เรื่องเล่าจากคุณหมอบอม ‘อนามัยเฮี้ยน’ l อังคารคลุมโปง X คุณหมอบอม [10 พ.ย.69]

อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากคุณหมอบอม ‘อนามัยเฮี้ยน’ l อังคารคลุมโปง X คุณหมอบอม [10 พ.ย.69]

17 พ.ย. 2026

ไปออกชุมชนกับเพื่อนนักศึกษาแพทย์ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ขับไปถึงสถานีอนามัยก็มีเจ้าหน้าที่เตือนว่า ‘ถ้ามีคนมาเรียกหรือเคาะประตู ห้ามเปิดเด็ดขาด’ ไม่ทันขาดคำช่วงดึกก็ได้ยินเสียงของตกดังมาก บางวันก็เป็นเสียงเคาะประตูกับเสียงคนเดินขึ้นบันได หรือคืนไหนนอนไม่หลับ ลืมตามองไปทางประตูก็เห็นเป็นหน้าคนกำลังแอบมองอยู่! ต้องอยู่ให้ครบ 1 เดือนแต่มีเรื่องชวนหลอนทุกคืนจนจะกลายเป็นอนามัยเฮี้ยนไปแล้ว

เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปงXคุณหมอบอม [10 พ.ย. 69]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘อนามัยเฮี้ยน’

   ‘คุณหมอบอม’ ได้เข้ามาถ่ายทอดเรื่องราวสุดหลอนที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาเป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 5 ในการเรียนจะมีรายวิชาที่นักศึกษาแพทย์ทุกคนจะได้เดินทางไปยังชุมชนเป็นระยะเวลา 1 เดือน แต่ฝันหวานของนักศึกษาหลาย ๆ คนที่ตั้งตารอการออกนอกโรงพยาบาลกลับไม่เป็นไปดั่งฝัน

หมอบอม เดินทางไปยังชุมชนทุรกันดารแห่งหนึ่งพร้อมกับเพื่อนนักศึกษาแพทย์อีกกว่า 10 ชีวิต ภายในรถบัสเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและบรรยากาศสนุกสนานตลอดเส้นทาง จนกระทั่งรถแล่นมาถึงบริเวณทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งมีต้นไทรขนาดใหญ่ตั้งอยู่ข้างป้ายชื่อหมู่บ้าน รอบลำต้นถูกพันไว้ด้วยผ้าหลากสี และมีศาลตายายตั้งอยู่ไม่ไกลกันนัก เมื่อเดินทางลึกเข้าไปอีกหน่อย พวกเขาก็มาถึงสถานีอนามัยที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวชุมชน และค่อนข้างแยกตัวออกจากความเจริญ ด้านหน้ามีเพียงทางเข้าเล็ก ๆ กับไฟกิ่งเก่า ๆ หนึ่งดวง

รอบบริเวณรายล้อมไปด้วยป่าช้า อีกทั้งยังมีศูนย์เด็กเล็ก และบ้านไม้เก่าหลังหนึ่งซึ่งใช้เก็บอุปกรณ์ตั้งอยู่ใกล้ ๆ หมอบอมและเพื่อนเดินทางมาถึงในช่วงบ่าย เมื่อมาถึงก็มีเจ้าหน้าที่อนามัย 2 คนออกมาต้อนรับ พร้อมแจ้งให้นักศึกษานำสัมภาระขึ้นไปเก็บไว้บนชั้น 2 ซึ่งเป็นพื้นที่สำหรับพักอาศัยตลอดระยะเวลาที่มาปฏิบัติงาน ภายในแบ่งออกเป็น 2 ฝั่ง ฝั่งแรกเป็นห้องนวดแผนไทย หรือที่เรียกกันว่าห้องฤๅษี เนื่องจากมีโต๊ะหมู่บูชา และรูปปั้นฤๅษีตั้งอยู่ภายใน ส่วนห้องน้ำมีฝักบัวให้ใช้งานแต่สภาพค่อนข้างเก่า และไม่สมบูรณ์นัก เพราะสถานีอนามัยตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง ทำให้ระบบไฟฟ้า และสาธารณูปโภคไม่ค่อยสะดวก ส่วนอีกฝั่งหนึ่งเป็น ห้องตรวจภายใน ซึ่งมีเตียงขาหยั่ง และอุปกรณ์ทางการแพทย์เก่า ๆ วางอยู่หลายชิ้น สภาพของอุปกรณ์เหล่านั้นเต็มไปด้วยคราบสนิม ส่วนห้องน้ำบริเวณนี้จะมีโอ่งสำหรับตักน้ำอาบ หลังจากจัดสัมภาระเรียบร้อยแล้ว

   เจ้าหน้าที่ก็พาทุกคนไปไหว้เจ้าที่บริเวณด้านหลังอนามัย ซึ่งเป็นจุดที่มีศาลไม้เก่าตั้งอยู่ค่อนข้างลึกเข้าไปในพื้นที่ ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะกล่าวเตือนขึ้นมาว่า

‘คุณหมอ มาอยู่ที่นี่ กลางค่ำกลางคืนถ้ามีคนมาเรียกหรือเคาะประตู อย่าไปตอบรับหรือเปิดประตูนะ’

ด้วยความสงสัย หมอบอมจึงถามกลับไปว่า ‘มีอะไรเหรอพี่ มันจะเกิดอะไรขึ้น’

เจ้าหน้าที่กลับตอบเพียงว่า ‘ไม่มีอะไรหรอก กลัวชาวบ้านมาขอยากลางคืน’

ในคืนแรกหลังจากเดินทางมาถึง หมอบอม และเพื่อน ๆ ใช้เวลาสะสางงานที่ได้รับมอบหมายจนเสร็จ ก่อนจะเข้านอนในช่วงประมาณเที่ยงคืน นักศึกษาทุกคนนอนเรียงกันอยู่บนพื้นทั้งสองฝั่ง โดยฝั่งหนึ่งอยู่ติดกับประตู ส่วนอีกฝั่งอยู่ใกล้หน้าต่าง ทว่าหลังจากหลับไปได้ไม่นาน จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นมาจากห้องฤๅษี คล้ายกับมีแจกันตกกระแทกพื้นจนแตกเสียงนั้นดังมากพอที่จะทำให้ทุกคนสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ‘มายด์’ เพื่อนนักศึกษาแพทย์คนหนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า ‘ไปดูกันเถอะ’ ทุกคนจึงพากันเดินตามเข้าไปตรวจดูภายในห้องฤๅษีแต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปกลับพบว่าสิ่งของทุกชิ้นยังคงวางอยู่ในตำแหน่งเดิมอย่างเรียบร้อย ไม่มีอะไรตกหล่น หรือแตกเสียหายตามเสียงที่ได้ยิน เมื่อไม่พบความผิดปกติ ทุกคนจึงทำได้เพียงกลับไปนอนต่อ 

