เรื่องเล่าจากมิวสิค 'เปรตเเถวบ้าน' l อังคารคลุมโปง X ปลายฟ้า-มิวสิค [ 11 พ.ย.2568 ]

03 เม.ย. 2026

เรื่องเล่าจากคุณเเรก 'คุ้งผีโหย' l อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตน์ [ 24 มี.ค.2569 ]

ท้าทายคำเตือนจากคนโบราณ ‘คุ้งน้ำต้องห้าม’ ที่อย่าไปจับปลาเด็ดขาด!! ตอนนั้นออกไปหาปลาแย่งกลับชาวบ้าน แต่คิดได้ว่าไม่อยากกลับบ้านมือเปล่า เลยแอบฝ่าฝืนไปหาปลาที่คุ้งต้องห้าม แต่การจับปลาครั้งนี้ไม่เหมือนเคย เพราะสิ่งได้กลับมาไม่ใช่สิ่งที่มีชีวิต แต่กลายเป็นความหลอนที่ตามติดจนไม่ลืม...เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตล์ (24 มี.ค. 2569)’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจมดดำ’ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘คุ้งผีโหย’ คุณแรก ได้มาเล่าเรื่องราวของของ ‘ตาถึก’ ในสมัยที่ตายังหนุ่ม ก็ได้ใช้ชีวิตตามปกติของคนชนบท ไม่ว่าจะเป็นการจับปลา ปลูกข้าว ทำไร่ทำสวน ด้วยความที่ต้องพายเรือไปหาปลามาทำอาหารแย่งกับชาวบ้าน ตาถึกจึงคิดได้ว่า มีอยู่ที่นึงเป็นคุ้งน้ำ เหมือนลำคลองขนาดกลาง ที่ฝั่งนึงอยู่ติดกับกำแพงวัด และอีกฝั่งเป็นป่าช้า โดยคนโบราณบอกว่า คุ้งตรงนั้นห้ามใครก็ตามไปจับปลามากินเด็ดขาด ไม่งั้นจะโดนวิญญาณตามหลอกหลอน…แต่ด้วยความที่วันนั้น ตาถึกจับปลาไม่ได้เลยสักตัวจึงคิดว่า ไม่อยากกลับบ้านมือเปล่าจึงได้ชวนเพื่อนอีกคนไปลองจับปลาที่คุ้งนั้นดู เพราะคิดว่าคนอื่น ๆ คงไม่ไปกัน และต้องมีปลาเหลืออยู่เยอะแน่ หลังจากนั้นตาถึกกับเพื่อนก็ได้พากันพายเรือไปที่คุ้งนั้นทันที ซึ่งเมื่อไปถึงก็เห็นว่า มีผักโป่ง ก่อป่า ลอยอยู่เต็มคุ้งไปหมด และแสงไฟในตอนนั้นก็มีมาจากแค่ตะเกียงที่หัวเรือเพียงเท่านั้น เมื่อทั้งคู่พายเรือกันไปเรื่อย ๆ แสงจากตะเกียงที่สาดผ่านความมืด ก็เผยให้เห็นเหมือนกับว่า มีบางสิ่งบางอย่างรูปร่างคล้ายขอนไม้ลอยติดอยู่กับกองผักโป่ง ทั้งคู่จึงช่วยกันเอาไม้พายดันเปิดทางให้สามารถพายเรือไปต่อได้ เพื่อจะได้ไปจับปลาในโซนที่น้ำไม่ลึกมาก แต่เมื่อพายเข้าไปใกล้ ๆ จู่ ๆ ขอนไม้ตรงนั้นก็กลับจมหายลงน้ำไป แล้วผุดขึ้นมาเป็นพรายน้ำ เมื่อเห็นเช่นนั้น ทั้งสองจึงได้พยายามพายเรือออกมา เพราะเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ทั้งคู่ไม่มีทางเลือกจึงต้องพายเรือกลับไปขึ้นทางฝั่งป่าช้าโดยจำเป็น เมื่อทั้งคู่พายเรือกลับหัวเรือไปอีกฝั่ง ตรงหน้าของทั้งคู่กลับมีพรายน้ำผุดขึ้นมาถี่ขึ้นหลายจุด พร้อมส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งทั่วคุ้งน้ำ กลิ่นนั้นลอยตามทั้งสองมาเรื่อย ๆ ปรากฏว่าพอพายถอยหนีห่างออกมาเรื่อย ๆ ดันเจอเข้ากับร่างผู้หญิงไร้ชีพจร ลอยน้ำขึ้นอืดอยู่ และไม่ได้มีเพียงแค่ร่างเดียว ภาพตรงหน้าทำให้ทั้งสองตกใจมาก และรีบช่วยกันพายเรือขึ้นฝั่ง และวิ่งหนีเข้าไปในป่าช้าทันที..เมื่อขึ้นฝั่งสำเร็จ ทั้งสองไปหยุดพักเหนื่อยอยู่ที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ทันใดนั้นทั้งคู่ก็หันไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งหันข้างอยู่ใต้ต้นไม้ ทั้งคู่คุ้นว่าผู้หญิงคนนั้นคือ ยายทอง หรือคนในชุมชนที่รู้จักนั่นเอง ทั้งคู่จึงได้ตะโกนเรียกไป แต่เมื่อยายทองหันมา ทั้งคู่ก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า เนื่องจากในปาก และมือของยายทองนั้นมีกบสด ๆ เป็นตัว ๆ อยู่ ยายทองที่หันมาเห็นทั้งคู่ก็ได้วิ่งหนีเข้าป่าช้าไป ทางฝั่งของตาถึก และเพื่อนก็ตกใจวิ่งหนีกลับไปยันทางเข้าชุมชนทั้งสองเข้าไปในชุมชน ก็ได้วิ่งไปปลุกผู้ใหญ่บ้าน และคนแถวนั้นขึ้นมาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ซึ่งทุกคนในหมู่บ้านก็ไม่มีใครเชื่อในเรื่องที่ตาถึก และเพื่อนเล่า เพราะยายทองนั้นเป็นผู้ป่วยแขนขาอ่อนแรง ต้องนั่งรถเข็นอยู่เสมอ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะออกไปวิ่งในป่าช้าคนเดียวตอนกลางคืน ทั้งคู่ไม่มีทางเลือกจึงได้วิ่งไปเล่าเรื่องที่เจอมาให้หลวงพ่อฟัง หลวงพ่อเมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมด จึงได้ไปเยี่ยมยายทองที่บ้าน และเห็นว่ายายทองก็กำลังนั่งอยู่บนรถเข็นจริง ๆ แต่เมื่อเห็นสภาพของยายทอง หลวงพ่อก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติจากตัวของยายทองจึงได้พรมน้ำมนต์ให้ทันที แต่ด้วยความที่ไม่ใช่กิจของสงฆ์ จึงบอกให้เหล่าลูกหลานไปตามหมอธรรมมารักษาแทน เวลาผ่านไปตาถึก และเพื่อนในทุก ๆ คืนก็แทบจะนอนกันไม่ได้ เพราะจะมีเสียงเหมือนมีคนมาเรียกอยู่ที่ลานหน้าบ้านอยู่เสมอ ทำให้ทั้งสองคิดว่าหากอยู่แบบนี้ต่อไปคงอยู่ไม่ได้แน่ ๆ เลยได้นำเรื่องนี้ไปเล่าให้หลวงพ่อฟัง หลวงพ่อเมื่อได้ยินเรื่องราวจึงได้แนะนำให้ทั้งสองไปบวช เพราะเหมือนว่าเขาต้องการจะให้ทั้งคู่ไปอยู่ด้วย ทั้งสองจึงได้ตัดสินใจไปบวชอย่างไม่ลังเล และคุ้งผีโหยนั้นก็กลายเป็นตำนานที่เป็นที่ล่ำลือต่อไป..(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

