ถอดบทเรียนชีวิต ของ “โอ อนุชิต” นักแสดงคุณภาพผู้ใช้ 'ความเชื่อ' เนรมิตโลกใบใหม่

Green Wave เปิดพื้นที่แห่งบทสนทนาที่รวมวิธีคิด เรื่องราวชีวิต และแรงบันดาลใจ จากไอคอนิกระดับประเทศ ใน CLUB INSPIRED DAY โดย “ดีเจอั๋น ภูวนาท” เปิดไมค์ต้อนรับ “โอ อนุชิต” นักแสดงผู้เริ่มต้นเส้นทางจากความมั่นใจใน ทักษะการเต้น จนก้าวเข้าสู่ วงการบันเทิง และเผชิญกับความท้าทายในบทบาทที่หลากหลาย เขาเชื่อมั่นใน พลังจินตนาการ และการเข้าถึงตัวละครอย่างจริงจังจนบางครั้งส่งผลกระทบต่อความรู้สึกในชีวิตจริง

นอกจากนี้เขายังแบ่งปันแง่คิดเกี่ยวกับ การเปลี่ยนแปลงของวงการ ที่ความนิยมไม่ยั่งยืนเสมอไป และการปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยของซีรีส์วาย ในตอนท้ายเขาได้สรุป ปรัชญาการใช้ชีวิต ในปัจจุบันที่เน้นการไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนรอบข้าง พร้อมทั้งตระหนักถึงการดูแล ร่างกายและจิตใจ ในฐานะสิ่งที่ไม่ใช่ของตนอย่างแท้จริงเพื่อให้เกิดความสุขที่เรียบง่ายและยั่งยืน

"ทิ้งตำราเพื่อคว้าฝัน" เมื่อความหลงใหลนำทางชีวิต

ชีวิตของโอ อนุชิต เริ่มต้นด้วยความฝันที่อยากเป็นสัตวแพทย์เพราะอยากรักษาสุนัขที่ตาย แต่จุดเปลี่ยนที่ยิ่งใหญ่คือการได้ดู ไมเคิล แจ็คสัน จนเกิดแรงบันดาลใจอยากเป็นแดนเซอร์ เขาถึงขั้นยอมทิ้งการเรียนในระดับมหาวิทยาลัยเพราะแบ่งเวลาไม่เป็น และต้องการทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับสิ่งที่เขารักคือการเต้น

โอเริ่มต้นก้าวแรกจากการประกวดเต้น และได้เป็นแดนเซอร์ให้ศิลปินวง Niece ของค่ายโดโจ ในช่วงที่เป็นแดนเซอร์ที่แกรมมี่ เขาได้เรียนรู้การทำงานและได้รับพลังบวกจากไอดอลอย่าง มอส ปฏิภาณ ที่ปฏิบัติต่อคนทำงานเบื้องหลังอย่างเท่าเทียมและมีน้ำใจ สิ่งนี้ทำให้โอค้นพบว่า "เมื่อเราอินกับสิ่งไหน เราจะยอมทิ้งอย่างอื่นเพื่อทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด"

"นักแสดงในเงามืด" กายที่ไร้แสงแต่เปี่ยมด้วยความเชื่อ

โอมีความเชื่อที่ชัดเจนว่า "ดารา" กับ "นักแสดง" นั้นต่างกัน สำหรับเขา ดาราคือคนที่มีแสงสว่างออกจากตัว (Star Quality) แต่เขาไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นดาราเพราะรู้สึกว่าตนเองไม่มีแสงนั้น เขาจะดูโดดเด่นก็ต่อเมื่อ "แสดงเป็นคนอื่น" เท่านั้น

จุดเปลี่ยนสู่เบื้องหน้าเกิดจาก "ทรงผม" เมื่อเพื่อนพาไปตัดผมทรงโมฮอก ซึ่งประหลาดมากในยุคนั้น ทรงผมนี้ทำให้เขาดูมีคาแรคเตอร์จนได้รับโอกาสเป็นพระเอก MV ของวงซาซ่า และตามมาด้วยโฆษณาน้ำอัดลม แม้ช่วงแรกเขาจะปฏิเสธการเล่นหนังเพราะคิดว่าตนเองดีไม่พอและหน้าตาไม่หล่อ แต่เมื่อได้อ่านบทภาพยนตร์เรื่อง "15 ค่ำ เดือน 11" เขากลับพบว่าความงดงามของเรื่องราวทำให้เขาอยากเป็นส่วนหนึ่งของงานชิ้นนี้

