เรื่องเล่าจากมอสหลง 'อาถรรพ์เชิงตะกอน' l อังคารคลุมโปง X มอสหลง-เดียร์น่า [ 2 ธ.ค.2568 ]

อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากมอสหลง 'อาถรรพ์เชิงตะกอน' l อังคารคลุมโปง X มอสหลง-เดียร์น่า [ 2 ธ.ค.2568 ]

13 ธ.ค. 2025

     ไปถ่ายทำหนังที่เชิงตะกอน ขากลับดันไปพูดว่า “กลับบ้านกันทุกคน” พอขับออกมาก็รู้สึกรถหนืด ๆ บรรยากาศอึดอัด ทั้งที่ในรถมีกันอยู่แค่ 2 คน จนหางตาหันไปเห็นว่ามีคนแก่นั่งอัดกันอยู่เต็มหลังรถ! ไม่แค่นั้นพี่นักแสดงสมทบเล่าว่า หลังถ่ายเสร็จฝันว่า ฟันหลุด 3 วันติด จนต้องให้สัปเหร่อมาช่วย เพราะขึ้นชื่อว่าพื้นเชิงตะกอนที่ไปถ่ายทำนั้นของแรงมาก

  หลังจบการถ่ายทำ ขณะที่กำลังแยกย้ายกลับบ้านดันพลั้งปากพูดเชิญชวนให้ทุกคนขึ้นรถ แต่ไม่คาดคิดว่าจะมีสิ่งที่ไม่ใช่คน ติดกลับมาด้วย...

   เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X  มอสหลง-เดียร์น่า [ 2 ธ.ค.2568 ] ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องที่มีชื่อว่า ‘อาถรรพ์เชิงตะกอน’

   เรื่องราวสุดหลอนในกองถ่ายที่ “มอสหลง” ได้เข้ามาเล่าเรื่องราวของ “ต้องเต” รุ่นพี่นักแสดงคนหนึ่งที่เล่นหนังด้วยกัน จุดถ่ายทำของหนังคือ ‘เชิงตะกอน’ ที่ได้มีการใช้งานจริง ๆ มาก่อน พอการถ่ายทำได้สิ้นสุดลงทั้งทีมงาน และนักแสดงหลาย ๆ ท่านก็ได้มาเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นภายในกองถ่ายให้เขาฟัง และหนึ่งในนั้นคือต้องเต

   ต้องเตเล่าว่า ในช่วงเวลาประมาณตี 2-3 หลังถ่ายทำเสร็จ ต้องเตก็ได้ขอตัวกลับบ้านก่อน ตัวเขาต้องเดินทางกลับบ้านกับคนขับรถ 2 คน แต่ด้วยความที่ไม่ได้คิดอะไร เขาจึงเผลอพูดออกมากลางกองถ่ายว่า

“ขึ้นรถกันทุกคน กลับบ้านกัน”

ประโยคต้องห้ามที่ใครหลาย ๆ คนรู้กันดีว่าไม่ควรเอ่ยออกมาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยและหลังจากนั้นเขาก็ขับรถออกไป

   ระหว่างทางที่เขาอยู่บนรถนั้น ต้องเตรู้สึกได้ว่าบรรยากาศภายในรถมันหนักอึ้ง และอึดอัดทั้ง ๆ ที่ในรถมีกันแค่ 2 คน จนทำให้เขาคิดว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล และก็เป็นไปตามคาดเมื่อหางตาของเขาดันไปเห็นเข้ากับกระจกรถ ภาพสะท้อนตรงหน้าทำเอาเขาถึงกับขนหัวลุกเมื่อสิ่งที่เขาเห็นคือ มีคนแก่นั่งอยู่เต็มหลังรถของเขา! ต้องเตเลยบอกกับคนขับว่า

“พี่พาผมกลับไปที่จุดถ่ายทำหน่อย”

เมื่อถึงเชิงตะกอน จุดที่เขาได้ถ่ายทำหนังกันไป ต้องเตจึงเปิดประตูรถและพูดว่า

“ใครที่ไม่ใช่ผม ต้องเต และคนขับรถ ไม่อนุญาตให้ขึ้นรถกลับบ้านไปกับพวกเรา ลงไปให้หมด”

สิ้นเสียงเอ่ยบอกให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญลงจากรถของเขา ต้องเตก็ปิดประตู และเดินทางขับออกไปจากบริเวณนั้นทันที

หลังจากนั้นบรรยากาศภายในรถก็กลับมาเป็นปกติและไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเลย...

   มอสหลงได้เล่าเพิ่มเติมว่า สถานที่ถ่ายทำเป็นตำแหน่งที่ชาวบ้านขนานนามว่าน่ากลัวที่สุดนั่นคือหอผี และเมรุซึ่งเป็นเค้าโครงความเชื่อที่มีอยู่จริงของคนในพื้นที่ และในภายหลังพอมีความเจริญเข้ามากลายเป็นว่ามีการตัดถนนผ่านหน้าเมรุไปเพื่อการสัญจร ทางทีมงานจึงได้เชิญสัปเหร่อมาไหว้ขอขมาก่อนถ่ายทำเพราะขึ้นชื่อว่าพื้นที่ตรงนั้นที่เรายืนทับอยู่เป็นจุดที่ใช้ฝังศพ และมีของแรงมาก ห้ามทำอะไรไม่ดีเด็ดขาด เพราะเรียกได้ว่าเป็นเขต “ธงแดง”

   แต่เรื่องราวหลอน ๆ ในกองก็ยังไม่จบเพียงเท่านี้ เมื่อมีนักแสดงสมทบคนหนึ่งกำลังถ่ายทำอยู่ แต่จิตสำนึกของเขาก็จะคิดอยู่ตลอดเวลาว่า ตรงเมรุข้างหน้าจะมีสิ่งลี้ลับ หรือวิญญาณตนไหนแอบมองเขาอยู่จริงรึเปล่า เสียงภายในหัวก็เริ่มตั้งคำถามอย่างห้ามไม่อยู่ “ถ้ามีจริงก็คงเห็นไปแล้วแหละ” แต่พอตั้งสติได้ก็จะลบความสงสัยนั้นออกจากหัวทันที

   เมื่อถ่ายทำจบนักแสดงสมทบคนนั้นก็ขอตัวกลับ ซึ่งพื้นที่เชิงตะกอนตรงนั้นมีความเชื่อที่ถือกันมากเพราะเป็นเขตป่าช้าที่เขาฝังศพกันตามพื้นดิน เวลาถ่ายทำก็จะมีเหตุทำให้ตรงลงไปคลุกคลีจนบางครั้งเศษฝุ่นเศษดินจะติดเสื้อผ้ากลับมา จึงมีการพรมน้ำมนต์ให้ก่อนกลับทุกรอบ แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ทำ

   พอกลับบ้านไป กลายเป็นว่าคืนนั้นเขาก็ฝันว่า ฟันของเขาหลุด!  และความฝันไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว แต่เขาดันฝันถึงมันติดกัน 3 วัน และความรุนแรงก็ทวีมากขึ้นกว่าเดิม จากฟันที่หลุดไม่กี่ซี่ในครั้งแรกกลายเป็นหลุดออกมาทั้งปาก ในขณะเดียวกันก็โดนคนวิ่งไล่ตามจะแตะตัวในฝันอยู่ตลอด เขาเลยต้องไปหาผู้นำจิตวิญญาณที่คนทั้งอำเภอเคารพนับถือให้มาช่วยปัดเป่า โดยการผูกแขน และสาดน้ำมนต์ให้ เลยทำให้เขากลับบ้านมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติอีกครั้ง..