31 ต.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณโคโค่ ‘พี่สม’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

หญิงผมสั้นสวมชุดนอนโบราณตามหลอกหลอนตั้งแต่เด็ก ทำพิธีตัดกรรมก็แล้ว ทำบุญส่งให้ไปเกิดก็แล้ว แต่กลับเจอหนักกว่าเดิม! ถึงขั้นมายืนประชิด เอาหน้ามาเกยไหล่ขณะวิ่ง หรือแท้จริงแล้ว…เธอไม่ได้ต้องการแค่ส่วนบุญ แต่ต้องการอะไรกันแน่!เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจเเนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า‘พี่สม’ ‘คุณโคโค่’ ได้ถ่ายทอดประสบการณ์สุดหลอนที่เกิดขึ้นภายในบ้านของเธอ ซึ่งไม่ใช่เพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่พบเจอเหตุการณ์ประหลาด เพราะยังมีคนในบ้านอีกหลายคนที่เคยพบเห็นสิ่งเดียวกัน โดยเรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นตั้งแต่เธอยังเป็นทารกคุณโคโค่เล่าว่า เธอรู้จักพี่ผู้หญิงคนหนึ่งมาตั้งแต่เด็กจนเติบโตขึ้นมา โดยย้อนกลับไปในช่วงที่เธอยังเป็นทารก คุณแม่เคยเล่าให้ฟังว่าในวัยเด็กคุณโคโค่ มีอาการร้องไห้อย่างหนักในวันพระอยู่เป็นประจำ และเป็นการร้องไห้ที่ไม่สามารถหยุดได้ง่าย ๆ จนคุณแม่ของเธอต้องพาไปพบแพทย์ รวมถึงพาไปหาพระเพื่อหาสาเหตุของอาการดังกล่าว ซึ่งผู้คนรอบข้างต่างให้ความเห็นตรงกันว่า อาการของเธออาจคล้ายกับภาวะ“โคลิก” หรืออาการร้องไห้เป็นเวลานาน และเวลาประจำของทารกแต่สิ่งที่น่าประหลาดใจ คือเมื่อเวลาผ่านพ้นเที่ยงคืนของวันพระไป คุณโคโค่จะหยุดร้องไห้ทันทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้คุณแม่จดจำเรื่องราวนี้ไว้ แต่ก็ไม่ได้ติดใจ หรือพูดถึงอีกจนกระทั่งคุณโคโค่เติบโตขึ้นมาในช่วงวัยประถม เธอเริ่มมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวอยู่ภายในบ้าน โดยมีลักษณะเป็นผู้หญิงผมสั้น สวมชุดเดรสยาวที่มีลวดลายค่อนข้างโบราณให้ความรู้สึกคล้ายกับชุดนอนของผู้สูงอายุ และเป็นสีน้ำตาลอ่อนในตอนนั้นคุณโคโค่ยังเป็นเด็ก และมองว่าตัวเองเป็นคนที่มีจินตนาการค่อนข้างสูง จึงคิดไปว่าอาจจะมีเพื่อนในจินตนาการอยู่ภายในบ้านจริง ๆ เธอไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว หรือคิดว่าเป็นเรื่องผิดปกติ อีกทั้งยังคิดว่าหากนำเรื่องนี้ไปเล่าให้คุณแม่ฟัง ก็คงถูกมองว่าเป็นเพียงจินตนาการของเด็กเท่านั้น จึงเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวเอง แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงมัธยมปลาย เหตุการณ์กลับเริ่มชัดเจนขึ้น เพราะคุณโคโค่เห็นผู้หญิงคนดังกล่าวบ่อยครั้งกว่าเดิม และสามารถสังเกตเห็นรูปร่างลักษณะของเธอได้ชัดเจนมากขึ้น โดยสิ่งหนึ่งที่น่าสังเกต คือเธอมักจะปรากฏตัวในช่วงเวลาที่คุณโคโค่อยู่เพียงลำพัง โดยเฉพาะในช่วงที่เธอเปิดรายการเล่าเรื่องผีอย่าง ‘อังคารคลุมโปง’ ฟังอยู่ ก็ยิ่งพบเห็นผู้หญิงคนนี้บ่อยขึ้นในช่วงแรกคุณโคโค่ พยายามหาเหตุผลให้กับตัวเองว่าอาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้า หรือการรับชมรายการเกี่ยวกับเรื่องผีมากจนเกินไปทำให้เกิดภาพหลอน หรือจินตนาการขึ้นมา เธอจึงเลือกที่จะใช้ชีวิตตามปกติ และคิดเสียว่าหากเห็นผู้หญิงคนนี้อีก ก็คงเป็นเหมือนการมีเพื่อนอยู่ในบ้านอีกคนหนึ่งที่สำคัญ คือผู้หญิงคนดังกล่าวยังคงมีรูปร่างหน้าตา และสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิมทุกครั้งที่ปรากฏตัว ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลยกระทั่งเมื่อคุณโคโค่ เข้าสู่ช่วงวัยมหาวิทยาลัย เหตุการณ์กลับทวีความถี่ และรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เธอเล่าว่าตนเองเริ่มฝึกดูดวงมาเป็นระยะเวลาประมาณ 