"จิตวิญญาณแห่งการฝึกฝน" ความสมจริงที่แลกด้วยหยาดเหงื่อ

โอคือตัวอย่างของนักแสดงที่เชื่อในเรื่องการฝึกฝนอย่างหนัก (Masterpiece Mindset) ในการรับบทพระเอกเรื่อง "โหมโรง" เขาต้องฝึกตีระนาดตั้งแต่นับศูนย์ วันละ 3 ชั่วโมง เป็นเวลานานถึง 8 เดือนก่อนเปิดกล้อง เพื่อให้สมบทบาทจนผู้เชี่ยวชาญยังดูไม่ออกว่าเขาไม่ได้ตีจริง

ในการแสดง โอใช้ "ความเชื่อ" และ "ความเพ้อเจ้อ" (จินตนาการ) เป็นอาวุธสำคัญ เขามองว่าถ้าเราเชื่อในตัวละคร เราจะเป็นอะไรก็ได้ในโลกนี้ อย่างเช่นในเรื่อง "มะลิลา" เขาต้อง Workshop จนเข้าถึงความเจ็บปวดของการอกหักอย่างรุนแรง จนมวลพลังความเศร้าตกค้างอยู่ในใจและต้องหาวิธี "ถอด" ตัวละครออกมา บทเรียนสำคัญในพาร์ทนี้คือ "ความมั่นใจในตัวเองสำคัญมาก ถ้าเราภูมิใจในงาน เราก็ต้องภูมิใจในตัวเองด้วย"

"สัจธรรมชีวิต" ร่างกายที่ยืมมาและความสุขที่เรียบง่าย

เมื่อเข้าสู่วัยที่เข้าใจโลกมากขึ้น โอเข้าใจดีว่าวงการบันเทิงมีขึ้นมีลง ยิ่งอยู่นานอาจยิ่งถูกลืมหรือลดบทบาท แต่เขาก็ยอมรับมันได้เพราะเข้าใจธรรมชาติของอาชีพนี้

นิยามความสุขของโอในวันนี้เปลี่ยนไป เขาให้ความสำคัญกับการไม่ทำให้คนรอบข้างเดือดร้อน โดยเฉพาะแม่ของเขา และเขาก็ได้ค้นพบสัจธรรมที่ว่า "ร่างกายไม่ใช่ของเรา" ร่างกายคือสิ่งที่ยืมมาใช้ชั่วคราว จึงต้องดูแลให้ดีที่สุด ส่วนสิ่งเดียวที่เราควบคุมได้จริง ๆ คือ "ความความคิด" ของเราเอง

เส้นทางชีวิตของ โอ อนุชิต เริ่มต้นจากความหลงใหลในการเต้นโดยมีไมเคิล แจ็คสันเป็นแรงบันดาลใจ จนยอมทิ้งการเรียนในมหาวิทยาลัยเพื่อทุ่มเทให้กับอาชีพแดนเซอร์เบื้องหลัง ซึ่งเขาได้เรียนรู้การทำงานและการให้เกียรติผู้อื่นจากไอดอลอย่างมอส ปฏิภาณ ก่อนจะก้าวเข้าสู่เบื้องหน้าด้วยโอกาสที่เริ่มจาก "ทรงผมเปลี่ยนชีวิต" จนนำไปสู่ผลงานภาพยนตร์สร้างชื่ออย่าง 15 ค่ำ เดือน 11 และ โหมโรง ซึ่งเขาพิสูจน์ความทุ่มเทด้วยการฝึกระนาดอย่างหนักนานถึง 8 เดือน

โดยโอมีมุมมองต่อตนเองว่าเป็น "นักแสดง" ที่จะโดดเด่นผ่านการใช้ "ความเชื่อ" เพื่อเป็นตัวละครนั้น ๆ มากกว่าการเป็น "ดารา" ที่มีแสงสว่างในตัวเอง และเคยผ่านประสบการณ์ดำดิ่งกับบทบาทจนถอดความเศร้าไม่ออกจากเรื่อง มลิลา จนถึงปัจจุบันในวัย 47 ปี เขาได้ตกตะกอนสัจธรรมความไม่แน่นอนของวงการบันเทิงและเลือกใช้ชีวิตด้วยความเรียบง่าย โดยยึดหลักการดูแลความคิดของตนเองและมองว่าร่างกายเป็นเพียงสิ่งที่ยืมมาใช้ชั่วคราว เพื่อมุ่งเน้นการสร้างความสุขและความสบายใจให้แก่คนรอบข้างเป็นสำคัญ

ดูรายการย้อนหลัง