิฟต์ชอปเท่านั้น

จนกระทั่งเวลาประมาณ 6 โมงเย็น เกือบ 1 ทุ่ม น้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เตรียมสะพายกระเป๋า ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาพี่เปิ้ลและถามว่า

“กลับบ้านไหมคะ”

โดยปกติของร้านพี่เปิ้ลแล้วหากงานเลิก 2 ทุ่ม จะเริ่มทยอยปิดบูธในช่วงประมาณ 1 ทุ่มครึ่ง แล้วจึงกลับบ้านตามเวลา พี่เปิ้ลจึงตอบไปโดยไม่ได้คิดอะไร ว่า

“น้องจะกลับก็กลับไปสิ ก็พี่ยังไม่ปิด”

น้องผู้หญิงจึงสวนกลับมาว่า “เตือนแล้วนะ”

คำตอบนั้นทำให้พี่เปิ้ลเริ่มรู้สึกตะหงิดใจ แต่ในระหว่างที่กำลังจะนำผ้าสีดำมาคลุมสินค้า น้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็พูดเตือนขึ้นมาอีกครั้งว่า “ที่นี่เราไม่คลุมของกันนะคะ”

พี่เปิ้ลยังคงตอบกลับไปว่า “ก็เรื่องของน้อง แต่พี่จะปิดบูธ”

น้องผู้หญิงจึงย้ำอีกครั้งว่า “เตือนแล้วนะคะ”หลังจากพูดจบ น้องผู้หญิงก็เดินกลับไป

ในวันนั้นพี่เปิ้ลตัดสินใจปิดบูธในเวลา 2 ทุ่มพอดี ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่คนละฝั่งกับโกดัง แต่เมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมา เธอกลับพบกับกลุ่มคนแก่กลุ่มเดิมที่เคยเห็นในวันแรก กำลังกลับเข้ามาจัดของกันอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม พี่เปิ้ลไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือพูดคุยกับใคร ก่อนจะเดินกลับออกไปตามปกติ

เช้าวันถัดมา เมื่อเดินทางมาถึงร้าน และเปิดผ้าคลุมออก พี่เปิ้ลก็พบว่าผ้ามีลักษณะเหนียวเหนอะหนะผิดปกติ เมื่อใช้มือลูบดูจึงรู้สึกเหมือนมีใครนำน้ำมาราดใส่อีกครั้ง โดยเป็นคราบเหนียว ๆ คล้ายมีดินผสมอยู่ด้วย แต่สิ่งที่แปลก คือหนังสือทั้งหมดกลับไม่ได้รับความเสียหายเลย ยังคงอยู่ในสภาพดี และปลอดภัยทุกเล่ม พี่เปิ้ลจึงเก็บผ้าออกตามปกติ

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นกลับแตกต่างจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง เพราะแม้จะมีลูกค้าเดินเข้ามาภายในฮอลล์เป็นร้อยคน แต่กลับไม่มีใครซื้อหนังสือของเธอเลยแม้แต่เล่มเดียว ทำให้พี่เปิ้ลเริ่มเกิดความสงสัยว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ขายดีจนแทบเติมสินค้าไม่ทัน

วันนั้นพี่เปิ้ลยังคงขายของจนถึงช่วงเกือบ 2 ทุ่มเช่นเคย และน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เดินเข้ามาชวนกลับบ้านพร้อมกันอีกครั้ง แต่พี่เปิ้ลเลือกที่จะบอกให้น้องกลับไปก่อน เพราะเธอยังขายหนังสือไม่ได้เลยสักเล่ม จึงอยากรออยู่ที่ร้านต่ออีกหน่อย ก่อนกลับน้องผู้หญิงได้กำชับว่า วันนี้ไม่ต้องคลุมผ้านะ พร้อมพูดประโยคเดิมอีกครั้งว่า

“หนูเตือนแล้วนะ”

ในวันนั้นพี่เปิ้ลไม่ได้คลุมผ้าตามคำเตือน เพราะผ้าที่ใช้อยู่ก่อนหน้านี้เหนียวเหนอะหนะจนไม่สามารถนำมาใช้ได้แล้ว อีกทั้งเธอยังกังวลว่าหากนำผ้าที่สกปรกไปคลุมหนังสือ อาจทำให้หนังสือเลอะเทอะตามไปด้วย