   เช้าวันถัดมา หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เพื่อนของหมอบอมก็ชวนกันเข้าไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในห้องฤๅษี เพื่อบอกกล่าวว่าพวกเขาเดินทางมาทำอะไร และขออนุญาตพักอาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้ หลังจากนั้นนักศึกษาแพทย์ทุกคนก็เริ่มออกไปสัมภาษณ์ชาวบ้านตามพื้นที่ที่ได้รับมอบหมาย

จนในวันหนึ่งหมอบอมได้ไปสัมภาษณ์กลุ่มชาวบ้านที่ทำดอกไม้ประดิษฐ์ แต่ก่อนจะเดินทางกลับ มีคุณป้าคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาว่า ‘หนูอยู่ที่อนามัย หนูเจออะไรไหม’ เพื่อนของหมอบอมจึงตอบกลับไปว่า ‘ไม่เจออะไรค่ะ’ คุณป้าคนนั้นจึงพูดต่อว่า ‘ไม่เป็นไร เดี๋ยวป้าเล่าให้ฟัง’

คุณป้าเป็นคนอีสานที่ย้ายมาอาศัยอยู่ทางภาคเหนือได้ประมาณ 10–20 ปีแล้ว เธอเล่าว่าในสมัยก่อน ขณะขับรถผ่านเส้นทางในหมู่บ้านช่วงพลบค่ำ เธอมักจะเห็นผู้คนแต่งกายด้วยชุดโบราณกำลังตั้งร้านค้าขายของกัน ซึ่งภาพเหล่านั้นปรากฏให้เห็นอยู่เป็นประจำต่อเนื่องนานกว่า 1 ปี จนทำให้เข้าใจมาตลอดว่าบริเวณดังกล่าวเป็นตลาดทั่วไปแต่ภายหลังกลับได้ทราบความจริงว่าสถานที่ที่เธอเห็นนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงพื้นที่ป่าช้าเก่า ไม่มีตลาดตั้งอยู่เลยแม้แต่น้อย นอกจากนี้ คุณป้ายังเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสถานีอนามัยแห่งนี้ให้ฟังอีกว่า ในอดีตเคยมีหมอคนหนึ่งอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน และเป็นที่รักของผู้คนในพื้นที่ แต่แล้ววันหนึ่งหมอคนนั้นกลับเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน แม้เวลาจะผ่านไปแล้ว เด็ก ๆ ที่เคยอยู่ในศูนย์เด็กเล็กก็ยังมักเรียกชื่อหมอคนดังกล่าวเมื่อเห็นใครบางคนเดินลงมาจากสถานีอนามัยอยู่เสมอ จนกลายเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ศูนย์เด็กเล็กต้องปิดตัวลง อีกทั้งบริเวณข้างอนามัยยังมีบ่อน้ำลึก ซึ่งในอดีตเคยมีคนจมน้ำเสียชีวิตอีกด้วย 

   เมื่อกลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่สถานีอนามัย หมอบอมก็สังเกตเห็นว่ามายด์มักจะตื่นขึ้นมาทำอาหารใส่จานเล็ก ๆ ในตอนเช้า ก่อนนำไปวางไว้ตามจุดต่าง ๆ ทั้งหมด 3 แห่ง ได้แก่ด้านหลังอนามัย บ้านไม้เก่าหลังนั้น และโรงจอดรถแม้จะเห็นอยู่เป็นประจำ แต่หมอบอมก็ไม่เคยเอ่ยถามว่าเธอทำไปเพื่ออะไร ทว่าเรื่องราวชวนขนลุกกลับยังไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่อในคืนหนึ่ง แฟนของเพื่อนในกลุ่มขับรถมาหาที่อนามัย และใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนดึกดื่น กระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงเที่ยงคืน ฝ่ายชายจึงขอตัวกลับ เพื่อนของเขาจึงเดินออกไปส่งแฟนที่บริเวณด้านหน้าอนามัย

ระหว่างนั้นเอง มายด์กลับลุกขึ้นไปล็อกประตูห้อง ทั้งที่เพื่อนของเธอยังอยู่ข้างนอก การกระทำดังกล่าวทำให้คนที่เหลือในห้องสงสัยและถามว่าล็อกประตูทำไม แต่มายด์กลับไม่ได้ตอบอะไร จนกระทั่งเพื่อนคนนั้นเดินกลับเข้ามา มายด์จึงถามทุกคนว่า ก่อนหน้านี้มีใครได้ยินเสียงเคาะประตู หรือเสียงฝีเท้าคนกำลังเดินขึ้นบันไดมาบ้างหรือไม่ ปรากฏว่าเพื่อนคนอื่น ๆ ก็ได้ยินเสียงเช่นเดียวกัน เพียงแต่บางคนได้ยินเป็นเสียงเคาะประตู ขณะที่บางคนกลับได้ยินเสียงรองเท้าแตะเดินขึ้นบันไดมาอย่างชัดเจน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่มายด์รีบล็อกประตูทันที เพราะนึกถึงคำเตือนของเจ้าหน้าที่ในวันแรกที่มาถึงว่า ‘หากได้ยินเสียงเคาะประตู ห้ามตอบรับ’ 

นอกจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเพื่อน ๆ แล้ว หมอบอมเองก็เคยพบเจอเรื่องชวนขนลุกด้วยเช่นกัน ในคืนหนึ่งขณะที่ทุกคนกำลังหลับ เขายังคงนั่งพักผ่อน และดูหนังอยู่เพียงลำพัง แต่แล้วสัญญาณภาพและเสียงกลับขัดข้อง จนมีเสียงซ่า ๆ แทรกขึ้นมาในหูฟัง ทว่าท่ามกลางเสียงรบกวนนั้น เขากลับได้ยินเสียงบางอย่างดังแทรกเข้ามาว่า ‘ห้ามย้ายที่... ห้ามย้ายที่’ หมอบอมตกใจจนรีบถอดหูฟังออกทันที ก่อนจะหันไปสะกิดเพื่อนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ให้ตื่นขึ้นมา และเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง เพื่อนจึงนำพระเครื่องที่พ่อมอบไว้ให้มาแขวนคอเขา เพื่อให้รู้สึกอุ่นใจขึ้น ในช่วงเวลาที่นอนไม่หลับหมอบอมมักจะลืมตาขึ้นมามองตรงไปยังห้องฤๅษีที่อยู่ฝั่งตรงข้าม และทุกครั้งก็จะรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาผ่านช่องกระจกเล็ก ๆ บนบานประตูอยู่ตลอดเวลา และในคืนที่ได้ยินเสียงประหลาดจากหูฟัง เมื่อเขาหันไปมองทางห้องฤๅษี เขากลับเห็นใบหน้าของใครบางคนกำลังชะเง้อมองออกมาจากช่องกระจกนั้น ราวกับกำลังจับจ้องมาที่เขาอยู่! ความหลอนยังไม่หมดเพียงเท่านี้ 

เพราะในวันหนึ่งหมอบอมต้องเดินทางไปยังวัดเพื่อสัมภาษณ์ข้อมูลเกี่ยวกับประวัติของชุมชน ทำให้กว่าจะกลับมาถึงสถานีอนามัยก็เป็นช่วงค่ำแล้ว ขณะที่เขากำลังเอื้อมมือไปปิดประตูเหล็กบริเวณด้านหน้าให้เรียบร้อย จู่ ๆ ประตูกลับแง้มเปิดออกมาอีกครั้งอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมอง เขาก็ต้องพบกับเงาของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่บริเวณป่ารกข้าง ๆ สถานีอนามัย ภาพที่เห็นทำให้หมอบอมตกใจกลัว จนต้องรีบล็อกประตูและวิ่งกลับเข้าไปด้านในอนามัยทันที 

หลังจากนั้นเมื่อหมอบอมนำเรื่องราวทั้งหมดไปสอบถามเจ้าหน้าที่อนามัย จึงได้ทราบว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีเจ้าหน้าที่คนไหนสามารถอยู่ได้เป็นเวลานานนอกจาก 2 คนที่ยังหลงเหลืออยู่ เนื่องจากวิญญาณที่อยู่ในบริเวณนั้นไม่ชื่นชอบ และไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาอยู่อาศัย อีกทั้งจากเหตุการณ์ในอดีตทั้งเรื่องการเสียชีวิตของผู้คน และเรื่องราวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ก็ยิ่งทำให้สถานีอนามัยแห่งนี้ดูเป็นสถานที่ที่มีดวงวิญญาณคอยวนเวียนอยู่ไม่เคยขาด...

(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

related อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากคุณตุ๊กติ๊ก คืนลอยอังคาร l อังคารคลุมโปง X ตุ๊กติ๊ก คืนลอยอังคาร [28 ก.ค.69]

06 ส.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณตุ๊กติ๊ก คืนลอยอังคาร l อังคารคลุมโปง X ตุ๊กติ๊ก คืนลอยอังคาร [28 ก.ค.69]