(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

related อังคารคลุมโปง RECAP

เรื่องเล่าจากคุณโอ 'ความลับเเม่ชี' l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [ 4 พ.ย.2568 ]

08 พ.ย. 2025

เรื่องเล่าจากคุณโอ 'ความลับเเม่ชี' l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [ 4 พ.ย.2568 ]

ต้องไปนอนค้างคืนที่วัดป่า เพราะได้ไปทำงานจิตกรรมฝาพนังที่วัดแห่งหนึ่ง ก่อนไปจึงได้ถามเพื่อนว่า มีที่พักให้ไหม? เพื่อนก็ตอบว่า ‘ให้ไปนอนกับแม่ชีในวัดเลย’ พอไปถึงวัดก็แวะเข้าไปล้างหน้าล้างตา ก็ได้เหลือบไปเห็นขันใบหนึ่งที่มีว่านแช่อยู่ เลยคิดเล่น ๆ ว่า “แม่ชีเล่นของเหรอวะ” และนี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวสุดแปลกที่ได้เจอ! เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [ 4 พ.ย.2568 ]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจโซเซฟ’ กับเรื่องที่มีชื่อว่า ‘ความลับแม่ชี’ ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีที่แล้ว “คุณโอ” ได้มีโอกาสไปทำงานที่วัดเเห่งหนึ่งที่ต่างจังหวัด ตำแหน่งที่ตั้งของวัดจะอยู่ที่ติดบริเวณเชิงเขา ลักษณะงานของเธอเป็น “งานจิตรกรรมฝาผนัง” ก่อนจะเดินทาง โอจึงได้สอบถามเพื่อนร่วมงานไปว่า“มีที่พักให้ไหม?”เพื่อนเลยบอกว่า “มีที่พักให้ในวัดเลย นอนกับแม่ชี” โอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกสบายใจ เพราะเป็นการทำงานในสถานที่ที่ไม่คุ้นชิน การได้พักอยู่ในวัดกับแม่ชี อาจทำให้เธอทำงานได้สะดวกมากขึ้นเพราะไม่จำเป็นต้องเดินทางไกลเพื่อไปทำงานในแต่ละวันหลังจากพูดคุยถามไถ่รายละเอียดงาน เพื่อนของโอก็ได้ถามขึ้นมาว่า“แกกลัวหมาไหม?”“ไม่กลัวนะ ที่บ้านก็เลี้ยงอยู่” โอตอบไปตามตรงโดยไม่ได้คิดอะไร“ดีแล้ว เพราะหมาที่นั่นดุมาก” เพื่อนสาวกล่าวเตือนด้วยความหวังดี เมื่อโอเดินทางไปถึงวัดแห่งนั้น เธอก็นำสัมภาระทั้งหมดของตนเอง ขึ้นไปเก็บไว้บนกุฏิวัด หลังจากที่โอขึ้นไปเก็บข้าวของต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อย เธอก็ไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำข้าง ๆ กุฏิ โอเลือกเข้าห้องน้ำในห้องที่บานประตูถูกเปิดอยู่ พอเข้าไปเธอก็เจอกะละมังใบหนึ่ง ภายในนั้นมีสมุนไพรลักษณะคล้ายกับว่าน หรือรากไม้อยู่ ทันใดนั้นความสงสัยพลันแล่นขึ้นมาในหัวอย่างไม่จริงจังว่า “แม่ชีเล่นของเหรอ? ทำไมแช่ว่านด้วย” แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น อยู่มาวันหนึ่ง... ในระหว่างทางที่โอ ต้องเดินออกเพื่อไปทำงานภายในวัด หมาที่อาศัยอยู่บริเวณนั้นจะเห่า และพยายามเข้ามากัดอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเป็นไปตามคำที่เพื่อนของตนพูดเตือนไว้ในตอนแรกว่า... หมาที่วัดนี้มีนิสัยดุร้าย แต่ในวันนั้นมันดุมากกว่าปกติ พลันสายตาก็ดันเหลือบไปสังเกตเห็นแม่ชีนั่งอยู่ที่บริเวณนั้นพอดี จึงได้เอ่ยถามขอความช่วยเหลือไป“แม่ชีคะ หมาดุมากเลย แม่ชีช่วยเรียกมันไปให้หน่อยได้ไหมคะ?” ไร้เสียงตอบกลับจากแม่ชี เธอจึงพยายามตะโกนเรียกหลาย ๆ ครั้งแต่มันก็ไม่เป็นผล โอจึงตัดสินใจหยิบไม้แถวนั้นมาใช้เป็นเครื่องมือในการป้องกันตัว แต่ในจังหวะนั้นเองที่แม่ชีได้ยินเสียงคนกำลังหยิบจับสิ่งของ ก็ได้หันมาพูดกับโอว่า“แม่ชีเดินไม่ได้หรอก มันหวง ถ้าเดินไปมันจะยิ่งกัด”“แล้วต้องทำยังไงคะ?”“ใช้ไม้ไล่มันไปสิ” ได้ยินดังนั้น ราวกับเป็นคำอนุญาต โอจึงใช้ไม้ยาวในมือขับไล่สัตว์สี่ขาตรงหน้าไป ในจังหวะที่เธอกำลังง้างมือ แม่ชีก็เดินปรี่เข้ามาด้วยความไม่พอใจ คล้ายกับหวั่นเกรงว่าเธอจะทำร้ายหมาตัวนั้นจริง ๆ และมาไล่หมาตัวนั้นด้วยตัวของแม่ชีเอง.. ทำให้โอสามารถขึ้นไปทำงานต่อได้ ตกกลางคืน... โอเดินกลับที่พักของตน หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จสิ้น โดยพื้นฐานเธอเป็นคนที่สวดมนต์ก่อนนอนเป็นกิจวัตรประจำวันทุกคืนอยู่เเล้ว ซึ่งภายในกุฏิไม่ได้มีเพียงแค่เธอแต่มีรุ่นน้องผู้หญิงอีกคนนอนกับเธอด้วย ตัวของรุ่นน้องคนนี้เป็นคนที่กลัวผีมาก ทำให้ต้องเปิดไฟทิ้งไว้ทั่วทั้งที่นอน และรอบระเบียง ในระหว่างที่สวดมนต์ โอสังเกตเห็นแสงไฟที่ดับลงหน้าห้องน้ำ และค่อย ๆ ไล่ดับมาทีละดวงจนถึงหน้าห้องของตน ทันใดนั้นเอง... เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบปริศนาดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ จากเสียงแผ่วเบาที่จับใจความได้ยาก ก็เริ่มดังชัดขึ้นในโสตประสาทว่า“เงยหน้ามามองกูสิ เงยหน้ามามองกูสิ...” เสียงกระซิบชวนขนหัวลุกดังซ้ำไปซ้ำมาข้างหู ทำให้โอตัดสินใจลุกพรวดขึ้นมาเปิดหน้าต่าง แต่กลับมีเพียงความมืดมิดปกคลุมไปทั่วทั้งวัด ความรู้สึกไม่ปลอดภัย และหวาดกลัวค่อย ๆ เกาะกินภายในใจ สถานการณ์ตอนนั้นมันบอกกับเธอว่ามีบางอย่างผิดปกติ และที่แห่งนี้ไม่น่าอยู่อีกต่อไปเมื่อรุ่นน้องเดินเข้ามา โอจึงบอกให้หญิงสาวเก็บของ และย้ายไปนอนที่อื่น ในวัดยังคงมีกุฏิหลายแห่งที่สามารถไปพักพิงได้ เพียงแต่ผู้คนจะค่อนข้างแออัด โอเลยตัดสินใจโทรหาเพื่อนที่พักอยู่อีกกุฏิ และขอไปนอนด้วยก่อนจะออกไป ทั้งสองคนก็ตั้งใจจะไปบอกกล่าวให้แม่ชีได้รับรู้ ตัวของแม่ชีนั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง จากมุมของโอจะเห็นแค่เพียงขาของแม่ชีที่โผล่พ้นออกมา แต่ไม่เห็นลำตัว และบนตักของแม่ชีมีแมว 1 ตัวนอนอยู่“แม่ชีคะ แม่ชีขา” แม้ว่าเธอจะส่งเสียงเรียกแม่ชีไปกี่ครั้ง แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมา แม่ชียังคงนั่งนิ่ง แต่กลายเป็นว่าแมวที่นอนอยู่บนตักนั้นกลับขยับกาย และหันหน้ามามองเธอ โอได้แต่ครุ่นคิดในใจว่าแม่ชีคงใส่หูฟัง หรือกำลังสวดมนต์อยู่ เลยเลือกที่จะเดินลงมาจากกุฏิ และตั้งใจว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับมาบอกใหม่อีกครั้ง แต่ก่อนที่สองเท้าจะก้าวออกจากเขตกุฏิ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างมันก็แล่นขึ้นมา คล้ายกับว่ากำลังบอกให้เธอนั้นเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบน ความรู้สึกก็ตีตื้นขึ้นมาว่า แม่ชีจะกำลังมองเราอยู่ตรงหน้าต่างรึเปล่า? และในวินาทีที่เธอหันหลังกลับไป มันก็เป็นไปตามที่เธอคิดเพราะแม่ชีกำลังมองดูเธอจากตรงหน้าต่าง! และค่อย ๆ เดินเข้าไปข้างใน..หลังจากที่ทั้งสองคนเดินมาถึงที่พักหลังใหม่ โอก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็มีความเห็นไปในทางเดียวกันกับเธอว่าแม่ชีคนนั้นดูแปลก ๆ แต่ในตอนนั้นก็คิดว่าตนเองอาจจะคิดไปเองคนเดียว บางครั้งที่คุยกับแม่ชี เขาก็เหมือนมีหลากหลายอารมณ์ คุยดีบ้าง ไม่คุยบ้าง หรือทำเหมือนเราไม่มีตัวตนไปเลย พอตื่นเช้ามา จู่ ๆ โอก็เกิดอาการบ้านหมุนถึงขั้นที่ไม่สามารถทำงานต่อได้ จะลุกจะนั่งก็มีอาการคลื่นไส้อาเจียนตลอด เลยจำเป็นต้องกลับไปหาหมอที่กรุงเทพฯเมื่อกลับมาถึงบ้าน ด้วยความไม่สบายใจ โอจึงไปเอาผ้าถุงของแม่มาครอบหัวตนเอง ตามความเชื่อของคนโบราณว่าการลอดผ้าถุงของแม่สามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย และใช้เป็นวิธีแก้คุณไสยได้ วันถัดมาโอก็ไปหาหมอ หลังจากตรวจร่างกายก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ คุณหมอได้ให้คำแนะนำว่าสาเหตุของอาการป่วยอาจเกิดจากการพักผ่อนน้อย โหมงานหนัก และได้จ่ายยากลับมาให้ทานที่บ้าน หลังจากอาการของเธอเริ่มดีขึ้น โอก็กลับไปทำงานที่วัดเหมือนเดิม ในช่วงที่กลับไปที่วัด และทำงานอยู่ หากวันใดเป็นวันพระ ตัวของโอจะพยายามเคลียร์งานต่าง ๆ ให้เสร็จเพื่อที่จะไปทำวัดกับแม่ชีท่านอื่น ๆ จนรู้สึกคุ้นเคยและสนิทสนม เลยมีโอกาสได้พูดคุยกัน ด้วยความสงสัย โอจึงได้ถามเรื่องราวส่วนตัวเกี่ยวแม่ชีคนนั้นไป“แม่ชีคนที่หนูนอนด้วย เขามาจากไหนเหรอคะ?”“แม่ชีคนนั้น ไม่ค่อยมีใครยุ่งกับเขานะ กุฏินั้นเขาก็อยู่คนเดียว ไม่มีใครอยู่กับเขาได้”คำตอบที่ไม่ได้คลายความสงสัยแต่กลับทำให้เธออยากรู้มากขึ้นไปอีก“แต่อย่าไปสุงสิงกับเขามากเพราะ เขาเป็นคนมีของ!” ประโยคตักเตือนด้วยความหวังดีส่งตรงมาถึงโอ หลังจากเธอครุ่นคิดต่อเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นในวัด ทุกอย่างก็ค่อย ๆ เชื่อมโยงกันอย่างน่าขนลุก และสุดท้ายเธอก็ได้รู้ว่าทั้งหมดนั้นคือ ความลับของแม่ชี(เป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)รับฟังเต็ม ๆ ได้ที่