   เมื่อถึงเวลา 2 ทุ่ม พี่เปิ้ลก็เดินไปเข้าห้องน้ำเช่นเคย โดยในครั้งนี้เธอลืมสิ้นถึงคำเตือนต่าง ๆ ที่เคยได้รับไป ในระหว่างที่กำลังเดินออกจากห้องน้ำกลับมีบางอย่างดลใจให้เธอเดินไปทางบูธกิฟต์ชอป ซึ่งร้านดังกล่าวมีแผงเหล็กสูงกั้นเอาไว้ โดยสามารถเลือกดูสินค้าจากด้านนอกได้

พี่เปิ้ลจึงเดินเข้าไปชะโงกหน้ามองบริเวณตำแหน่งที่น้องบูธกิฟต์ชอปมักจะนั่งอยู่ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอตกใจแทบสิ้นสติ เพราะหญิงที่เธอเคยพบเห็นจั้งแต่คืนวันที่เข้ามาจัดของ กลับกลายเป็นรูปหน้าศพที่ถูกนำมาวางไว้บนพื้น พร้อมระบุวันมรณภาพเอาไว้อย่างชัดเจน ซึ่งเมื่อตรวจดูแล้วพบว่าเธอเสียชีวิตมาเป็นเวลาหลายปี ไม่ใช่เพิ่งเสียชีวิตไปเพียง 2-3 วันอย่างแน่นอน

พี่เปิ้ลตกใจอย่างมาก รีบหันกลับไปหาน้องมอส พร้อมบอกให้น้องวิ่งออกไปจากสถานที่แห่งนี้ทันที ก่อนที่ตัวเธอเองจะรีบวิ่งตามออกไปด้วย แต่ในจังหวะนั้นกลับนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เก็บของ และกุญแจรถก็ยังวางอยู่ภายในบูธ จึงหันไปบอกให้น้องมอสเข้าไปเอาของด้วยกัน

แต่น้องมอสกลับบอกให้พี่เปิ้ลเข้าไปเอาเอง พร้อมย้ำว่าเขาเคยเตือนเธอแล้วว่าให้ออกจากสถานที่แห่งนี้ก่อน 2 ทุ่ม อีกทั้งน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เตือนเธออยู่ทุกวัน แต่พี่เปิ้ลกลับเลือกเมิน ไม่สนใจคำเตือนเหล่านั้นมาตลอด

ถึงอย่างนั้นพี่เปิ้ลก็ยังตัดสินใจใจดีสู้เสือ เดินกลับเข้าไปเอาของที่ลืมไว้ โดยปกติเธอจะเก็บกระเป๋าไว้บริเวณใต้โต๊ะ เมื่อกลับไปถึงบูธจึงรีบก้มลงหาของและคว้าสิ่งของทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เธอหวาดผวายิ่งกว่าเดิม เพราะคนทั้งหมดที่เคยพบในคืนแรกต่างกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอย่างครบทีม!

ไม่ว่าจะเป็นคุณตาร้านหนังสือ คุณยาย และหลานจากร้านหนังสือ หรือคุณแม่ลูกอ่อน รวมถึงหญิงเจ้าของบูธกิฟต์ชอปที่เธอเห็นว่าเป็นรูปหน้าศพไปก่อนหน้านี้ เธอคนนั้นยังคงเหมือนเดิมแทบทุกประการ แม้แต่เสื้อผ้าที่เจ้ใส่ก็ยังเป็นชุดเดียวกับในรูปหน้าศพ เป็นเสื้อลายเสือดาว และเจ้ก็เขายังคงจัดข้าวของภายในร้านตามปกติ

แต่สิ่งที่ทำให้พี่เปิ้ลหวาผวา คือภาพที่เจ้คนนั้นที่กำลังยืดคอ พร้อมใช้ลิ้นเลียสิ่งของ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้เธอ! ด้วยความตกใจ พี่เปิ้ลจึงรีบวิ่งหนีออกจากสถานที่แห่งนั้นทันที ก่อนจะขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมโทรศัพท์ไปเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้พี่สาวฟัง และบอกว่าจะไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว เพราะถูกผีหลอกและต้องการกลับบ้านทันที