“มึงคอยดูนะ บ้านมึงจะฉิบหาย” ไม่มีใครคิดว่าคำพูดของแม่ชีจะกลายเป็นจริง เพราะหลังจากวันนั้น บ้านหลังนี้ก็ไม่เคยสงบอีกเลย ขณะที่แม่ชีคนนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X ตุ๊กติ๊ก คืนลอยอังคาร[21 ก.ค. 2569]’ไปพร้อมกับ ‘ดีเจเชาเชา’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘เหตุเกิดจากบายศรี’ คุณตุ๊กติ๊กได้ถ่ายทอดเรื่องราวชวนขนลุกของลูกดวงรายหนึ่ง ซึ่งเริ่มต้นจากการที่เจ้าตัวเข้ามาปรึกษา และเล่าให้เธอฟังว่า “บ้านพี่เนี่ยโดนทำของ” ลูกดวงเล่าว่า ลูกสาวของตนเริ่มมีอาการผิดปกติอย่างน่าวิตก บางวันนอนหลับแล้วปลุกไม่ตื่น แต่เมื่อสามารถลืมตาขึ้นมาได้ ดวงตากลับปรากฏเพียงตาขาว ไม่มีตาดำให้เห็น จนสร้างความหวาดกลัวให้กับคนในครอบครัวเป็นอย่างมาก คุณตุ๊กติ๊กจึงสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมจากคุณแม่ของเด็ก ซึ่งเป็นลูกดวงของเธอ คุณแม่จึงเล่าย้อนถึงจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดว่า ก่อนหน้านี้ครอบครัวใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข โดยคุณตาเป็นหมอดูที่มีวิชาในระดับหนึ่ง คอยช่วยเหลือผู้คนทั้งการดูดวง และรักษาอาการเจ็บป่วยด้วยสมุนไพรกระทั่งวันหนึ่ง คุณตามีความตั้งใจจะนำพระพุทธรูปปางนาคปรกเพื่อนำมาประดิษฐานไว้ภายในบ้าน ในวันนั้นคุณตาเพียงพูดว่าอยากซื้อดอกบัวมาใช้ในพิธี แต่จู่ ๆ ก็มีแม่ชีคนหนึ่งเดินเข้ามาทักว่า“เห้ย เนี่ยถ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ ต้องใช้บายศรี”พร้อมบอกว่าใช้ดอกบัวเพียงอย่างเดียวไม่ได้ จากนั้นแม่ชีจึงพูดต่อว่า“ฉันทำบายศรีเป็น จ้างฉันสิ”แต่คุณตาปฏิเสธด้วยการตอบกลับว่า“ไม่เอา อยากได้ง่าย ๆ”ทันใดนั้น สีหน้าของแม่ชีก็เปลี่ยนไป ราวกับโกรธแค้นอย่างรุนแรง ก่อนจะด่าทอคุณตาอย่างหนัก และทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ไม่มีใครคาดคิดว่า “มึงคอยดูนะ บ้านมึงอ่ะจะฉิบหาย” แม้คุณตาจะไม่ได้เก็บคำพูดนั้นมาใส่ใจ และปล่อยผ่านเหตุการณ์ดังกล่าวไป แต่หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ก็ไม่มีใครพบแม่ชีคนดังกล่าวอีกเลย หลังเหตุการณ์นั้นไม่นาน คุณตาก็เริ่มมีอาการป่วยเรื้อรัง สุขภาพทรุดลงเรื่อย ๆ ขณะที่ลูกสาวของคุณตา ซึ่งเป็นผู้ที่มองเห็นดวงวิญญาณมาตั้งแต่เด็ก กลับเล่าว่าเธอเห็นดวงวิญญาณมาขี่คอ คุณตาอยู่ทุกวันไม่นานหลังจากนั้น อาการของคุณตาก็ทรุดหนัก ก่อนจะเสียชีวิตในที่สุดแต่เรื่องราวไม่ได้จบลงเพียงเท่านั้น เพราะหลังจากคุณตาจากไป ลูกสาวที่เคยเห็นวิญญาณขี่คอคุณตา กลับเริ่มมีอาการป่วยตามมา และมีอาการประหลาดเหมือนที่คุณตุ๊กติ๊กเล่าไว้ในข้างต้น ทั้งการนอนหลับปลุกไม่ตื่น ลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นเพียงตาขาว ไม่มีตาดำ บางครั้งมีอาการเหม่อลอย และไม่รับรู้สิ่งรอบตัว คุณแม่พยายามช่วยลูกทุกวิถีทาง แม้กระทั่งนำน้ำมนต์มาหยอดปาก แต่เด็กกลับเม้มปากแน่น ไม่ยอมรับน้ำมนต์ ทั้งที่ยังไม่ยอมลืมตาตื่น และทุกครั้งที่พยายามเช็ดตัว ลูกจะดิ้นรนขัดขืน แต่ยังคงไม่รู้สึกตัว อาการเช่นนี้เกิดขึ้นแทบทุกวัน จนคุณแม่ตัดสินใจมาขอคำปรึกษาจากคุณตุ๊กติ๊กหลังจากพูดคุย และดูดวงร่วมกันอยู่ระยะหนึ่ง คุณตุ๊กติ๊กจึงบอกกับคุณแม่ว่าจากที่เธอเห็นผ่านไพ่ดูดวง แม่ชีคนดังกล่าวไม่ได้ทำของใส่เพียงคนในครอบครัว แต่ทำของใส่ทั้งที่ดิน และตัวบ้านจนทำให้บ้านหลังนี้กลายเป็นสถานที่ที่อยู่ได้ยาก ด้วยความที่ทั้งสองอยู่กันคนละจังหวัด โดยคุณแม่อาศัยอยู่ที่จังหวัดลพบุรี ส่วนคุณตุ๊กติ๊กอยู่จังหวัดนนทบุรี เธอจึงส่งสิ่งของสำหรับใช้ประกอบพิธีไปให้ ได้แก่ ทรายเสกของหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ น้ำมนต์ และชายผ้าเหลืองของพระอาจารย์หนู เพื่อให้นำไปผูกแขนลูกสาว นอกจากนี้ คุณตุ๊กติ๊กยังแนะนำให้นำน้ำมนต์ไปแบ่งใส่ในขวดน้ำทุกขวดภายในบ้าน พร้อมอธิบายว่า “ยังไงคนเราก็ต้องกินน้ำ” เพื่อให้เด็กได้รับน้ำมนต์โดยไม่รู้ตัว ส่วนทรายเสก เธอให้คุณแม่นำไปประกอบพิธีร่วมกับเกลือสมุทร และเครื่องประกอบพิธีอื่น ๆ ตามที่แนะนำ โดยให้ทำพิธีในช่วงพระอาทิตย์ขึ้น และไม่เกินเวลา 11.00 น. เมื่อเสร็จพิธีแล้วให้นำทรายเสกไปโปรยรอบบ้าน พร้อมกล่าวถ้อยคำตามที่เธอสอน โดยให้เอ่ยแต่คำอันเป็นมงคล และกล่าวว่า ขอให้สิ่งไม่ดีทั้งหลายถูกขจัดปัดเป่าออกไปจากบ้านหลังนี้ คุณแม่ทำทุกขั้นตอนตามคำแนะนำอย่างครบถ้วนเวลาผ่านไปราว 2 สัปดาห์ คุณแม่ได้ส่งข้อความกลับมาหาคุณตุ๊กติ๊ก พร้อมแจ้งข่าวกลับมาว่า ลูกสาวที่เคยป่วยมีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อาการตาขาว เหม่อลอย รวมถึงอาการชักดิ้น และเกร็งหายไปอย่างกับปาฏิหาริย์ จนกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ไม่เพียงเท่านั้น ความรู้สึกอึดอัดภายในบ้านที่เคยมีมาตลอดก็หายไป บรรยากาศภายในบ้านกลับรู้สึกโปร่ง เบาสบาย และเริ่มมีสัญญาณที่ดีขึ้นอย่างต่อเนื่องภายหลัง คุณตุ๊กติ๊กได้พูดคุยกับคุณแม่เพิ่มเติม จึงทราบว่า ลูกสาวเป็นเด็กที่เคยสวดมนต์และปฏิบัติธรรมเป็นประจำ แต่ในช่วงที่เริ่มมีอาการผิดปกติ เพราะห่างจากการสวดมนต์และการปฏิบัติธรรมไปเป็นเวลานาน คุณตุ๊กติ๊กจึงบอกกับ คุณแม่อย่างตรงไปตรงมาว่า ตัวลูกสาวมีลักษณะคล้ายกับเธอแทบทุกอย่าง และเชื่อว่าเด็กคนนี้มีเส้นทางบางอย่างที่ต้องเลือกเดินด้วยตัวเองเธอจึงฝากคำแนะนำกับคุณแม่ว่า หน้าที่สำคัญที่สุดคือคอยประคับประคองลูกให้กลับมาอยู่ในเส้นทางที่ดี อย่าให้ห่างจากการสวดมนต์ การปฏิบัติธรรม และการสร้างบุญ เพราะหากเริ่มห่างจากสิ่งเหล่านี้ อาจส่งผลไม่ดีในอนาคต อีกทั้งยังเตือนว่า ด้วยความที่ลูกยังอยู่ในวัยเด็ก อารมณ์มักจะมาก่อนเหตุผล จึงควรฝึกควบคุมอารมณ์ให้มากขึ้น หลังจากนั้นมา เหตุการณ์ประหลาดทั้งหมดก็ไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลย คุณแม่ยืนยันกับคุณตุ๊กติ๊กว่า จนถึงปัจจุบันลูกสาวกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ และไม่มีเรื่องน่ากลัวใด ๆ เกิดขึ้นภายในบ้านอีก อย่างไรก็ตาม คุณแม่ยังเชื่อว่าต้นเหตุของเหตุการณ์ทั้งหมดอาจเริ่มต้นจากคำสาปแช่งของแม่ชีในวันนั้น เพราะนับตั้งแต่เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น ครอบครัวก็ต้องเผชิญแต่เรื่องร้ายมาโดยตลอด เธอจึงพยายามออกตามหาแม่ชีรูปนั้นเพื่อสอบถามความจริง แต่ไม่ว่าจะพยายามค้นหามากเพียงใด ก็ไม่พบร่องรอยของแม่ชีคนดังกล่าวอีกเลย ราวกับว่าเธอได้หายไปจากชีวิตของทุกคนอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงเรื่องราวชวนขนลุกที่ยังคงเป็นปริศนามาจนถึงทุกวันนี้ (เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