เรื่องเล่าจากคุณออโต้ ‘เล่นซ่อนผี’ l อังคารคลุมโปง X มิ้น แม่แฟน [15 ก.ย.69]

22 ก.ย. 2026

เรื่องเล่าจากคุณออโต้ ‘เล่นซ่อนผี’ l อังคารคลุมโปง X มิ้น แม่แฟน [15 ก.ย.69]

“วันนี้เราเล่นซ่อนแอบกันไหม” เมื่อการละเล่นเริ่มขึ้น เธอกลับเห็นเพื่อนเดินตามหาในสภาพแขนขาผิดรูป เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของเธอ? และสิ่งที่เจอทำให้เธอไม่เป็นปกติ กลับกลายเป็นเห็นสิ่งเล้นลับที่ไม่อยากพบเจอ...เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X มิ้น แม่แฟน [15 กันยายน 2569]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ ‘ดีเจเจ็ม’ และ ‘ดีเจมดดำ’ กับเรื่องเล่าจากคุณออโต้ ‘เล่นซ่อนผี’ คุณออโต้ ได้ถ่ายทอดเรื่องราวที่มีคนมาฝากไว้ โดยให้นามสมมติว่า ‘น้องโบว์’ เหตุการณ์ครั้งนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้น้องโบว์เบิกเนตร และเห็นสิ่งลี้ลับรวมถึงเห็นวิญญาณ หลังจากเกิดเรื่องราวในคืนนั้น เดิมทีครอบครัวของน้องโบว์อาศัยอยู่ในจังหวัดหนึ่งทางภาคอีสาน แต่ด้วยคุณพ่อ มีอาชีพรับเหมาจึงต้องย้ายมาอยู่ที่จังหวัดปทุมธานีในช่วงที่เธอเรียนอยู่ประมาณ ป.5 ก่อนย้าย น้องโบว์ได้พูดคุยกับ ‘มะนาว’ เพื่อนสนิท และให้สัญญากันว่า “เราจะไม่แยกจากกันนะ อย่างไรก็จะกลับมาทุกปี เดี๋ยวเรามาเล่นด้วยกัน” หลังจากนั้นในทุกเทศกาล น้องโบว์จะกลับไปยังบ้านที่ภาคอีสานเสมอกระทั่งในปี 2564 ขณะที่น้องโบว์กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.1 วันหนึ่งเธอคิดถึงมะนาวมาก เพราะทั้งสองคนเคยพูดคุยกันทุกวัน แต่ในช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมา มะนาวกลับเงียบหายไป ทักไปก็ไม่ตอบ จนช่วงที่กำลังจะเดินทางกลับบ้าน น้องโบว์จึงส่งข้อความไปหาเพื่อนว่า “นี่ เรากำลังจะกลับนะ เดี๋ยวเราถึงออกมาคุยกัน” ข้อความถูกอ่าน แต่กลับไม่มีข้อความใดส่งตอบกลับมา น้องโบว์จึงตั้งใจว่าหากเดินทางถึงบ้านแล้ว ค่อยติดต่อมะนาวอีกครั้ง เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากกลับถึงบ้าน คุณพ่อ คุณแม่ออกไปข้างนอก เหลือเพียงน้องโบว์ กับคุณยายอยู่ด้วยกันสองคน จนเวลาประมาณ 4-5 โมงเย็น มีข้อความแชตเด้งขึ้นมา เป็นข้อความจาก ‘มะนาว’ ว่า “ช่วงประมาณ 6 โมง - 1 ทุ่ม ออกมาหาได้ไหม พบกันบริเวณที่ออกกำลังแถว อบต.” ด้วยความคิดถึงเพื่อน น้องโบว์จึงตกลงว่าจะไปเจอกันประมาณหนึ่งทุ่มขณะที่กำลังจะขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปหาเพื่อน คุณยายกลับพูดขึ้นมาว่า “จะไปไหน ไปหาใคร” แต่ด้วยความใจร้อน และคิดถึงเพื่อน น้องโบว์ไม่ได้ตั้งใจฟัง จึงรีบขี่รถออกไปทันที อบต. อยู่บริเวณชานเมือง ห่างจากบ้านประมาณ 2 กิโลเมตร ในช่วงกลางวันสถานที่แห่งนี้ยังดูเป็นปกติ แต่เมื่อถึงยามวิกาลกลับให้ความรู้สึกหลอน อีกทั้งน้องโบว์ไม่ค่อยได้กลับบ้าน จึงไม่คุ้นชินกับสถานที่มากนักเมื่อเดินทางไปถึง เธอพบต้นไม้ใหญ่ และศาลบริเวณจุดนัดพบ ก่อนจะไปนั่งรอที่ม้าหินอ่อน พร้อมทักถามมะนาวว่าอยู่ที่ไหน เวลาผ่านไปประมาณ 20 นาที แต่มะนาวยังไม่มีการตอบกลับ น้องโบว์จึงคิดว่าเพื่อนคงแกล้ง และไม่มาแล้วจึงตัดสินใจจะกลับบ้านแต่ในจังหวะที่กำลังจะกลับ กลับมีเสียงตะโกนดังออกมาจากบริเวณต้นไม้ใหญ่ข้างศาลว่า “โบว์ นาวอยู่นี่”น้องโบว์ หันกลับไปมอง และเห็นมะนาวยืนอยู่บริเวณต้นไม้ใหญ่ ด้วยความดีใจจึงวิ่งเข้าไปหา แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ เพราะมะนาวยืนนิ่ง ก้มหน้า ราวกับกำลังเสียใจ ด้วยความที่มะนาวอยู่ในครอบครัวที่พ่อแม่แยกทางกัน และเธออาศัยอยู่กับยาย น้องโบว์จึงคิดว่าเพื่อนอาจทะเลาะกับคุณยายมา จึงถามว่า “เป็นอะไร” แต่มะนาวกลับไม่ตอบ จากนั้นมะนาวเป็นฝ่ายถามขึ้นมาว่า “วันนี้เราเล่นซ่อนแอบกันไหม” น้องโบว์จึงตอบกลับไปว่า “เล่นซ่อนแอบอะไร จะดึกแล้ว” แต่มะนาวยังคงรบเร้า โดยอ้างว่าไม่ได้เจอกันมานาน จนสุดท้ายน้องโบว์ยอมเล่น มะนาวบอกว่า “ให้โบว์เป็นคนไปซ่อน แต่ถ้ามะนาวหาโบว์เจอ โบว์ต้องไปอยู่กับมะนาวนะ” น้องโบว์ไม่ได้คิดอะไร และรีบวิ่งไปหาที่ซ่อนทันที ระหว่างนั้นเธอได้ยินเสียงมะนาวเริ่มนับเลข“1 2 3”สถานที่ที่น้องโบว์เลือกซ่อน คือห้องน้ำที่ยังอยู่ระหว่างการก่อสร้างเธอเข้าไปแอบ และเปิดประตูแง้มเอาไว้ เพื่อดูว่ามะนาวจะหาเจอหรือไม่ จนกระทั่งมะนาวนับถึง 10 น้ำเสียงกลับเปลี่ยนไปเป็นเสียงเย็นยะเยือกว่า“อยู่ไหนน้าา~ ถ้าเจอแล้วมาอยู่กับฉันนะ” น้องโบว์ มองลอดช่องไม้ออกไป และพบว่ามะนาวมีท่าทางแปลกไป เมื่อมองจากระยะไกล เธอเห็นเพื่อนเดินด้วยท่าทางประหลาด ราวกับแขนขาบิดผิดรูป ก่อนจะได้ยินมะนาวพูดว่า “มึงมาอยู่กับกูนะ หาเจอแล้วมาอยู่กับกู” น้องโบว์จึงตะโกนกลับไปว่า “ไม่เล่นแล้ว” แต่มะนาวกลับวิ่งตรงเข้ามาหาน้องโบว์ ด้วยลักษณะแขนขาที่ผิดรูป ราวกับไม่มีกระดูก ก่อนจะวิ่งมาเคาะประตูและพูดว่า“ออกมา ออกมา มึงมาอยู่กับกู!”น้องโบว์เริ่มสติแตก และพูดออกมาว่า“ไม่เล่นแล้ว จะออกแล้ว”แต่เมื่อพยายามผลักประตูออกกลับไม่สามารถเปิดออกได้เมื่อเวลาผ่านไป และเสียงด้านนอกเงียบลง เธอจึงค่อย ๆ ส่องออกไปดูอีกครั้ง แต่กลับไม่พบมะนาวแล้ว ทว่าเสียงปริศนากลับดังขึ้นจากหลังคาห้องน้ำ คล้ายเสียงคนกำลังวิ่งไปมา ตามมาด้วยเสียงเคาะกำแพงจากทุกทิศทางห้องน้ำในต่างจังหวัดจะมีช่องอยู่บริเวณด้านบนหัว หลังจากทุกอย่างเงียบสงบลง น้องโบว์กลับได้ยินเสียง “จุ๊ จุ๊ จุ๊ จุ๊” เธอจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นไปมอง และพบมะนาวกำลังเกาะอยู่ด้านบน พร้อมพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ ว่า “มึงมาอยู่กับกูนะ” น้องโบว์ร้องกรี๊ดเสียงดัง ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะเรียกอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงที่ดังขึ้นกลับเป็นเสียงของคุณน้าที่มาตามหาเธอ คุณน้าพังประตูเข้ามา และรีบพาน้องโบว์ออกไป พร้อมถามว่าเธอเข้าไปอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร เพราะห้องน้ำเป็นลักษณะไม้แผ่นที่ปิดประตูไว้เป็นรูปกากบาท น้องโบว์เองก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน แต่ก่อนจะพากลับ คุณน้ากลับกำชับว่า “เอ็งไม่ต้องหันกลับไปมอง เอ็งกลับมาไม่ต้องมอง”ระหว่างที่กำลังจะขึ้นรถกลับบ้าน ด้วยความสงสัยว่าสิ่งที่คุณน้า ไม่ให้มองคืออะไร น้องโบว์จึงหันกลับไปยังต้นไม้ใหญ่ และสิ่งที่เห็นทำให้เธอต้องตกใจอีกครั้ง เพราะมะนาวยังคงยืนอยู่ที่ต้นไม้ในสภาพแขนขาผิดรูป ระหว่างขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้าน น้องโบว์ยังเห็นร่างของมะนาววิ่งไล่ตามมาตลอดทางหลังผ่านเหตุการณ์ในคืนนั้น น้องโบว์ป่วยเป็นไข้ติดต่อกัน 3 วัน และยังฝันเห็นมะนาวมาหาที่บ้าน บางครั้งมาชวนให้ไปอยู่ด้วยกันอยู่ตลอด จนกระทั่งวันที่ 3 เมื่ออาการเริ่มดีขึ้น น้องโบว์ตั้งใจจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณยายฟัง แต่ยังไม่ทันได้พูด คุณยายกลับสวนขึ้นมาก่อนว่า “แกไม่ต้องเล่า ไปเจอมะนาวมาใช่ไหม?” จากนั้นคุณยายจึงบอกว่า จริง ๆ แล้วในวันนั้นกำลังจะบอกน้องโบว์ อยู่พอดีว่า มะนาวเสียชีวิตไปแล้วเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม คุณยายเล่าว่า มะนาวทะเลาะกับคนในครอบครัว จึงขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปด้วยความเร็ว ทั้งที่ยังขับรถไม่ชำนาญ ก่อนจะเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ใหญ่บริเวณ อบต. และเสียชีวิตในลักษณะแขนขาผิดรูป คอบิดเหตุการณ์ในคืนนั้นทำให้น้องโบว์จำฝังใจ และเธอยืนยันว่าได้แชตพูดคุยกับมะนาวจริง ๆ แต่เมื่อย้อนกลับไปอ่านข้อความอีกครั้ง กลับพบว่าทั้งหมดเป็นเพียงน้องโบว์ที่พูดคุยอยู่ฝ่ายเดียว โดยไม่มีข้อความตอบกลับจากมะนาวเลยแม้แต่ข้อความเดียว..(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