4 ปี และเริ่มเปิดรับดูดวงอย่างจริงจังในช่วงมหาวิทยาลัย แต่สิ่งที่เกิดขึ้น คือทุกครั้งที่เธอเปิดไพ่ดูดวง ผู้หญิงผมสั้นคนเดิมก็มักจะปรากฏตัวให้เห็นอยู่เสมอ จากเดิมที่เคยเห็นเพียงวันละหนึ่งครั้ง ก็เพิ่มขึ้นเป็นสองครั้ง และกลายเป็นสามครั้งในที่สุดเหตุการณ์นี้ทำให้คุณโคโค่เริ่มรู้สึกกังวล และตั้งคำถามกับตัวเองว่า หรือช่วงนี้เธอกำลังดวงตก หรือมีใครบางคนภายในบ้านเข้ามาเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่หรือไม่ เพราะยิ่งนานวันก็ยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัย จนเริ่มคิดว่าคงปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วเธอจึงนำเรื่องราวไปปรึกษาผู้ใหญ่ และเพื่อน ๆ เพื่อหาทางรับมือ พร้อมตั้งข้อสงสัยว่า การที่เธอเปิดรับดูดวง และเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องกรรมของผู้อื่นมากเกินไป อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้พบเจอเหตุการณ์เหล่านี้หรือไม่? ท้ายที่สุดคุณโคโค่ ตัดสินใจเดินทางไปทำพิธีตัดกรรม ณ วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร เพื่อให้ตัวเอง และคนในครอบครัวที่รับรู้เรื่องราวดังกล่าวรู้สึกสบายใจมากขึ้นหลังจากทำพิธีเสร็จสิ้น ผู้หญิงปริศนาคนนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยนานถึง 6 เดือน แต่เมื่อพ้นช่วงเดือนที่ 6 ไปแล้ว วิญญาณผู้หญิงคนเดิมกลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง !ครั้งนี้คุณโคโค่รู้สึกเครียด และหวาดกลัวมากกว่าเดิม เพราะตลอดระยะเวลา 6 เดือนที่ผ่านมา เธอได้หยุดรับดูดวงไปแล้ว แต่การกลับมาของผู้หญิงคนนี้กลับดูน่ากลัวกว่าเดิมด้วย เพราะจากที่ก่อนหน้านี้เธอมักพบเห็นอยู่บริเวณห้องนั่งเล่นภายในบ้าน ครั้งนี้กลับไปปรากฏตัวให้เห็นภายในรถยนต์ระหว่างที่เธอกำลังเดินทางกลับบ้านนอกจากนั้น คุณโคโค่ยังเล่าถึงบรรยากาศภายในบ้านว่า บ้านของเธอมีบันไดเชื่อมขึ้นไปยังห้องโถง และบริเวณบันไดจะมีม่านผืนยาวกั้นอยู่ ซึ่งเป็นจุดที่สามารถเดินขึ้นลงได้ตามปกติ แต่กลับมักมีเสียงไม้ลั่นดังขึ้นอยู่เสมอ คล้ายกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินขึ้นลงบันได ทั้งที่ไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น จนกระทั่งวันหนึ่ง แม่บ้านที่ทำงานอยู่ภายในบ้านได้เดินมาบอกกับคุณโคโค่ว่า “โอ๊ยโคโค่ป้าโดนผีหลอก” สิ่งที่ทำให้คุณโคโค่ตกใจ คือแม่บ้านไม่เคยรับรู้เรื่องราวที่เธอพบเจอมาก่อน แต่กลับเล่าว่าในวันนั้นขณะที่กำลังเดินขึ้นไปเพื่อปิดม่านผืนยาวบริเวณบันได ซึ่งเป็นช่วงเวลากลางวัน จู่ ๆ ก็พบผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งปรากฏตัวอยู่ตรงบันไดเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้แม่บ้านตกใจ และหวาดกลัวเป็นอย่างมาก จนไม่กล้าปิดม่านบริเวณนั้นอีกเลย เพราะหลังจากเกิดเหตุการณ์ก็ไม่มีใครกล้าขึ้นไปบริเวณดังกล่าว ทำให้ต้องเปิดม่านทิ้งไว้ตลอดเวลาเมื่อได้ยินเรื่องราวจากแม่บ้าน คุณโคโค่จึงรีบโทรศัพท์ไปหาเพื่อน แต่ด้วยความที่ไม่อยากทำให้ตัวเองรู้สึกกลัวไปมากกว่านี้ เธอจึงพยายามเล่าเรื่องดังกล่าวในลักษณะติดตลก โดยพูดกับเพื่อนว่า “เออเนี่ยที่บ้านเจอผีอ่ะอุ๊ยตื่นเต้นมาก ไม่รู้ว่าชื่ออะไรอ่ะ คิดชื่อให้อะไรดี ชื่อสม รึกันเพราะว่าแต่งตัวแก่ดี”นอกจากนี้ เธอยังแอบคิดขึ้นมาว่า หรือการที่เธอไปล้อเลียนหรือเรียกชื่อวิญญาณผู้หญิงคนนี้เล่น ๆ จะทำให้เขาไม่พอใจหรือไม่? เพราะระหว่างที่คุยกับเพื่อน เธอยังพูดติดตลกไปอีกว่า “พี่สมอย่าออกมาหลอกกันสิ คนกลัวไม่ต้องออกมาหรอก” คุณโคโค่เล่าว่า