เรื่องเล่าจากคุณกี้ เว้าพื้นผี 'คืนวันชูซอก' l อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตน์ [6 ต.ค.69]

09 ต.ค. 2026

เรื่องเล่าจากคุณกี้ เว้าพื้นผี 'คืนวันชูซอก' l อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตน์ [6 ต.ค.69]

จากการตั้งแคมป์สังสรรค์กันธรรมดา ก็เกิดเรื่องราวน่าขนลุก! จากการนัดรวมตัวเพื่อนฝูงคนไทยมากางเต็นท์ด้วยกันในวันหยุดยาว ก็ดันเกิดเรื่องหลอนทุก ๆ คืน จนได้เฉลยจากนายจ้างว่าสิ่งที่พวกเขาเจอคือสิ่งลี้ลับที่คาดไม่ถึง!เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X แบงค์เกนสไตน์ [6 ต.ค.69]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ ‘ดีเจเจ็ม’ และ ‘ดีเจมดดำ’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘คืนวันชูซอก’ ‘คุณกี้ เว้าพื้นผี’ เล่าว่าเรื่องราวนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว ณ ประเทศเกาหลีใต้ ในตอนนั้นเป็นช่วงเทศกาลชูซอก หรือวันไหว้บรรพบุรุษของเกาหลี ซึ่งจะเป็นช่วงที่เพื่อน ๆ คนไทยที่ทำงานแถวนั้นได้หยุดยาว จึงนัดกันมาสังสรรค์และกางเต็นท์นอนบริเวณสวนดอกไม้ที่คุณกี้ ทำงานอยู่ วันนั้นมีคนมารวมตัวกันเกือบ 20 คน กางเต็นท์กันประมาณ 5-6 หลัง ช่วงค่ำก็มีการกินดื่ม เปิดเพลงพูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนกระทั่งเวลาประมาณเที่ยงคืนกว่า ทุกคนก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันเข้านอน บางส่วนก็เรียกรถแท็กซี่กลับบ้านส่วน คุณกี้เองก็เข้าไปนอนในห้องพักที่ห่างออกไปไม่ไกล เหตุการณ์หลอนก็เริ่มขึ้นช่วงตี 1 กว่า ๆ เมื่อเพื่อนคนหนึ่งที่นอนในเต็นท์ได้ยินเสียงคนเดินลงส้นเท้าตึงตังเหมือนคนไม่ใส่รองเท้าเดินวนอยู่รอบ ๆ เต็นท์ ในตอนแรกเพื่อนก็นึกว่าเป็นเพื่อนคนอื่นที่ลุกออกมาทำธุระส่วนตัว แต่เมื่อเปิดซิปออกไปดูกลับไม่พบใครเลยกลับเข้าไปนอนต่อ แต่ผ่านไปไม่ถึง 5 นาที เสียงนั้นก็ดังกลับขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งในคราวนี้ได้ยินชัดเจนเต็มสองหูจนเหมือนกับว่ามีคน 4-5 คนมาเดินวนรอบเต็นท์เลย แต่พอเปิดดูก็ยังมีแต่ความว่างเปล่า และด้วยความกลัวเพื่อนคนนั้นจึงพยายามข่มตาหลับจนเช้า และนำเรื่องที่เจอมาเล่าให้คนอื่นฟัง ซึ่งในตอนแรกทุกคนก็คิดว่าคงมีคนมาแกล้ง แต่ในคืนเดียวกันนั้นเอง เพื่อนผู้ชายอีกคนที่เข้าไปนอนในห้องเดียวกันกับคุณกี้ ซึ่งตอนนั้นก็เปิดหน้าต่างห้องทิ้งไว้ก็เจอเพิ่มอีกคน เพราะจู่ ๆ ในขณะนั้นที่กลุ่มคุณกี้ ที่นั่งกินดื่มกันอยู่ด้านนอกก็ได้ยินเสียงกระแทกผนังห้องดังกึก ๆ เหมือนคนกำลังดิ้นอยู่ข้างใน ก็เลยรีบวิ่งเข้าไปดูกันประมาณ 4-5 คนพบว่าเพื่อนกำลังนอนดิ้นทุรนทุรายเหมือนคนหายใจไม่ออก ก่อนที่จะสะดุ้งตื่นด้วยใบหน้าซีด และเล่าว่าช่วงที่กำลังจะเคลิ้มหลับก็มี ‘อาจุมม่า’ (หญิงแก่ชาวเกาหลี) มายืนชี้หน้าด่าเป็นภาษาเกาหลีอยู่ที่หน้าต่างเหมือนว่ากำลังไล่ให้ออกไป และกำลังจะปีนเข้ามาในห้อง ซึ่งในตอนนั้นตัวเขาเองก็ขยับไม่ได้เลยแต่คุณกี้ และเพื่อนก็เข้ามาในห้องก่อนจึงตื่นในทันที ทำให้คืนนั้นเพื่อนคนนี้กลัวจนต้องเรียกแท็กซี่กลับทันที ซึ่งความหลอนก็ยังไม่จบแค่นั้น ตกเย็นวันต่อมาที่เหลือคนอยู่แค่ 4-5 คน ก็มีน้องผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ ‘น้ำ’ ซึ่งเธอไม่เชื่อเรื่องลี้ลับเลย ได้เข้าไปนอนเล่นโทรศัพท์ในเต็นท์คนเดียว จู่ ๆ น้ำก็เห็นเงาคนเดินวนรอบเต็นท์ไปมาในตอนแรกเธอก็คิดว่าเป็นเพื่อน จึงทักไปว่า “หนึ่ง แม่นบ่” ทำให้เงาหยุดชะงัก ไม่ตอบ แต่กลับค่อย ๆ ขยับมาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเต็นท์ เมื่อน้ำรูดซิปเต็นท์เพื่อชะโงกหน้าออกไปดู ก็ช็อกสุดขีดเพราะสิ่งที่เห็นคือร่างคนที่ใส่เสื้อผ้าปกติ แต่ไม่มีหัว และที่สำคัญที่สุดคือไม่มีเท้าเช่นเดียวกัน ทำให้ร่างนั้นลอยอยู่เหนือพื้นทำให้น้ำกรี๊ดสุดเสียง ช็อก ตัวแข็ง หน้าซีด และพูดไม่รู้เรื่อง เอาแต่ร้องไห้และพูดว่า “คนไม่มีหัว ๆ” ก่อนที่จะรีบเรียกแท็กซี่หนีกลับไปอีกคน เช้าวันถัดมานายจ้างชาวเกาหลีก็แวะเข้ามาหา คุณกี้จึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้นายจ้างฟัง นายจ้างจึงพาเดินข้ามถนนไปดูพื้นที่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งปรากฏว่าเป็น ‘หลุมศพ’ คล้ายฮวงซุ้ยประมาณ 5-6 หลุม นายจ้างเฉลยความจริงให้ฟังว่า คนแถวนี้มักจะเห็นผีคนแก่ และผีไม่มีหัวเดินวนเวียนบ่อย ๆ โดยเฉพาะเวลาที่มีคนมารวมตัวส่งเสียงดังในตอนกลางคืน เพราะวิญญาณกลุ่มนี้ไม่ชอบคนส่งเสียงดัง และที่สำคัญ คือเป็นชาตินิยมไม่ชอบคนต่างชาติ นั่นจึงเป็นคำตอบว่าทำไมกลุ่มเพื่อนคนไทยของคุณกี้ถึงโดนหลอกหลอนตลอดการพักผ่อน(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

เรื่องเล่าจากไท ธนาวุฒิ 'เรื่องผีหัวโต' | อังคารคลุมโปง X ไท ธนาวุฒิ [4 มี.ค. 2568 ]

08 มี.ค. 2025

เรื่องเล่าจากไท ธนาวุฒิ 'เรื่องผีหัวโต' | อังคารคลุมโปง X ไท ธนาวุฒิ [4 มี.ค. 2568 ]

“คืนหนึ่งเจอสิ่งแปลกประหลาด หน้าดำ ตาแดง จ้องมองจากหน้าต่าง เลยพูดท้าทายไปว่า ‘ถ้าเก่งจริงก็มา’ จนอีกวัน… เจอดี! ตามมาหลอกถึงในห้อง มาเหยียบหน้าอก พร้อมคำเตือนว่า ‘มึงทำตัวให้ดีหน่อย’ แล้วรู้ตัวไหมว่าบางครั้งคำท้าทายอาจทำให้เจอสิ่งที่ไม่ควรเจอ!”‘ไท ธนาวุฒิ’ เปิดเรื่องหลอนใน ‘อังคารคลุมโปง X (4 มี .ค. 2568)’ กับเรื่องราว ‘’ผีหัวโต’’ ที่ทำเอาขนหัวลุก กับเงาปริศนานุ่งโจงกระเบนแดง ดวงตาแดงฉาน… ที่โผล่มาถึงห้อง มันคืออะไรกันแน่? มาฟังไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ แล้วอย่าลืมระวัง… คืนนี้ อาจมีบางอย่างมาหาคุณ!คุณไท ได้เล่าว่า คืนหนึ่งขณะกึ่งหลับกึ่งตื่น เขาหันไปมองที่หน้าต่างแล้วต้องชะงัก เพราะมีบางสิ่งอยู่ตรงนั้น… เป็นใบหน้าขนาดใหญ่เต็มกระจก ดวงตาสีแดงก่ำจ้องตรงมาที่เขา คุณไท ถึงกับตกใจ แต่ก็ยังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น จึงพูดท้าทายออกไปว่า “ไม่จริงเว้ย! ถ้าเก่งจริงก็มา”ทำให้ในคืนต่อมา… ก็ได้เจอจริงๆ ร่างนั้นยืนอยู่ปลายเตียง สวมโจงกระเบนแดง ผิวดำคล้ำ ดวงตาแดงฉาน ก่อนจะก้าวขึ้นมาเหยียบบนอกเขา หนักจนแทบหายใจไม่ออก แล้วพูดด้วยเสียงเย็นเยียบว่า “มึงทำตัวให้ดีหน่อย”ในคืนต่อมา เพื่อนของพี่ชายมาขอนอนที่ห้องคุณไท แต่เขาอยู่ได้เพียงสองคืนก่อนจะหนีไป คุณไทสงสัยจึงถามถึงสาเหตุ และคำตอบที่ได้รับทำให้ขนลุกไปทั้งตัว เพราะพี่ชายก็ได้ “โดนคนใส่โจงกระเบนแดงเหยียบ” เหมือนกันและเหตุผลที่เขาโดนแบบนั้น… เป็นเพราะพี่ชายของเขาเคยฆ่าคนตายแล้วหนีคดี ผีตนนั้นเลยมาเตือน… ทำให้คุณไทนึกขึ้นได้ว่า ตัวเขาเองก็เคยถูกเตือนแบบนี้มาก่อน และบางที อาจเป็นเพราะตอนเด็กๆ เขาเองก็เคยเป็นเด็กแสบไม่แพ้กัน ผีตนนั้น… ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ “เจ้าที่ เจ้าบ้าน” ที่คอยมาเตือนให้ผู้คนอยู่ในเส้นทางที่ถูกต้อง ใครที่ปฏิบัติตัวดี ก็จะไม่เจอ แต่หากใครทำผิด คิดไม่ซื่อ หรือก้าวล้ำเส้นที่ไม่ควรก็อาจได้รับการเตือนในแบบที่ลืมไม่ลง…(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)รับฟังเรื่องเต็ม ๆ ได้ที่