แต่พี่สาวกลับต่อว่าเธอ เพราะหนังสือทั้งหมดก็ยังอยู่ที่บูธ จะทิ้งไว้แบบนั้นไม่ได้ ต้องกลับไปนำของทั้งหมดกลับมาด้วย อย่าทำอะไรแบบนี้ อย่างไรก็ตามพี่สาวเองก็ดูเหมือนจะยังมีความรู้สึกก้ำกึ่ง ราวกับไม่แน่ใจว่าจะเชื่อเรื่องที่พี่เปิ้ลเล่าหรือไม่ จึงบอกให้เธอลองกลับไปขายของอีกสักวันก่อน

พี่เปิ้ลจึงจำใจกลับเข้าไปขายของกับน้องมอสอีกครั้งตามเดิม แต่สิ่งที่พบในวันนั้นก็ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ เพราะเมื่อไม่ได้คลุมผ้าไว้ หนังสือทั้งหมดก็กลับมาอยู่ในสภาพเละเทะราวกับร้านเพิ่งผ่านสงครามมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นกลับสามารถขายหนังสือได้หมด ในวันเดียวกันนั้นพี่เปิ้ลได้แจ้งกับทางตลาดอย่างชัดเจนว่า เธอจะอยู่ไม่ครบ 7 วัน และวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เข้ามาขายของในสถานที่แห่งนี้

ช่วงบ่ายก่อนเดินทางกลับ ร้านอื่น ๆ ต่างทยอยเก็บของและขนสินค้ากลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปเช่นเคย ซึ่งครั้งนี้เธอก็เดินเข้ามาถามพี่เปิ้ลด้วยประโยคเดิมว่า

“วันนี้กลับบ้านไหมคะ?”

พี่เปิ้ลตอบกลับไปทันทีว่า “กลับ” ก่อนจะรีบเก็บของและขนสินค้าทั้งหมดกลับบ้าน ระหว่างนั้นน้องผู้หญิงคนดังกล่าวดูเหมือนจะยืนรอเธออยู่ พี่เปิ้ลจึงตัดสินใจถามน้องว่ามีอะไรอยากเล่าให้ฟังหรือไม่ เพราะเธอเองก็อยากรู้ว่าที่นี่เป็นอย่างไรกันแน่

ก่อนจะตอบคำถาม น้องผู้หญิงกลับเลือกถามพี่เปิ้ลก่อนว่า “พี่เห็นอะไรบ้าง?”

พี่เปิ้ลจึงเริ่มเล่าถึงคุณตาที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เมื่อน้องได้ฟังก็เพียงพยักหน้ารับ โดยไม่ได้แสดงความประหลาดใจใด ๆ จากนั้นพี่เปิ้ลจึงเล่าถึงคุณยาย คุณแม่ลูกอ่อน ที่เธอเคยพบเห็นในคืนแรกเธอไม่ได้ท่าทีใดใด

จนกระทั่งเมื่อพูดถึงหญิงที่บูธกิฟต์ชอป น้องผู้หญิงกลับถามขึ้นมาว่าเขาคนนั้นมีลักษณะเป็นอย่างไร พี่เปิ้ลจึงเล่าถึงรูปร่างหน้าตาและเสื้อผ้าที่เธอเคยเห็น ก่อนที่น้องผู้หญิงจะตอบกลับมาว่า

“นั่นแม่ของหนูเอง”

น้องผู้หญิงเล่าว่า ในช่วงที่แม่เสียชีวิต แม่ของเธอมีหนี้สินติดค้างกับเจ้าของตลาดแห่งนี้ ตามความเชื่อทางตลาดจึงมีการมาขอดวงวิญญาณของแม่ไปใช้ทำคุณไสย เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับการยกหนี้ให้ น้องจึงมักเดินทางมาเฝ้าบูธอยู่ทุกวัน เพราะต้องการพบแม่ของตัวเองอีกครั้ง แต่ที่ผ่านมาเธอกลับไม่เคยพบแม่เลย อย่างไรก็ตาม เมื่อมีบูธใหม่ ๆ เข้ามาตั้งขายสินค้า กลับกลายเป็นว่าคนเหล่านั้นมักจะได้พบเห็นแม่ของเธออยู่เสมอ