ตลอดเวลาที่พบเห็นผู้หญิงคนนี้ เธอไม่เคยเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายแบบตรง ๆ เลย ลักษณะการปรากฏตัวจะเป็นการที่เธอเหลือบไปเห็นโดยบังเอิญ คล้ายกับอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจมายืนจ้องหน้าหรือเผชิญหน้ากับเธอโดยตรง ทำให้จนถึงตอนนั้นคุณโคโค่ก็ยังไม่ทราบว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร และมีที่มาที่ไปอย่างไรด้วยความสงสัย และต้องการหาคำตอบ เธอจึงตัดสินใจลองไปดูดวงกับหมอดูสายลี้ลับท่านหนึ่ง ซึ่งเปิดดูดวงผ่านไลฟ์สดโดยเฉพาะก่อนตัดสินใจ คุณโคโค่ยอมรับว่ามีความลังเลอยู่ไม่น้อย เพราะกลัวว่าหากได้รู้คำตอบแล้ว อาจทำให้เรื่องราวที่เดิมทีไม่ได้ส่งผลกระทบมากนัก กลับทวีความรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เธอจึงมีความคิดตีกันอยู่ในหัวว่าจะดูดีหรือไม่ แต่ท้ายที่สุดก็รวบรวมความกล้าและตัดสินใจเข้าไปถามแม่หมอท่านนั้นโดยเธอเลือกถามตรง ๆ ผ่านการเปิดไพ่ว่า “พี่ผู้หญิงที่เห็นในบ้านเนี่ยเขาเป็นใครหรอคะ”แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้เธอถึงกับชะงัก เพราะแม่หมอตอบกลับมาสั้น ๆ ว่า “ผี” คุณโคโค่จึงถามต่อไปว่า แล้วผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไรจากเธอ ซึ่งแม่หมอได้ให้คำตอบว่า “เขาต้องการให้เราช่วยเหลือเขาอยู่ตรงนี้มานานมาก ๆ” พร้อมอธิบายว่า วิญญาณผู้หญิงคนดังกล่าวน่าจะอยู่บริเวณนี้มาตั้งแต่ก่อนที่บ้านของคุณโคโค่จะถูกสร้างขึ้น และดูเหมือนว่าจะมีบ่วงหรือสิ่งที่ติดค้างอยู่ ทำให้ไม่สามารถไปไหนได้ ต้องการให้ใครสักคนเข้ามาช่วยปลดปล่อย แต่ที่ผ่านมาไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือหลังจากได้ยินคำตอบดังกล่าว คุณโคโค่ก็ยิ่งเกิดความสงสัย และไม่เข้าใจว่าเหตุใดเรื่องราวจึงกลายเป็นเช่นนี้ แต่ในระหว่างที่เธอกำลังรอฟังคำอธิบายเพิ่มเติม จู่ ๆ แม่หมอก็พูดขึ้นมาว่า “ไม่ได้ ๆ พี่ต้องลงไลฟ์ก่อนแค่นี้ก่อนนะ” ทำให้คุณโคโค่ยังคงไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน และไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไรต่อไปอย่างไรก็ตาม เธอไม่ยอมแพ้และตัดสินใจเข้าไปปรึกษาหมอดูอีกท่านหนึ่งผ่านไลฟ์สดอีกช่อง โดยครั้งนี้เธอถามไปว่า “ที่อยากให้ช่วยอ่ะให้อยากช่วยอะไร” แม่หมอท่านใหม่จึงเริ่มเปิดไพ่และให้คำตอบว่า “พี่เค้าอยากไปเกิดนะ ทำบุญให้หน่อยได้ไหม” พร้อมแนะนำให้ทำบุญในลักษณะของการไถ่ชีวิตโคกระบือ หรือทำบุญเกี่ยวกับเด็ก โดยบอกกับเธอว่า “ทำให้เขาหน่อยนะ เขาอยากไปเกิด” เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณโคโค่รู้สึกสงสารวิญญาณผู้หญิงคนดังกล่าวเป็นอย่างมาก แต่ในขณะเดียวกันก็เกิดความกังวลว่าจะต้องทำบุญอย่างไร โดยเฉพาะเมื่อแม่หมอแนะนำให้ไถ่ชีวิตโคกระบือ ซึ่งในขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 22.00 น. แล้ว เธอจึงคิดหนักว่าจะไปหาสถานที่ทำบุญจากที่ไหน และจะต้องใช้เงินจำนวนเท่าไร เพราะในตอนนั้นเธอยังเป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ไม่ได้มีเงินมากมายแต่แล้วคุณโคโค่ ก็นึกขึ้นได้ว่า แม่หมอได้แนะนำอีกทางเลือกหนึ่งคือการทำบุญเกี่ยวกับเด็ก เธอจึงตัดสินใจบริจาคเงินผ่านแอปพลิเคชันในคืนนั้นทันทีหลังจากบริจาคเรียบร้อยแล้ว เธอได้อธิษฐานจิตส่งบุญไปให้วิญญาณผู้หญิงคนดังกล่าว พร้อมกล่าวว่า “เออพี่หนูทำบุญให้แล้วนะ ขอให้บุญนี้ถึงพี่นะ ถ้าพี่มีอะไรติดค้าง ก็ขอให้มันคลี่คลาย อโหสิกรรมต่อกันไม่มีอะไร ติดค้าง แล้วนะคะแล้วก็ไม่ต้องมาแล้ว เขากลัวค่ะ”สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคือ คุณโคโค่รู้สึกว่าบรรยากาศภายในบ้านเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากเดิมที่เคยรู้สึกอึดอัด และเต็มไปด้วยความตึงเครียด กลับกลายเป็นความรู้สึกที่เบาสบาย และปลอดโปร่งขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ เธอจึงกลับเข้าไปในไลฟ์สดของแม่หมอท่านเดิมอีกครั้ง เพื่อสอบถามเพิ่มเติมว่าวิญญาณผู้หญิงคนนั้นได้รับบุญที่เธอทำไปหรือไม่ และตอนนี้มีความสุขดีหรือเปล่า โดยถามว่า “เขาแฮปปี้ไหมเขามีความสุขไหม” แม่หมอจึงตอบกลับมาว่า “เขามีความสุขนะ” พร้อมอธิบายในทำนองว่า วิญญาณผู้หญิงคนดังกล่าวรู้สึกดีใจที่คุณโคโค่ได้ทำบุญส่งไปให้ เมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอเองก็รู้สึกดีใจ และสบายใจขึ้นมาก หากสิ่งที่แม่หมอบอกเป็นความจริง ก็ถือว่าเธอได้ช่วยเหลือผู้หญิงคนนี้แล้วเรื่องราวในตอนนั้นดูเหมือนจะดำเนินมาถึงบทสรุป แต่ความจริงกลับไม่ได้จบลงเพียงเท่านั้นหลังจากทำบุญไปแล้ววันหนึ่ง คุณโคโค่ได้ออกไปวิ่งตามปกติ ซึ่งเป็นกิจวัตรที่เธอมักจะทำเป็นประจำ โดยระหว่างวิ่งเธอก็เปิดเพลงฟังไปด้วย แต่จู่ ๆ กลับรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมายืนอยู่ข้าง ๆ เมื่อเหลือบสายตาไปมอง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลักษณะผิดแปลกไปจากมนุษย์ทั่วไป โดยเธอมีผมสั้น และยื่นใบหน้ามาเกยอยู่บนไหล่ของคุณโคโค่ ระยะห่างระหว่างทั้งสองนั้นใกล้มาก โดยคุณโคโค่ยืนยันว่าอยู่ห่างกันไม่เกินหนึ่งฟุต และจากลักษณะการแต่งกายที่ยังคงเหมือนเดิม ทำให้เธอเชื่อว่าสิ่งที่เห็นน่าจะเป็นวิญญาณผู้หญิงผมสั้นคนเดิมที่เคยปรากฏตัวภายในบ้าน เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้คุณโคโค่ตกใจอย่างหนัก จนเกือบพลัดตกจากลู่วิ่ง เธอจึงรีบกดหยุดเครื่องและวิ่งหนีขึ้นไปยังชั้นบนทันที เพราะไม่สามารถทนอยู่ตรงนั้นต่อไปได้ที่น่าขนลุกไปกว่านั้นคือ เหตุการณ์นี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 2-3 วันก่อนที่เธอจะมาเล่าเรื่องราวผ่านรายการ คุณโคโค่จึงเริ่มตั้งข้อสงสัยว่า หรือการที่วิญญาณผู้หญิงคนดังกล่าวกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง จะเป็นเพราะต้องการกลับมาขอบคุณเธอที่ทำบุญส่งไปให้หรือไม่นอกจากนี้ เธอยังเล่าอีกว่าคนในบ้านที่สามารถมองเห็นผู้หญิงคนดังกล่าวได้ นอกจากตัวเธอเองแล้ว ยังมีพี่ชายอีกคนหนึ่งที่เคยพบเห็นเช่นเดียวกัน แต่คุณโคโค่ถือเป็นคนที่พบเจอมากที่สุดเดิมทีเธอพยายามปล่อยวาง และใช้ชีวิตตามปกติ แต่แล้วก่อนที่ทางรายการ ‘อังคารคลุมโปง’ จะติดต่อมาเพื่อยืนยันการเชิญเธอมาเล่าประสบการณ์ครั้งนี้ กลับเกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นอีกครั้ง เพราะในช่วงก่อนที่เธอจะส่งเรื่องราวเข้ามาทางรายการ คุณโคโค่กลับพบเห็นผู้หญิงคนเดิมถึง 2-3 ครั้ง และแต่ละครั้งยังมีลักษณะที่ชัดเจน และรุนแรงกว่าเดิมอีกด้วยเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า หรือผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องการให้เธอนำเรื่องราวทั้งหมดไปเปิดเผยให้คนอื่นรับรู้หรือไม่ แต่ถึงอย่างนั้นคุณโคโค่ก็ได้ตัดสินใจส่งเรื่องราวเข้ามายังรายการเป็นที่เรียบร้อยแล้วสุดท้ายเหล่าดีเจได้กล่าวปิดท้าย พร้อมบอกคุณโคโค่ว่า หากหลังจากนี้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีก ก็สามารถกลับมาอัปเดตเรื่องราวให้ทางรายการฟังได้เสมอ พร้อมทั้งอวยพรให้คุณโคโค่ และคนในครอบครัวปลอดภัยจากเหตุการณ์ชวนขนหัวลุกที่เกิดขึ้นทั้งหมด(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