เรื่องเล่าจากคุณออโต้ ‘เล่นซ่อนผี’ l อังคารคลุมโปง X มิ้น แม่แฟน [15 ก.ย.69]

22 ก.ย. 2026

เรื่องเล่าจากคุณออโต้ ‘เล่นซ่อนผี’ l อังคารคลุมโปง X มิ้น แม่แฟน [15 ก.ย.69]

“วันนี้เราเล่นซ่อนแอบกันไหม” เมื่อการละเล่นเริ่มขึ้น เธอกลับเห็นเพื่อนเดินตามหาในสภาพแขนขาผิดรูป เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของเธอ? และสิ่งที่เจอทำให้เธอไม่เป็นปกติ กลับกลายเป็นเห็นสิ่งเล้นลับที่ไม่อยากพบเจอ...เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X มิ้น แม่แฟน [15 กันยายน 2569]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ ‘ดีเจเจ็ม’ และ ‘ดีเจมดดำ’ กับเรื่องเล่าจากคุณออโต้ ‘เล่นซ่อนผี’ คุณออโต้ ได้ถ่ายทอดเรื่องราวที่มีคนมาฝากไว้ โดยให้นามสมมติว่า ‘น้องโบว์’ เหตุการณ์ครั้งนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้น้องโบว์เบิกเนตร และเห็นสิ่งลี้ลับรวมถึงเห็นวิญญาณ หลังจากเกิดเรื่องราวในคืนนั้น เดิมทีครอบครัวของน้องโบว์อาศัยอยู่ในจังหวัดหนึ่งทางภาคอีสาน แต่ด้วยคุณพ่อ มีอาชีพรับเหมาจึงต้องย้ายมาอยู่ที่จังหวัดปทุมธานีในช่วงที่เธอเรียนอยู่ประมาณ ป.5 ก่อนย้าย น้องโบว์ได้พูดคุยกับ ‘มะนาว’ เพื่อนสนิท และให้สัญญากันว่า “เราจะไม่แยกจากกันนะ อย่างไรก็จะกลับมาทุกปี เดี๋ยวเรามาเล่นด้วยกัน” หลังจากนั้นในทุกเทศกาล น้องโบว์จะกลับไปยังบ้านที่ภาคอีสานเสมอกระทั่งในปี 2564 ขณะที่น้องโบว์กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.1 วันหนึ่งเธอคิดถึงมะนาวมาก เพราะทั้งสองคนเคยพูดคุยกันทุกวัน แต่ในช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมา มะนาวกลับเงียบหายไป ทักไปก็ไม่ตอบ จนช่วงที่กำลังจะเดินทางกลับบ้าน น้องโบว์จึงส่งข้อความไปหาเพื่อนว่า “นี่ เรากำลังจะกลับนะ เดี๋ยวเราถึงออกมาคุยกัน” ข้อความถูกอ่าน แต่กลับไม่มีข้อความใดส่งตอบกลับมา น้องโบว์จึงตั้งใจว่าหากเดินทางถึงบ้านแล้ว ค่อยติดต่อมะนาวอีกครั้ง เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากกลับถึงบ้าน คุณพ่อ คุณแม่ออกไปข้างนอก เหลือเพียงน้องโบว์ กับคุณยายอยู่ด้วยกันสองคน จนเวลาประมาณ 4-5 โมงเย็น มีข้อความแชตเด้งขึ้นมา เป็นข้อความจาก ‘มะนาว’ ว่า “ช่วงประมาณ 6 โมง - 1 ทุ่ม ออกมาหาได้ไหม พบกันบริเวณที่ออกกำลังแถว อบต.” ด้วยความคิดถึงเพื่อน น้องโบว์จึงตกลงว่าจะไปเจอกันประมาณหนึ่งทุ่มขณะที่กำลังจะขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปหาเพื่อน คุณยายกลับพูดขึ้นมาว่า “จะไปไหน ไปหาใคร” แต่ด้วยความใจร้อน และคิดถึงเพื่อน น้องโบว์ไม่ได้ตั้งใจฟัง จึงรีบขี่รถออกไปทันที อบต. อยู่บริเวณชานเมือง ห่างจากบ้านประมาณ 2 กิโลเมตร ในช่วงกลางวันสถานที่แห่งนี้ยังดูเป็นปกติ แต่เมื่อถึงยามวิกาลกลับให้ความรู้สึกหลอน อีกทั้งน้องโบว์ไม่ค่อยได้กลับบ้าน จึงไม่คุ้นชินกับสถานที่มากนักเมื่อเดินทางไปถึง เธอพบต้นไม้ใหญ่ และศาลบริเวณจุดนัดพบ ก่อนจะไปนั่งรอที่ม้าหินอ่อน พร้อมทักถามมะนาวว่าอยู่ที่ไหน เวลาผ่านไปประมาณ 20 นาที แต่มะนาวยังไม่มีการตอบกลับ น้องโบว์จึงคิดว่าเพื่อนคงแกล้ง และไม่มาแล้วจึงตัดสินใจจะกลับบ้านแต่ในจังหวะที่กำลังจะกลับ กลับมีเสียงตะโกนดังออกมาจากบริเวณต้นไม้ใหญ่ข้างศาลว่า “โบว์ นาวอยู่นี่”น้องโบว์ หันกลับไปมอง และเห็นมะนาวยืนอยู่บริเวณต้นไม้ใหญ่ ด้วยความดีใจจึงวิ่งเข้าไปหา แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ เพราะมะนาวยืนนิ่ง ก้มหน้า ราวกับกำลังเสียใจ ด้วยความที่มะนาวอยู่ในครอบครัวที่พ่อแม่แยกทางกัน และเธออาศัยอยู่กับยาย น้องโบว์จึงคิดว่าเพื่อนอาจทะเลาะกับคุณยายมา จึงถามว่า “เป็นอะไร” แต่มะนาวกลับไม่ตอบ จากนั้นมะนาวเป็นฝ่ายถามขึ้นมาว่า “วันนี้เราเล่นซ่อนแอบกันไหม” น้องโบว์จึงตอบกลับไปว่า “เล่นซ่อนแอบอะไร จะดึกแล้ว” แต่มะนาวยังคงรบเร้า โดยอ้างว่าไม่ได้เจอกันมานาน จนสุดท้ายน้องโบว์ยอมเล่น