นอกจากนี้น้องผู้หญิงยังเล่าให้พี่เปิ้ลฟังอีกว่า พื้นที่ทั้งหมดที่ตลาดแห่งนี้ตั้งอยู่ แท้จริงแล้วเคยเป็นป่าช้ามาก่อน แต่เป็นป่าช้าที่มีเจ้าของ ซึ่งก็คือเจ้าของตลาดแห่งนี้เอง โดยเจ้าของตลาดต้องการลองทำธุรกิจ จึงนำพื้นที่ดังกล่าวมาบริหารจัดการ และปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นตลาดอย่างที่เห็นในปัจจุบัน

ไม่เพียงเท่านั้น เจ้าของตลาดแห่งนี้ยังเป็นคนเล่นของ โดยมีการฝึกวิชาในลักษณะเมตตามหานิยม เพื่อให้ผู้ที่ทำการค้าขายมีความร่ำรวย และขายของได้ดี แต่คนที่ถูกนำมาเป็นหนูทดลองในวิชาดังกล่าวกลับเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่เข้ามาขายของภายในตลาดแห่งนี้

จากข้อมูลที่น้องผู้หญิงเล่า เจ้าของตลาดต้องการพิสูจน์ว่าหากทำคุณไสยด้วยวิธีนี้แล้ว จะสามารถทำให้คนขายของดีขึ้นจริงหรือไม่ แต่เนื่องจากเจ้าของตลาดไม่ได้เป็นหมอผี และไม่ได้มีความเชี่ยวชาญด้านคุณไสยมากถึงขั้นทำเป็นอาชีพ สิ่งที่ทำจึงมีผลอยู่ได้เพียง 7 วันเท่านั้น ไม่สามารถทำให้ผู้ค้าขายร่ำรวยได้ตลอดเวลา

นี่จึงเป็นที่มาของการกำหนดให้พ่อค้าแม่ค้าเข้ามาขายของได้ 7 วัน แล้วต้องเว้นไปอีก 7 วัน โดยช่วงเวลาที่ให้หยุดนั้นเป็นการพักตัวของเจ้าของตลาด ก่อนจะกลับมาทำพิธีใหม่อีกครั้งเป็นเวลา 7 วัน และวนเวียนอยู่ในลักษณะนี้เรื่อยไป

ส่วนบูธที่อยู่ได้ก็เป็นบูธที่ทราบอยู่แล้วว่าตนเองจะได้กำไร จึงเลือกเก็บร้านและกลับไปตั้งแต่ช่วงบ่าย เพราะเพียงแค่ขายสินค้าในช่วงเช้าก็สามารถทำกำไรได้แล้ว สำหรับลูกค้าที่เดินเข้ามาซื้อสินค้าภายในฮอลล์ ยืนยันว่าทั้งหมดเป็นลูกค้าจริง ๆ เป็นคนจริง ๆ แต่ไม่สามารถทราบได้ว่าพวกเขาเป็นใคร มาจากไหน

ถึงอย่างนั้นก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่พี่เปิ้ลไม่สามารถหาคำตอบได้จนถึงทุกวันนี้ นั่นคือเหตุใดผู้คนจำนวนมากจึงพากันเข้ามาซื้อหนังสือที่อยู่ในสภาพไม่สมประกอบ บางเล่มยับเยิน บางเล่มถูกฉีกขาด หรือแม้แต่หนังสือที่มีร่องรอยเหมือนถูกเหยียบย่ำมาแล้วก็ตาม แต่กลับยังมีคนยอมจ่ายเงินซื้อไปโดยไม่มีใครแสดงท่าทีผิดปกติ

พี่เปิ้ลยืนยันว่าการขายของในสถานที่แห่งนี้ขายดีจริง ๆ ขนหนังสือมาเต็มคันรถตู้ แต่เมื่อถึงเวลาขากลับกลับสามารถขนคนกลับแทนได้ เนื่องจากหนังสือทั้งหมดถูกขายออกไปจนหมดแล้ว

อย่างไรก็ตาม แม้การขายของในครั้งนั้นจะสร้างกำไรได้มากมายเพียงใด แต่หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ร้านของพี่เปิ้ลก็ไม่เคยกลับไปเปิดขาย หรือทำการค้าในสถานที่แห่งนั้นอีกเลย

 (เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)