30 เม.ย. 2026

เรื่องเล่าจากอาจารย์ฟิล์ม 'พิกัดหลอนซ่อนทาง' l อังคารคลุมโปง X อาจารย์ฟิล์ม [ 21 เม.ย.2569 ]

ก่อนไปถึงจุดหมาย แต่ระหว่างทางอาจทำให้ไปไม่ถึง ขณะขับรถไปงานศพต่างจังหวัดกับเพื่อนในรถ 4-5 คน กลับมีสิ่งแปลก ๆ ทั้ง Google map ค้างไม่บอกพิกัด และเสาไฟทั้งสามที่คนขับเห็นเพียงคนเดียว เมื่อไปถึงคนในหมู่บ้านดันมีคำพูดเตือนอย่างหน้าประหลาดใจ จนสุดท้ายมารู้ความจริงว่า สิ่งที่เห็นไม่ใช่เสาไฟ! เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X อาจารย์ฟิล์ม’ (15 เม.ย. 2569)’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘พิกัดหลอนซ่อนทาง’ ‘อาจารย์ฟิล์ม’ ได้มาเล่าเรื่องราวที่ตนนั้นเจอ ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงโควิดระบาดใหม่ ๆ และเพิ่งเริ่มมีประกาศว่าจะมีการล็อกดาวน์ เรื่องนี้ได้เกิดขึ้นก่อนล็อกดาวน์ ตอนนั้นพ่อของเพื่อนสนิทเสีย จึงต้องรวมตัวกับเพื่อนพากันไปงานศพที่วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดชลบุรี ซึ่งก็ได้รวมตัวกับเพื่อนกัน 4 คน โดยมีอาจารย์ฟิล์ม อาสาเป็นคนขับรถให้ และช่วงนั้นเหมือนจะเริ่มงดเว้นการเดินทาง พวกรถขนส่งก็เริ่มไม่ค่อยมี ในวันที่ทราบเรื่องว่าต้องไปไหว้นั้นก็เป็นช่วงที่ใกล้จะเผาพอดี ทั้งหมดจึงได้รีบนัดไปกันในวันสวดวันสุดท้ายทั้งหมดจึงได้รีบพากันออกเดินทางทันทีก่อนที่ฟ้าจะมืด แต่กว่าจะไปถึงชลบุรีฟ้าก็ได้เริ่มมืดลง ทั้งหมดจึงได้พากันเข้าไปเช็กอินโรงแรมที่จองไว้ก่อนที่จะเร่งเดินทางต่อไปยังวัดให้ทันสวด ระหว่างทางในขณะที่ขับรถอยู่บนถนนใหญ่ รอบข้างก็ไม่ค่อยมีรถคันอื่นขับผ่านสัญจรไปมาสักเท่าไหร่ จะมีเพียงรถขนส่งไม่กี่คันเท่านั้น ระหว่างที่ขับรถ ก็จะให้เพื่อนหนึ่งคนในกลุ่มชื่อ เอก ที่เป็น LGBTQ รับหน้าที่คอยดูแมพให้ และเมื่อขับรถไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ เอกก็ได้พูดขึ้นมาว่า “ฟิล์มช่วยกูหน่อย เอฟมันเป็นอะไรก็ไม่รู้ นั่งพึมพัมอะไรอยู่คนเดียว” อาจารย์ฟิล์มจึงได้หันไปชวนคุยแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบอะไรกลับมาจากเอฟ เลยคิดว่าช่างมัน และหันกลับมาโฟกัสกับการขับรถต่อ ในจังหวะนั้นบรรยากาศรอบข้างก็เริ่มมืดขึ้น อาจารย์ฟิล์มจึงได้หันมองซ้ายขวา หาจุดที่จะเป็นจุดสนใจ เพื่อจำเส้นทางที่ขับมาสำหรับขากลับ ว่าหากเจอจุดนี้ก็จะรู้ได้ว่าเป็นเส้นทางที่ถูกต้อง ทันใดนั้นก็ได้หันออกไปเห็นเสาไฟสูงด้านขวามือ 3 ต้น เลยได้จำไว้ และหันกลับมาขับรถต่อไปยังจุดหมายขณะเดียวกันทางด้านของเอก ก็ยังคงนั่งก้มหน้าพึมพัมอยู่ จนขับไปเรื่อย ๆ เอกก็ได้บอกว่า จะมีทางเลี้ยวซ้ายที่จะผ่านหมู่บ้านนิดนึง และจะถึงวัดเลย ซึ่งก็เลยขับกันไปตามทาง แต่ขับไปยังไงก็ยังไม่ถึงวัดสักที จนเอกก็ได้บอกว่า