เรื่องเล่าจากเจน The Ghost Radio ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

04 พ.ย. 2026

เรื่องเล่าจากเจน The Ghost Radio ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ l อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ต.ค.69]

“หนูเตือนแล้วนะ” คำเตือนจากคนในพื้นที่ที่พี่เปิ้ลไม่ยอมฟัง นำไปสู่เหตุการณ์สุดขนหัวลุก เมื่อเจ้าของบูธกิฟต์ชอปที่เสียชีวิตไปแล้วกลับมาปรากฏตัว ยืนจัดของพร้อมยืดคอ และใช้ลิ้นเลียสิ่งของภายในบูธ แล้วคนที่เข้ามาซื้อหนังสือซึ่งอยู่ในสภาพยับเยินเหล่านั้น พวกเขานำหนังสือไปทำอะไรกันแน่… แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นในตลาดแห่งนี้?เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X เจน - ลูกนัท The Ghost [27 ตุลาคม 2569]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจแนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องเล่าจากเจน ‘ครั้งแรกที่ได้ขายของ’ เจน The Ghost Radio ได้ถ่ายทอดประสบการณ์ของ ‘พี่เปิ้ล (นามสมมติ)’ ย้อนกลับไปเมื่อกว่า 10 ปีที่แล้ว ซึ่งเป็นครั้งแรกที่พี่เปิ้ลได้ลองขายของอย่างจริงจัง ในตอนนั้นพี่เปิ้ลกำลังเรียนอยู่ ด้านครอบครัวทำธุรกิจเกี่ยวกับร้านหนังสือ เนื่องด้วยทางบ้านมองว่างานสัปดาห์หนังสือ มักกระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพฯ ขณะที่ครอบครัวของพี่เปิ้ลอาศัยอยู่ต่างจังหวัด จึงอยากสร้าง Community สำหรับคนที่ชื่นชอบการอ่านหนังสือในต่างจังหวัดด้วย ทางบ้านจึงพยายามขยายกิจการเพื่อให้ผู้คนสามารถซื้อหนังสือได้ง่ายขึ้นจนกระทั่งช่วงหนึ่ง พี่สาวของพี่เปิ้ลได้เข้ามาบริหารกิจการ โดยมีแนวคิดอยากนำหนังสือไปออกบูธตามสถานที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้า หรือตลาดหากมีพื้นที่ก็พร้อมจะไปทั้งหมด เพื่อให้ผู้คนได้เข้าถึงหนังสือ ในช่วงนั้นพี่เปิ้ลมีเวลาพักจากการเรียน จึงเดินทางกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด แต่พี่สาวกลับบอกว่าไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่พี่เปิ้ลกลับบ้าน เธอแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอน อย่างมากก็เพียงช่วยนับสต็อกหนังสือ ซึ่งหนังสือจะถูกมัดมาเป็นชุดอยู่แล้ว จึงไม่ใช่งานที่ยากลำบากอะไร พี่สาวจึงอยากให้พี่เปิ้ลลองทำอะไรที่ต้องออกแรงและลำบากมากขึ้น จึงจัดหาบูธให้เธอได้ลองขายหนังสือด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกพี่เปิ้ลไม่ได้ติดขัดอะไร หากต้องการให้เธอทำ เธอก็พร้อมจะลอง ในจังหวะนั้นเองมีตลาดแห่งหนึ่งติดต่อเข้ามา โดยทางตลาดแจ้งว่าเจ้าของมีพื้นที่ว่างอยู่ ไม่รู้จะนำไปทำอะไร จึงตัดสินใจสร้างตลาดขึ้นมา ภายในแบ่งเป็นตลาดโซนร้อน ซึ่งจำหน่ายผักสด และเนื้อสัตว์ ส่วนตลาดโซนเย็นเดิมทีเป็นโรงสีเก่าที่มีเพดานสูง และมีพื้นที่กว้างขวางก่อนจะถูกนำมาดัดแปลงให้ทันสมัยขึ้น โดยเรียกพื้นที่ส่วนนี้ว่า ‘ฮอลล์’ และติดตั้งเครื่องปรับอากาศไว้ด้วย ภายในฮอลล์จะเปิดพื้นที่ให้ผู้ที่ทำงานศิลปะ รวมถึงร้านหนังสือ และร้านกิฟต์ชอปเข้ามาตั้งบูธจำหน่ายสินค้าให้ชาวบ้านได้เลือกซื้อในตอนนั้นพี่สาวของพี่เปิ้ล เกิดความสงสัยว่าจะมีคนมาซื้อสินค้าจริงหรือไม่? แต่เมื่อพิจารณาข้อเสนอแล้วกลับมองว่าน่าสนใจ อีกทั้งเมื่อดูจากแผนที่ GPS ก็พบว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ไกลมากนัก หากเปรียบเทียบระยะทางก็ประมาณจากกรุงเทพฯ ไปปทุมธานี ซึ่งยังสามารถขับรถขนสินค้าไปส่งเพื่อขาย และเหลือกำไรได้ ที่สำคัญระหว่างการพูดคุย ทางปลายสายยังเสนอให้อีกว่า 7 วันแรกสามารถเข้ามาขายของได้ฟรีโดยไม่คิดค่าเช่าพื้นที่!ลักษณะการขายที่ทางตลาดกำหนด คือให้เข้ามาขายติดต่อกัน 7 วัน หากขายได้แล้วต้องเว้นไปอีก 7 วัน ก่อนจะกลับมาขายใหม่อีก 7 วัน และสลับกันไปในลักษณะนี้เรื่อย ๆ ข้อเสนอนี้ทำให้พี่สาวของพี่เปิ้ลเริ่มเอะใจว่าเหตุใดจึงต้องกำหนดเป็น 7 วัน และทำไมถึงต้องเว้นช่วงระหว่างการขาย อีกทั้งทางตลาดยังใช้คำว่า “ถ้าอยู่ได้” จนทำให้สงสัยว่าทำไมต้องทดลองขายให้ครบ 7 วันก่อน หากขายได้จึงค่อยคิดค่าเช่าเต็มจำนวน อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นราคาเต็มก็ยังถือว่าถูกมาก โดยอยู่ในหลักพันบาทสำหรับการขาย 7 วันเท่านั้น พี่สาวจึงมองว่าข้อเสนอนี้คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม และตัดสินใจส่งพี่เปิ้ลไปทดลองขายหนังสือที่ตลาดแห่งนี้ แต่เนื่องจากพี่เปิ้ลไม่มีทักษะด้านการขายมาก่อน จึงต้องให้น้องคนหนึ่งมาช่วยงานด้วย ซึ่งก็คือ ‘น้องมอส’ ผู้ชายรูปร่างกำยำที่สามารถช่วยยกหนังสือ และขนของได้ ทั้งสองจึงเริ่มต้นด้วยการตรวจเช็กสินค้าร่วมกัน ก่อนออกเดินทางพี่สาวของพี่เปิ้ลได้กำชับกฎต่าง ๆ ที่ทางตลาดแนะนำมา โดยให้พี่เปิ้ลนำของไปลง และจัดบูธในวันศุกร์ หากเดินทางไปถึงตอนเช้าได้ก็ยิ่งดี และพยายามอย่าให้เกิน 2 ทุ่ม เพราะหากเลยเวลานั้นไปอาจพบเจ้าหน้าที่ หรือช่างที่เข้ามาทำงาน เนื่องจากตลาดยังอยู่ในช่วงก่อสร้าง หากพบใครเข้ามาในพื้นที่ก็ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว หรือสร้างสัมพันธไมตรีใด ๆ ต่างคนต่างทำงานของตัวเองไปนอกจากนี้ หลัง 2 ทุ่ม หากนึกขึ้นได้ว่าลืมของบางอย่างไว้ แต่เดินทางออกจากพื้นที่ไปแล้ว ก็ห้ามย้อนกลับเข้ามาเด็ดขาด ให้รอจนถึงเช้าของวันถัดไปจึงค่อยกลับมาเอา พี่สาวของพี่เปิ้ลเข้าใจว่ากฎเหล่านี้อาจเกิดจากการที่ตลาดยังอยู่ระหว่างก่อสร้าง จึงอาจมีเรื่องความปลอดภัยเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยความที่ตอนนั้นพี่เปิ้ลค่อนข้างขี้เกียจ และไม่อยากทำอะไร แทนที่จะเดินทางไปตั้งแต่ช่วงเช้า เธอกลับเลือกออกเดินทางตอน 6 โมงเย็น กว่าจะไปถึงก็เป็นเวลาประมาณ 1 ทุ่มแล้ว จากนั้นจึงเริ่มขนหนังสือลงจากรถเพื่อจัดบูธพี่เปิ้ลเล่าว่า เมื่อเดินเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้นก็พบว่าเป็นลานกว้างจริง ๆ แต่พื้นที่ตลาดกลับมีเพียงหย่อมเดียวเท่านั้น โดยฝั่งตลาดสดมีผู้คนเดินจับจ่ายใช้สอยกันอยู่ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งเป็นฮอลล์ที่เธอต้องนำหนังสือมาขาย ซึ่งกลับไม่มีผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว อีกทั้งแสงไฟภายในยังสลัวมาก ภาพตรงหน้าไม่เหมือนสถานที่ที่จะเปิดให้ผู้คนเข้ามาจัดงานเลยแม้แต่น้อย ทางเข้ามีเพียงทางเดียว เป็นประตูบานใหญ่ที่เมื่อเดินผ่านเข้าไปก็พบกับพื้นที่กว้างสุดลูกหูลูกตาทางตลาดแจ้งว่าพ่อค้าแม่ค้าสามารถเลือกสรรพื้นที่จัดบูธได้ตามต้องการ พี่เปิ้ลจึงยืนมองหาทำเลที่เหมาะสม ท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อนข้างวังเวง เพราะแม้สถานที่จะกว้างใหญ่ แต่กลับมีบูธอยู่เพียง 5 บูธเท่านั้น เธอจึงตัดสินใจนับระยะจากก้าวเดิน โดยเลือกตั้งร้านห่างจากทางเข้าประมาณ 10 เมตร เพื่อให้เป็นบูธแรกที่ผู้คนเดินเข้ามาแล้วมองเห็นได้ทันที ส่วนร้านอื่น ๆ ก็จะตั้งห่างกันประมาณ 10 เมตรเช่นกันบูธแรกเป็นร้านของพี่เปิ้ลที่จำหน่ายหนังสือนวนิยาย ถัดไปประมาณ 10 เมตรเป็นร้านหนังสืออีกแห่ง แต่จำหน่ายหนังสือเรียน โดยมีคุณยายคนหนึ่งสวมชุดสีขาวคล้ายแม่ชีมานั่งขายหนังสืออยู่ด้วย พี่เปิ้ลกับคุณยายต่างคนต่างจัดร้านของตัวเอง ก่อนจะมีจังหวะที่ทั้งคู่สบตากัน คุณยายจึงยิ้มให้เธอ และคุณยายยังพาหลานสาวคนหนึ่งมาด้วย ซึ่งมีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งชันเข่าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเก้าอี้ พร้อมโยกตัวไปมาอย่างต่อเนื่องราวกับมีบางสิ่งสิงอยู่ถัดไปอีกเป็นบูธหนังสือสำหรับเด็ก โดยเจ้าของร้านเป็นคุณแม่ลูกอ่อนที่กำลังอุ้มลูกไปพร้อมกับจัดสินค้าไปด้วย นอกจากนี้ยังมีลูกน้อยอีกคนอายุประมาณ 3-4 ขวบ วิ่งเล่นไปมาอยู่ภายในบริเวณนั้น ข้างกันเป็นบูธกิฟต์ชอปที่มีเจ้าของร้านผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจัดของอยู่ ส่วนบูธถัดไปเป็นร้านขายถุงเท้า ซึ่งมีคุณตาคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ภายในร้านอย่างไม่สนใจใครเมื่อเวลาผ่านไป พี่เปิ้ลเหลือบมองนาฬิกา และพบว่าใกล้จะถึง 2 ทุ่มแล้ว ทุกคนต่างกำลังจัดบูธของตัวเอง เธอจึงเร่งจัดร้านต่อจนเสร็จเรียบร้อย ในคืนนั้นไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น หลังจากจัดบูธเสร็จทั้งคู่ก็กลับไปตามปกติวันถัดมา ร้านจะเริ่มเปิดขายประมาณ 10 โมง พี่เปิ้ลกับน้องมอสจึงเดินทางมาเปิดบูธในเวลาประมาณ 9 โมงครึ่ง แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าเธอลืมคลุมผ้าสีดำปิดร้านไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ต้องตกใจ เพราะสภาพร้านเละเทะอย่างมาก หนังสือถูกรื้อจนกระจัดกระจาย บางเล่มถูกฉีกขาด บางเล่มตกลงไปกองอยู่บนพื้น และมีรอยถูกเหยียบ นอกจากนี้ยังมีคราบน้ำเปียกอยู่ทั่วบริเวณ ราวกับมีใครจงใจนำน้ำมาเทราดใส่หนังสือทั้งหมด พี่เปิ้ลรู้สึกโมโหมาก และไม่รู้ว่าจะสามารถหาตัวผู้กระทำได้อย่างไร เพราะภายในไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิด เธอจึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปต่อว่าทางตลาดทันทีระหว่างนั้นพี่เปิ้ลเห็นน้องผู้หญิงคนหนึ่งจากบูธกิฟต์ชอปเดินเข้ามาพูดคุยกับน้องมอส แต่เธอไม่ได้สนใจ เพราะกำลังอยู่ในอารมณ์โมโห และยังคงต่อว่าปลายสายอย่างต่อเนื่อง แม้ทางตลาดจะพยายามยืนยันให้เธอลองขายสินค้าดูก่อน หากขายไม่ได้จริง ๆ ทางตลาดจะเป็นผู้รับผิดชอบให้ แต่พี่เปิ้ลก็สวนกลับไปว่า จะขายได้อย่างไร ในเมื่อหนังสือทั้งหมดกลายเป็นเศษขยะไปแล้ว เพราะตามปกติแล้วคนที่มาซื้อหนังสือ หากพบว่ามีตำหนิเพียงเล็กน้อยก็แทบไม่มีใครอยากซื้อ แต่นี่สภาพหนังสือกลับยับเยินราวกับผ่านสงครามมาเลยทีเดียวหลังจากวางสาย พี่เปิ้ลจึงเดินเข้าไปถามน้องมอสว่าคุยอะไรกับน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอป น้องมอสเล่าว่าน้องผู้หญิงคนนั้นน่าจะอยู่ในวัยมัธยมและมาทำงานพาร์ทไทม์ โดยเธอแนะนำว่าหนังสือที่ถูกทำลายทั้งหมดไม่ควรนำไปทิ้ง แต่ให้แยกออกไปวางไว้อีกโต๊ะหนึ่ง เพราะอย่างไรก็ยังสามารถขายได้น้องมอสจึงเป็นคนจัดการแยกหนังสือที่เสียหายออกมา เนื่องจากเห็นว่าพี่เปิ้ลกำลังอยู่ในอารมณ์โมโห อีกทั้งน้องมอสเองก็มีประสบการณ์ออกบูธขายสินค้าตามสถานที่ต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง จึงมีความเชื่อว่าหากคนในพื้นที่แนะนำอะไรมา ก็ควรลองเชื่อและทำตามดูจะดีกว่า จึงนำหนังสือที่เสียหายไปแยกวางไว้อีกโต๊ะตามคำแนะนำของน้องผู้หญิงคนนั้นเมื่อถึงเวลา 10 โมงตรง ทางตลาดก็เปิดให้ผู้คนเข้ามาภายในฮอลล์ได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้พี่เปิ้ลประหลาดใจอย่างมาก เพราะคนที่เดินเข้ามาไม่ได้มีเพียงหลักสิบ แต่กลับมีจำนวนมากถึงหลักร้อย ต่างคนต่างวิ่งกรูกันเข้ามาหยิบสินค้า และจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว ทุกบูธต่างมีลูกค้าเข้ามารุมซื้อ ไม่มีร้านไหนที่ขายไม่ได้เลยแม้แต่ร้านเดียวพี่เปิ้ลถึงกับประหลาดใจ เพราะสินค้าขายดีมากจนต้องคอยเติมหนังสือเข้าร้านอยู่ตลอด เมื่อกลับมาคำนวณเงินที่ขายได้ก็พบว่า ต่อให้ขายเพียงช่วงแรกและหยุดไปอีก 6 วัน เธอก็ได้กำไรแล้วพี่เปิ้ลจึงเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นไปได้อย่างไร หรือสถานที่แห่งนี้อาจมีความต้องการหนังสือสูงมาก แม้แต่หนังสือที่ยับเยินหรืออยู่ในสภาพไม่สวยงามก็ยังมีคนซื้อ โดยไม่มีใครแสดงท่าทีรังเกียจหรือมีปัญหาอะไรเลย เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย บูธของร้านอื่น ๆ ต่างทยอยปิดกันหมดแล้ว พี่เปิ้ลจึงเริ่มสังเกตเห็นว่ากลุ่มคนที่เฝ้าร้านในคืนก่อนหน้านี้ไม่ใช่กลุ่มเดียวกับคนที่เธอพบในช่วงกลางวัน ตอนแรกเธอคิดว่าทุกคนอาจมีการสลับกะกัน แต่กลับไม่ใช่ เพราะพ่อค้าแม่ค้าจากทุกบูธต่างเก็บของกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงร้านของพี่เปิ้ลและร้านกิฟต์ชอปเท่านั้นจนกระทั่งเวลาประมาณ 6 โมงเย็น เกือบ 1 ทุ่ม น้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เตรียมสะพายกระเป๋า ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาพี่เปิ้ลและถามว่า“กลับบ้านไหมคะ”โดยปกติของร้านพี่เปิ้ลแล้วหากงานเลิก 2 ทุ่ม จะเริ่มทยอยปิดบูธในช่วงประมาณ 1 ทุ่มครึ่ง แล้วจึงกลับบ้านตามเวลา พี่เปิ้ลจึงตอบไปโดยไม่ได้คิดอะไร ว่า“น้องจะกลับก็กลับไปสิ ก็พี่ยังไม่ปิด”น้องผู้หญิงจึงสวนกลับมาว่า “เตือนแล้วนะ”คำตอบนั้นทำให้พี่เปิ้ลเริ่มรู้สึกตะหงิดใจ แต่ในระหว่างที่กำลังจะนำผ้าสีดำมาคลุมสินค้า น้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็พูดเตือนขึ้นมาอีกครั้งว่า “ที่นี่เราไม่คลุมของกันนะคะ”พี่เปิ้ลยังคงตอบกลับไปว่า “ก็เรื่องของน้อง แต่พี่จะปิดบูธ”น้องผู้หญิงจึงย้ำอีกครั้งว่า “เตือนแล้วนะคะ”หลังจากพูดจบ น้องผู้หญิงก็เดินกลับไปในวันนั้นพี่เปิ้ลตัดสินใจปิดบูธในเวลา 2 ทุ่มพอดี ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่คนละฝั่งกับโกดัง แต่เมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมา เธอกลับพบกับกลุ่มคนแก่กลุ่มเดิมที่เคยเห็นในวันแรก กำลังกลับเข้ามาจัดของกันอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม พี่เปิ้ลไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือพูดคุยกับใคร ก่อนจะเดินกลับออกไปตามปกติเช้าวันถัดมา เมื่อเดินทางมาถึงร้าน และเปิดผ้าคลุมออก พี่เปิ้ลก็พบว่าผ้ามีลักษณะเหนียวเหนอะหนะผิดปกติ เมื่อใช้มือลูบดูจึงรู้สึกเหมือนมีใครนำน้ำมาราดใส่อีกครั้ง โดยเป็นคราบเหนียว ๆ คล้ายมีดินผสมอยู่ด้วย แต่สิ่งที่แปลก คือหนังสือทั้งหมดกลับไม่ได้รับความเสียหายเลย ยังคงอยู่ในสภาพดี และปลอดภัยทุกเล่ม พี่เปิ้ลจึงเก็บผ้าออกตามปกติแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นกลับแตกต่างจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง เพราะแม้จะมีลูกค้าเดินเข้ามาภายในฮอลล์เป็นร้อยคน แต่กลับไม่มีใครซื้อหนังสือของเธอเลยแม้แต่เล่มเดียว ทำให้พี่เปิ้ลเริ่มเกิดความสงสัยว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ขายดีจนแทบเติมสินค้าไม่ทันวันนั้นพี่เปิ้ลยังคงขายของจนถึงช่วงเกือบ 2 ทุ่มเช่นเคย และน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เดินเข้ามาชวนกลับบ้านพร้อมกันอีกครั้ง แต่พี่เปิ้ลเลือกที่จะบอกให้น้องกลับไปก่อน เพราะเธอยังขายหนังสือไม่ได้เลยสักเล่ม จึงอยากรออยู่ที่ร้านต่ออีกหน่อย ก่อนกลับน้องผู้หญิงได้กำชับว่า วันนี้ไม่ต้องคลุมผ้านะ พร้อมพูดประโยคเดิมอีกครั้งว่า“หนูเตือนแล้วนะ”ในวันนั้นพี่เปิ้ลไม่ได้คลุมผ้าตามคำเตือน เพราะผ้าที่ใช้อยู่ก่อนหน้านี้เหนียวเหนอะหนะจนไม่สามารถนำมาใช้ได้แล้ว อีกทั้งเธอยังกังวลว่าหากนำผ้าที่สกปรกไปคลุมหนังสือ อาจทำให้หนังสือเลอะเทอะตามไปด้วย เมื่อถึงเวลา 2 ทุ่ม พี่เปิ้ลก็เดินไปเข้าห้องน้ำเช่นเคย โดยในครั้งนี้เธอลืมสิ้นถึงคำเตือนต่าง ๆ ที่เคยได้รับไป ในระหว่างที่กำลังเดินออกจากห้องน้ำกลับมีบางอย่างดลใจให้เธอเดินไปทางบูธกิฟต์ชอป ซึ่งร้านดังกล่าวมีแผงเหล็กสูงกั้นเอาไว้ โดยสามารถเลือกดูสินค้าจากด้านนอกได้พี่เปิ้ลจึงเดินเข้าไปชะโงกหน้ามองบริเวณตำแหน่งที่น้องบูธกิฟต์ชอปมักจะนั่งอยู่ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอตกใจแทบสิ้นสติ เพราะหญิงที่เธอเคยพบเห็นจั้งแต่คืนวันที่เข้ามาจัดของ กลับกลายเป็นรูปหน้าศพที่ถูกนำมาวางไว้บนพื้น พร้อมระบุวันมรณภาพเอาไว้อย่างชัดเจน ซึ่งเมื่อตรวจดูแล้วพบว่าเธอเสียชีวิตมาเป็นเวลาหลายปี ไม่ใช่เพิ่งเสียชีวิตไปเพียง 2-3 วันอย่างแน่นอนพี่เปิ้ลตกใจอย่างมาก รีบหันกลับไปหาน้องมอส พร้อมบอกให้น้องวิ่งออกไปจากสถานที่แห่งนี้ทันที ก่อนที่ตัวเธอเองจะรีบวิ่งตามออกไปด้วย แต่ในจังหวะนั้นกลับนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เก็บของ และกุญแจรถก็ยังวางอยู่ภายในบูธ จึงหันไปบอกให้น้องมอสเข้าไปเอาของด้วยกันแต่น้องมอสกลับบอกให้พี่เปิ้ลเข้าไปเอาเอง พร้อมย้ำว่าเขาเคยเตือนเธอแล้วว่าให้ออกจากสถานที่แห่งนี้ก่อน 2 ทุ่ม อีกทั้งน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปก็เตือนเธออยู่ทุกวัน แต่พี่เปิ้ลกลับเลือกเมิน ไม่สนใจคำเตือนเหล่านั้นมาตลอดถึงอย่างนั้นพี่เปิ้ลก็ยังตัดสินใจใจดีสู้เสือ เดินกลับเข้าไปเอาของที่ลืมไว้ โดยปกติเธอจะเก็บกระเป๋าไว้บริเวณใต้โต๊ะ เมื่อกลับไปถึงบูธจึงรีบก้มลงหาของและคว้าสิ่งของทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งแต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เธอหวาดผวายิ่งกว่าเดิม เพราะคนทั้งหมดที่เคยพบในคืนแรกต่างกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอย่างครบทีม!