มะนาวบอกว่า “ให้โบว์เป็นคนไปซ่อน แต่ถ้ามะนาวหาโบว์เจอ โบว์ต้องไปอยู่กับมะนาวนะ” น้องโบว์ไม่ได้คิดอะไร และรีบวิ่งไปหาที่ซ่อนทันที ระหว่างนั้นเธอได้ยินเสียงมะนาวเริ่มนับเลข“1 2 3”สถานที่ที่น้องโบว์เลือกซ่อน คือห้องน้ำที่ยังอยู่ระหว่างการก่อสร้างเธอเข้าไปแอบ และเปิดประตูแง้มเอาไว้ เพื่อดูว่ามะนาวจะหาเจอหรือไม่ จนกระทั่งมะนาวนับถึง 10 น้ำเสียงกลับเปลี่ยนไปเป็นเสียงเย็นยะเยือกว่า“อยู่ไหนน้าา~ ถ้าเจอแล้วมาอยู่กับฉันนะ” น้องโบว์ มองลอดช่องไม้ออกไป และพบว่ามะนาวมีท่าทางแปลกไป เมื่อมองจากระยะไกล เธอเห็นเพื่อนเดินด้วยท่าทางประหลาด ราวกับแขนขาบิดผิดรูป ก่อนจะได้ยินมะนาวพูดว่า “มึงมาอยู่กับกูนะ หาเจอแล้วมาอยู่กับกู” น้องโบว์จึงตะโกนกลับไปว่า “ไม่เล่นแล้ว” แต่มะนาวกลับวิ่งตรงเข้ามาหาน้องโบว์ ด้วยลักษณะแขนขาที่ผิดรูป ราวกับไม่มีกระดูก ก่อนจะวิ่งมาเคาะประตูและพูดว่า“ออกมา ออกมา มึงมาอยู่กับกู!”น้องโบว์เริ่มสติแตก และพูดออกมาว่า“ไม่เล่นแล้ว จะออกแล้ว”แต่เมื่อพยายามผลักประตูออกกลับไม่สามารถเปิดออกได้เมื่อเวลาผ่านไป และเสียงด้านนอกเงียบลง เธอจึงค่อย ๆ ส่องออกไปดูอีกครั้ง แต่กลับไม่พบมะนาวแล้ว ทว่าเสียงปริศนากลับดังขึ้นจากหลังคาห้องน้ำ คล้ายเสียงคนกำลังวิ่งไปมา ตามมาด้วยเสียงเคาะกำแพงจากทุกทิศทางห้องน้ำในต่างจังหวัดจะมีช่องอยู่บริเวณด้านบนหัว หลังจากทุกอย่างเงียบสงบลง น้องโบว์กลับได้ยินเสียง “จุ๊ จุ๊ จุ๊ จุ๊” เธอจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นไปมอง และพบมะนาวกำลังเกาะอยู่ด้านบน พร้อมพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ ว่า “มึงมาอยู่กับกูนะ” น้องโบว์ร้องกรี๊ดเสียงดัง ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะเรียกอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงที่ดังขึ้นกลับเป็นเสียงของคุณน้าที่มาตามหาเธอ คุณน้าพังประตูเข้ามา และรีบพาน้องโบว์ออกไป พร้อมถามว่าเธอเข้าไปอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร เพราะห้องน้ำเป็นลักษณะไม้แผ่นที่ปิดประตูไว้เป็นรูปกากบาท น้องโบว์เองก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน แต่ก่อนจะพากลับ คุณน้ากลับกำชับว่า “เอ็งไม่ต้องหันกลับไปมอง เอ็งกลับมาไม่ต้องมอง”ระหว่างที่กำลังจะขึ้นรถกลับบ้าน ด้วยความสงสัยว่าสิ่งที่คุณน้า ไม่ให้มองคืออะไร น้องโบว์จึงหันกลับไปยังต้นไม้ใหญ่ และสิ่งที่เห็นทำให้เธอต้องตกใจอีกครั้ง เพราะมะนาวยังคงยืนอยู่ที่ต้นไม้ในสภาพแขนขาผิดรูป ระหว่างขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้าน น้องโบว์ยังเห็นร่างของมะนาววิ่งไล่ตามมาตลอดทางหลังผ่านเหตุการณ์ในคืนนั้น น้องโบว์ป่วยเป็นไข้ติดต่อกัน 3 วัน และยังฝันเห็นมะนาวมาหาที่บ้าน บางครั้งมาชวนให้ไปอยู่ด้วยกันอยู่ตลอด จนกระทั่งวันที่ 3 เมื่ออาการเริ่มดีขึ้น น้องโบว์ตั้งใจจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณยายฟัง แต่ยังไม่ทันได้พูด คุณยายกลับสวนขึ้นมาก่อนว่า “แกไม่ต้องเล่า ไปเจอมะนาวมาใช่ไหม?” จากนั้นคุณยายจึงบอกว่า จริง ๆ แล้วในวันนั้นกำลังจะบอกน้องโบว์ อยู่พอดีว่า มะนาวเสียชีวิตไปแล้วเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม คุณยายเล่าว่า มะนาวทะเลาะกับคนในครอบครัว จึงขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปด้วยความเร็ว ทั้งที่ยังขับรถไม่ชำนาญ ก่อนจะเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ใหญ่บริเวณ อบต. และเสียชีวิตในลักษณะแขนขาผิดรูป คอบิดเหตุการณ์ในคืนนั้นทำให้น้องโบว์จำฝังใจ และเธอยืนยันว่าได้แชตพูดคุยกับมะนาวจริง ๆ แต่เมื่อย้อนกลับไปอ่านข้อความอีกครั้ง กลับพบว่าทั้งหมดเป็นเพียงน้องโบว์ที่พูดคุยอยู่ฝ่ายเดียว โดยไม่มีข้อความตอบกลับจากมะนาวเลยแม้แต่ข้อความเดียว..(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

album
♪efm
-

-