GPS มันค้าง ทันใดนั้นเอฟก็ได้เงยหน้าขึ้นมา และบอกว่าให้ขับไปข้างหน้าอีกนิดนึง ปรากฏว่าเจอเข้ากับคุณลุงคนหนึ่งที่กำลังปั่นจักรยานสวนมา เอฟจึงได้เปิดกระจกแล้วถามทางกับคุณลุง จึงทำให้รู้ว่าได้ขับเลยวัดมาแล้ว ทั้งหมดจึงได้ถอยกลับไปตามทางที่ลุงบอก เลี้ยวไปไม่กี่ร้อยเมตรก็ได้ถึงวัดที่เป็นจุดหมายปลายทาง แต่กว่าจะมาถึงงานก็สวดเสร็จ ทั้งหมดจึงได้จะพากันเข้าไปไหว้เคารพศพ และขอโทษเพื่อนที่มาช้าจนไม่ทันสวด จังหวะนั้นพวกคุณลุงคุณป้าก็ได้ลุกขึ้นมาต้อนรับ และถามไถ่ทำให้ทั้งหมดใจชื้นขึ้น จากที่รู้สึกผิด และกลัวว่าจะโดนดุ หลังจากที่ไหว้เคารพศพเสร็จ จึงจะไปกินข้าว แต่เอฟก็ได้พูดขึ้นมาว่าตนนั้นถือว่าจะไม่กินข้าวงานศพ ทุกคนเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงได้ตัดสินใจไม่กิน และจะไปหากินข้างนอกพร้อมกันทีเดียว จึงได้ขอตัวลากลับก่อน ทันใดนั้นได้มีคุณป้าคนนึงบอกว่า “พวกหนูอย่าเพิ่งกลับเลย นอนที่นี่กันมั้ย” ทั้งหมดจึงได้ปฏิเสธไปเพราะจองโรมแรมไว้แล้ว สักพักก็ได้มีคุณลุงสัปเหร่อเดินเข้ามาถามหาว่า “ใครเป็นคนขับรถ” อาจารย์ฟิล์มจึงได้ตอบไป แล้วคุณลุงสัปเหร่อคนนั้นก็ได้จูงมือไป และเอาพระพุทธรูปองค์เล็ก ๆ มาใส่ไว้ในมือของอาจารย์ฟิล์ม พร้อมบอกให้เอาสิ่งนี้ไว้ในรถ หลังจากนั้นทั้งหมดจึงได้พากันขับรถกลับในจังหวะที่กำลังจะเลี้ยวรถออกจากวัด ก็ได้เห็นว่าคุณลุงคุณป้ายืนเรียงกันมาส่งอยู่ที่หน้าวัด ทั้งหมดจึงได้สบายใจ และขับรถกลับทางถนนใหญ่เส้นเดิม แต่เหตุการณ์กลับมีเรื่องน่าตกใจตรงที่ว่าไม่ว่าจะขับมาไกลแค่ไหนมองซ้ายขวาก็ไม่เห็นเสาไฟสูง 3 ต้นนั้นเลย เจอเพียงแค่ 2 ต้นเท่านั้นจึงได้หันไปถามเอกว่า เอกเห็น 3 ต้นรึป่าวซึ่งเอกก็บอกว่า เห็นแค่ 2 ต้น ถามแฟน แฟนก็ตอบว่าเห็นแค่ 2 ต้นเอฟจึงได้บอกขึ้นมาว่าอย่าเพิ่งพูดอะไรต่อ ให้ขับไปก่อนจนกว่าจะถึงที่พัก เมื่อถึงที่พักจึงได้หันไปถามเอฟว่า เกิดอะไรขึ้น เอฟเป็นคนที่มีเซนส์ในเรื่องนี้จึงได้บอกว่า จริง ๆ แล้วนั้นเอฟรู้สึกไม่ดีตั้งแต่ที่ขับรถขาไปบนถนนเส้นนั้นแล้ว เอฟบอกว่ามีความรู้สึกเหมือนกับมีคนมากระซิบอยู่ข้างหูตลอดเวลา พร้อมบอกว่าสิ่งที่อาจารย์ฟิล์มเห็นนั้นคือ เปรต ไม่ใช่เสาไฟอย่างที่คิด และบอกว่าตนนั้นก็เห็น 3 ต้นเหมือนกัน แต่ต้นที่ 3 นั้นเป็นขาคนตัวสูง ซึ่งลุง และป้าที่วัดคงรู้ว่าพวกเราไปเจออะไรมาจึงได้ให้พระพุทธรูป และมายืนส่งกลับที่หน้าวัดนั่นเองวันถัดไป ทั้งหมดก็ได้พากันขับรถเดินทางไปที่วัดตามเดิม และไปเล่าให้กับคุณลุงคุณป้าฟังเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ป้าแกจึงได้ตอบกลับมาว่า “ที่ไม่อยากให้กลับไป อยากให้นอนที่วัดก็เพราะรู้นี่แหละว่าเขาตามมาด้วย..”(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