ไม่ว่าจะเป็นคุณตาร้านหนังสือ คุณยาย และหลานจากร้านหนังสือ หรือคุณแม่ลูกอ่อน รวมถึงหญิงเจ้าของบูธกิฟต์ชอปที่เธอเห็นว่าเป็นรูปหน้าศพไปก่อนหน้านี้ เธอคนนั้นยังคงเหมือนเดิมแทบทุกประการ แม้แต่เสื้อผ้าที่เจ้ใส่ก็ยังเป็นชุดเดียวกับในรูปหน้าศพ เป็นเสื้อลายเสือดาว และเจ้ก็เขายังคงจัดข้าวของภายในร้านตามปกติแต่สิ่งที่ทำให้พี่เปิ้ลหวาผวา คือภาพที่เจ้คนนั้นที่กำลังยืดคอ พร้อมใช้ลิ้นเลียสิ่งของ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้เธอ! ด้วยความตกใจ พี่เปิ้ลจึงรีบวิ่งหนีออกจากสถานที่แห่งนั้นทันที ก่อนจะขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมโทรศัพท์ไปเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้พี่สาวฟัง และบอกว่าจะไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว เพราะถูกผีหลอกและต้องการกลับบ้านทันทีแต่พี่สาวกลับต่อว่าเธอ เพราะหนังสือทั้งหมดก็ยังอยู่ที่บูธ จะทิ้งไว้แบบนั้นไม่ได้ ต้องกลับไปนำของทั้งหมดกลับมาด้วย อย่าทำอะไรแบบนี้ อย่างไรก็ตามพี่สาวเองก็ดูเหมือนจะยังมีความรู้สึกก้ำกึ่ง ราวกับไม่แน่ใจว่าจะเชื่อเรื่องที่พี่เปิ้ลเล่าหรือไม่ จึงบอกให้เธอลองกลับไปขายของอีกสักวันก่อนพี่เปิ้ลจึงจำใจกลับเข้าไปขายของกับน้องมอสอีกครั้งตามเดิม แต่สิ่งที่พบในวันนั้นก็ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ เพราะเมื่อไม่ได้คลุมผ้าไว้ หนังสือทั้งหมดก็กลับมาอยู่ในสภาพเละเทะราวกับร้านเพิ่งผ่านสงครามมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นกลับสามารถขายหนังสือได้หมด ในวันเดียวกันนั้นพี่เปิ้ลได้แจ้งกับทางตลาดอย่างชัดเจนว่า เธอจะอยู่ไม่ครบ 7 วัน และวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เข้ามาขายของในสถานที่แห่งนี้ช่วงบ่ายก่อนเดินทางกลับ ร้านอื่น ๆ ต่างทยอยเก็บของและขนสินค้ากลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงน้องผู้หญิงจากบูธกิฟต์ชอปเช่นเคย ซึ่งครั้งนี้เธอก็เดินเข้ามาถามพี่เปิ้ลด้วยประโยคเดิมว่า“วันนี้กลับบ้านไหมคะ?”พี่เปิ้ลตอบกลับไปทันทีว่า “กลับ” ก่อนจะรีบเก็บของและขนสินค้าทั้งหมดกลับบ้าน ระหว่างนั้นน้องผู้หญิงคนดังกล่าวดูเหมือนจะยืนรอเธออยู่ พี่เปิ้ลจึงตัดสินใจถามน้องว่ามีอะไรอยากเล่าให้ฟังหรือไม่ เพราะเธอเองก็อยากรู้ว่าที่นี่เป็นอย่างไรกันแน่ก่อนจะตอบคำถาม น้องผู้หญิงกลับเลือกถามพี่เปิ้ลก่อนว่า “พี่เห็นอะไรบ้าง?”พี่เปิ้ลจึงเริ่มเล่าถึงคุณตาที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เมื่อน้องได้ฟังก็เพียงพยักหน้ารับ โดยไม่ได้แสดงความประหลาดใจใด ๆ จากนั้นพี่เปิ้ลจึงเล่าถึงคุณยาย คุณแม่ลูกอ่อน ที่เธอเคยพบเห็นในคืนแรกเธอไม่ได้ท่าทีใดใดจนกระทั่งเมื่อพูดถึงหญิงที่บูธกิฟต์ชอป น้องผู้หญิงกลับถามขึ้นมาว่าเขาคนนั้นมีลักษณะเป็นอย่างไร พี่เปิ้ลจึงเล่าถึงรูปร่างหน้าตาและเสื้อผ้าที่เธอเคยเห็น ก่อนที่น้องผู้หญิงจะตอบกลับมาว่า“นั่นแม่ของหนูเอง”น้องผู้หญิงเล่าว่า ในช่วงที่แม่เสียชีวิต แม่ของเธอมีหนี้สินติดค้างกับเจ้าของตลาดแห่งนี้ ตามความเชื่อทางตลาดจึงมีการมาขอดวงวิญญาณของแม่ไปใช้ทำคุณไสย เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับการยกหนี้ให้ น้องจึงมักเดินทางมาเฝ้าบูธอยู่ทุกวัน เพราะต้องการพบแม่ของตัวเองอีกครั้ง แต่ที่ผ่านมาเธอกลับไม่เคยพบแม่เลย อย่างไรก็ตาม เมื่อมีบูธใหม่ ๆ เข้ามาตั้งขายสินค้า กลับกลายเป็นว่าคนเหล่านั้นมักจะได้พบเห็นแม่ของเธออยู่เสมอนอกจากนี้น้องผู้หญิงยังเล่าให้พี่เปิ้ลฟังอีกว่า พื้นที่ทั้งหมดที่ตลาดแห่งนี้ตั้งอยู่ แท้จริงแล้วเคยเป็นป่าช้ามาก่อน แต่เป็นป่าช้าที่มีเจ้าของ ซึ่งก็คือเจ้าของตลาดแห่งนี้เอง โดยเจ้าของตลาดต้องการลองทำธุรกิจ จึงนำพื้นที่ดังกล่าวมาบริหารจัดการ และปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นตลาดอย่างที่เห็นในปัจจุบันไม่เพียงเท่านั้น เจ้าของตลาดแห่งนี้ยังเป็นคนเล่นของ โดยมีการฝึกวิชาในลักษณะเมตตามหานิยม เพื่อให้ผู้ที่ทำการค้าขายมีความร่ำรวย และขายของได้ดี แต่คนที่ถูกนำมาเป็นหนูทดลองในวิชาดังกล่าวกลับเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่เข้ามาขายของภายในตลาดแห่งนี้จากข้อมูลที่น้องผู้หญิงเล่า เจ้าของตลาดต้องการพิสูจน์ว่าหากทำคุณไสยด้วยวิธีนี้แล้ว จะสามารถทำให้คนขายของดีขึ้นจริงหรือไม่ แต่เนื่องจากเจ้าของตลาดไม่ได้เป็นหมอผี และไม่ได้มีความเชี่ยวชาญด้านคุณไสยมากถึงขั้นทำเป็นอาชีพ สิ่งที่ทำจึงมีผลอยู่ได้เพียง 7 วันเท่านั้น ไม่สามารถทำให้ผู้ค้าขายร่ำรวยได้ตลอดเวลานี่จึงเป็นที่มาของการกำหนดให้พ่อค้าแม่ค้าเข้ามาขายของได้ 7 วัน แล้วต้องเว้นไปอีก 7 วัน โดยช่วงเวลาที่ให้หยุดนั้นเป็นการพักตัวของเจ้าของตลาด ก่อนจะกลับมาทำพิธีใหม่อีกครั้งเป็นเวลา 7 วัน และวนเวียนอยู่ในลักษณะนี้เรื่อยไปส่วนบูธที่อยู่ได้ก็เป็นบูธที่ทราบอยู่แล้วว่าตนเองจะได้กำไร จึงเลือกเก็บร้านและกลับไปตั้งแต่ช่วงบ่าย เพราะเพียงแค่ขายสินค้าในช่วงเช้าก็สามารถทำกำไรได้แล้ว สำหรับลูกค้าที่เดินเข้ามาซื้อสินค้าภายในฮอลล์ ยืนยันว่าทั้งหมดเป็นลูกค้าจริง ๆ เป็นคนจริง ๆ แต่ไม่สามารถทราบได้ว่าพวกเขาเป็นใคร มาจากไหนถึงอย่างนั้นก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่พี่เปิ้ลไม่สามารถหาคำตอบได้จนถึงทุกวันนี้ นั่นคือเหตุใดผู้คนจำนวนมากจึงพากันเข้ามาซื้อหนังสือที่อยู่ในสภาพไม่สมประกอบ บางเล่มยับเยิน บางเล่มถูกฉีกขาด หรือแม้แต่หนังสือที่มีร่องรอยเหมือนถูกเหยียบย่ำมาแล้วก็ตาม แต่กลับยังมีคนยอมจ่ายเงินซื้อไปโดยไม่มีใครแสดงท่าทีผิดปกติพี่เปิ้ลยืนยันว่าการขายของในสถานที่แห่งนี้ขายดีจริง ๆ ขนหนังสือมาเต็มคันรถตู้ แต่เมื่อถึงเวลาขากลับกลับสามารถขนคนกลับแทนได้ เนื่องจากหนังสือทั้งหมดถูกขายออกไปจนหมดแล้วอย่างไรก็ตาม แม้การขายของในครั้งนั้นจะสร้างกำไรได้มากมายเพียงใด แต่หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ร้านของพี่เปิ้ลก็ไม่เคยกลับไปเปิดขาย หรือทำการค้าในสถานที่แห่งนั้นอีกเลย(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