24 มี.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณขวัญ 'ข้าพเจ้าขอปฏิเสธความตายในครั้งนี้' l อังคารคลุมโปง X ภณ - มุกดา [ 17 มี.ค.2569 ]

ข้าพเจ้าขอปฏิเสธความตายในครั้งนี้... คำอฐิษฐานจากผู้เป็นแม่ เมื่อความฝันแปลกประหลาดเกิดขึ้นขณะตั้งครรภ์ กับการมองเห็นเงาดำเลือนลางที่ปรากฏตรงหน้า นำไปสู่ภาพในฝันอันสวยงาม ที่กลับกลายเป็นเส้นระหว่างความเป็น และความตาย!! เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X ภณ - มุกดา’ (17 มีนาคม 2569) ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘ข้าพเจ้าขอปฏิเสธความตายในครั้งนี้’ ‘คุณขวัญ’ ได้มาถ่ายทอดเรื่องราวของตนเอง ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เหตุการณ์แปลกประหลาดได้เริ่มต้นขึ้น เมื่อคุณขวัญฝันเห็นงูสองตัว พยายามที่จะเลื้อยเข้ามาในบ้านของเธอ ในฝันนั้นเธอพยายามที่จะเรียกให้พ่อของเธอ เข้ามาช่วย เมื่อพ่อของเธอได้วิ่งเข้ามาพร้อมกับทุบตีงูตัวหนึ่ง ส่วนงูอีกตัวหนึ่งได้เลื้อยเข้ามาในบ้านของเธอแบบไม่ทันตั้งตัว จากนั้นความฝันในครั้งนี้ก็ได้จบลง…หลังจากผ่านเรื่องราวความฝันมาได้เพียง 2 - 3 วัน คุณขวัญได้ตรวจพบว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ หลังจากนั้นตลอดระยะเวลาที่เธอตั้งครรภ์ คุณขวัญมักจะฝันเห็นงูตัวเดียวกันกับในฝันคราวก่อน ที่มันนั้นได้เลื้อยเข้ามาในบ้านของเธออยู่บ่อย ๆ งูตัวนั้นมีลักษณะสีดำ ลำตัวยาวเลื้อยอยู่ตามมุมต่าง ๆ ในบ้านของเธอ และได้เลื้อยเข้ามานอนขดอยู่ข้าง ๆ ท้องของเธออีกด้วย เมื่อคุณขวัญตั้งครรภ์ได้ 36 สัปดาห์ และถึงช่วงเวลาที่เธอจะต้องเข้าไปตรวจร่างกายกับคุณหมอจู่ๆ มือ และเท้าของเธอก็เริ่มบวม จนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ รวมทั้งน้ำหนักเธอนั้นเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมถึง 10 กิโลกรัม ภายในระยะเวลาเพียงแค่ 2 วัน ซึ่งสาเหตุทางการแพทย์ คืออาการของครรภ์เป็นพิษทำให้ในวันนั้นคุณขวัญ จะต้องเข้าแอดมินฉุกเฉินในโรงพยาบาล ในคืนหนึ่งขณะที่ คุณขวัญนอนนับเวลาถอยหลังที่จะคลอดลูกของเธอในอีกไม่นาน ในตอนนั้นเธอได้มีอาการปวดหัว และเริ่มปวดหนักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อคุณขวัญลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็ได้พบกับเงาขนาดใหญ่สีดำเลือนลาง ยืนอยู่ปลายเตียงของเธอ แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ และความห่วงลูกของเธอ คุณขวัญจึงไม่สนใจเงาดำที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ และรีบลุกออกจากเตียงไปเรียกหาพยาบาลให้เข้ามาช่วยเธอในตอนนั้น เมื่อคุณขวัญกลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับพยาบาลผู้ช่วย เธอก็ยังคงมองเห็นเงาดำเลือนลางนั้นอยู่ในห้องของเธอ ขณะเดียวกันพยาบาลได้ฉีดยาให้กับตัวของคุณขวัญ ทันทีใดนั้นเธอก็มีอาการร้อนรุ่มอยู่ในตัว ก่อนที่ภาพทั้งหมดของเธอจะตัดหายไปเมื่อคุณขวัญรู้สึกตัวขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตัวของเธอเองนั้น กำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยสีสันสวยงาม ท้องฟ้าสีสดใสปุยเมฆล่องลอยไปมาบนท้องฟ้า สิ่งเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกเพลิดเพลินกับความสวยงามตรงหน้า แต่จู่ ๆ คุณขวัญได้ฉุดคิดขึ้นมาว่า…‘เรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ทั้ง ๆ ที่เรากำลังจะคลอดลูก’ ทันทีที่สิ้นเสียงความคิดในใจคุณขวัญจึงได้พูดขึ้นมาว่า ‘ข้าพเจ้าขอปฏิเสธความตาย และทุกเงื่อนไขที่ท่านเสนอให้ในครั้งนี้’เมื่อสิ้นเสียงคำพูดของตัวเธอเอง จู่ ๆ จากภาพสวนดอกไม้สวยงามที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของเธอ ก็ได้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงในโรงพยาบาล ในทันใดนั้น คุณขวัญก็อาเจียนออกมาหนักมาก แต่สุดท้าย เธอก็ได้คลอดลูกอย่างปลอดภัยในค่ำคืนนั้น เวลาผ่านไปได้ไม่นาน ในตอนที่คุณขวัญได้ออกจากโรงพยาบาล กลับมาพักอยู่ที่บ้านของตนเอง ขณะที่เธอกำลังนั่งเล่นอยู่บริเวณหน้าบ้านของเธอจู่ ๆ เธอก็มองเห็นเงาสีดำ ซึ่งเป็นเงาเดียวกับที่เธอเคยเห็นที่โรงพยาบาลยืนอยู่หน้าบ้านของเธอ แต่ในคราวนี้ เธอกลับเห็นมันชัดเจนมากยิ่งขึ้น เงานั้นมีรูปร่างใหญ่ สีดำสนิท และสวมใส่โจงกระเบนสีแดง ลักษณะคล้ายกับยมทูต คุณขวัญพยายามที่จะมองไปที่ใบหน้าของเงาดำ แต่ยิ่งพยายามมองเท่าไหร่ ก็มองไม่เห็นมันสักทีในตอนนั้น คุณขวัญได้รีบนำเรื่องนี้ไปเล่าให้คุณพ่อ และสามีของเธอได้ทราบ พร้อมกับขอความช่วยเหลือให้พ่อของเธอช่วยจุดธูปเพื่อบอกกับเจ้าที่ในบ้านว่า ขออนุญาตให้เดินทางเข้าบ้านได้ ส่วนสามีของเธอก็ได้ขึ้นไปบนห้องพระไปบอกกล่าวสิ่งศักสิทธิ์ จู่ ๆ ไฟที่บ้านก็ได้ดับลงในทันที จากนั้นพ่อของคุณขวัญก็ปักธูปลงไปในกระถาง ไฟในบ้านของเธอก็ได้ติดขึ้นมาอีกครั้ง ในขณะเดียวกันคุณขวัญก็ได้มีอาการหน้ามืด และได้ยินเสียงหัวเราะของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา และเงียบหายไป หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นก็ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นอีกเลย…(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากมิวสิค 'เปรตเเถวบ้าน' l อังคารคลุมโปง X ปลายฟ้า-มิวสิค [ 11 พ.ย.2568 ]

related อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากคุณเเรก 'คุ้งผีโหย' l อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตน์ [ 24 มี.ค.2569 ]

เรื่องเล่าจากคุณโคโค่ ‘พี่สม’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

เรื่องเล่าจากอาจารย์ฟิล์ม 'พิกัดหลอนซ่อนทาง' l อังคารคลุมโปง X อาจารย์ฟิล์ม [ 21 เม.ย.2569 ]

เรื่องเล่าจากคุณขวัญ 'ข้าพเจ้าขอปฏิเสธความตายในครั้งนี้' l อังคารคลุมโปง X ภณ - มุกดา [ 17 มี.ค.2569 ]

อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากมิวสิค 'เปรตเเถวบ้าน' l อังคารคลุมโปง X ปลายฟ้า-มิวสิค [ 11 พ.ย.2568 ]

Share :

related อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากคุณเเรก 'คุ้งผีโหย' l อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตน์ [ 24 มี.ค.2569 ]

เรื่องเล่าจากคุณโคโค่ ‘พี่สม’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

เรื่องเล่าจากอาจารย์ฟิล์ม 'พิกัดหลอนซ่อนทาง' l อังคารคลุมโปง X อาจารย์ฟิล์ม [ 21 เม.ย.2569 ]

เรื่องเล่าจากคุณขวัญ 'ข้าพเจ้าขอปฏิเสธความตายในครั้งนี้' l อังคารคลุมโปง X ภณ - มุกดา [ 17 มี.ค.2569 ]