เรื่องเล่าจากคุณภ.สำเภา l อังคารคลุมโปง X ภ.สำเภา [22 ก.ย.69]

29 ก.ย. 2026

เรื่องเล่าจากคุณภ.สำเภา l อังคารคลุมโปง X ภ.สำเภา [22 ก.ย.69]

กลับถึงคอนโดกลางดึก จู่ ๆ รู้สึกเหมือนมี “บางสิ่ง” กำลังจ้องมอง ทั้งที่ในห้องกลับไม่มีใคร ก่อนพบ “ดวงตา” ปริศนาโผล่อยู่ในตะกร้าผ้าข้างเตียง และยิ่งย้อนดูเหตุการณ์คืนนั้น ความจริงยิ่งชวนขนลุก…เพราะสิ่งที่เธอคิดว่าเป็น “ผี” อาจมีคำตอบที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น!เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้ใน ‘อังคารคลุมโปง X ภ.สำเภา [22 ก.ย. 2569]’ ไปพร้อมกับ ‘ดีเจเเนน’ และ ‘ดีเจเจ็ม’ กับเรื่องราวที่มีชื่อว่า ‘ทฤษฎีสีเลือด’ คุณภ.สำเภา ได้ถ่ายทอดประสบการณ์ชวนขนลุก โดยย้ำตั้งแต่ต้นว่า เรื่องนี้ “ไม่มีผี แต่มีเลือด” เป็นเรื่องราวของคุณเตย ที่เกิดขึ้นในช่วงที่เธอกำลังจะขึ้นปี 3 หลังจากย้ายออกจากที่พักภายในมหาวิทยาลัยมาอยู่คอนโดด้านนอกได้ประมาณ 1–2 ปีในช่วงเวลานั้น คุณเตยอาศัยอยู่ภายในคอนโดตามปกติ จนกระทั่งคืนหนึ่ง เธอออกไปทำกิจกรรม และเดินทางกลับคอนโดในช่วงดึก โดยคืนนั้นฝนตกหนักมาก เธอขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าสายฝนกลับมาถึงคอนโด ก่อนจะจอดรถตามปกติ และรีบวิ่งเข้าอาคารเมื่อกลับมาถึงห้อง ด้วยความที่เพิ่งตากฝนจนตัวเปียก เธอจึงรีบเข้าไปอาบน้ำทันที แต่หลังจากอาบน้ำเสร็จกำลังจะเปิดประตูออกจากห้องน้ำ บรรยากาศภายในห้องกลับเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ทั้งที่ไฟยังเปิดอยู่ตามปกติ แต่เธอกลับรู้สึกว่าทุกอย่างมืดลง และมองเห็นไม่ชัดก่อนจะรู้สึกว่า“ไฟมันหรี่ลงมันมัวไปหมด”จากที่ก่อนหน้านี้เธอสามารถมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ภายในห้องได้ตามปกติ กลับกลายเป็นว่าการมองเห็นเหมือนถูกจำกัดให้โฟกัสอยู่เพียงจุดเดียว ไม่สามารถมองภาพโดยรอบได้กว้างเหมือนเดิม ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ และยื่นหน้ามาบดบังสายตาของเธอจากทั้งทางซ้าย และขวาตอนนั้นคุณเตยเริ่มรู้สึกไม่ดีอย่างมาก และรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้องอยู่ตลอดเวลา เธอหยิบเสื้อผ้าที่เปียกฝนขึ้นมา เดิมทีตั้งใจจะนำไปตากที่ระเบียง แต่สุดท้ายกลับเดินเข้ามาในห้อง และโยนเสื้อผ้าลงตะกร้า ก่อนจะรีบกระโดดขึ้นเตียงและหยิบโทรศัพท์โทรหาพ่อทันที“ฮัลโหลป๊าเอาอีกแล้วหนูรู้สึกอย่างงี้อีกแล้ว” คุณเตยอธิบายกับพ่อว่า ไม่ว่าจะมองไปทางไหน เธอก็ไม่พบวิญญาณ หรือสิ่งผิดปกติใด ๆ ไม่มีทั้งผู้หญิง คนแก่ หรือบุคคลอื่น แต่กลับรู้สึกอย่างชัดเจนว่ามีบางสิ่งกำลังมอง และจ้องเธออยู่ อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนสิ่งนั้นกำลังพยายามจะสื่อสารอะไรบางอย่างกับเธอ แต่เธอไม่สามารถอธิบายความรู้สึกนั้นออกมาได้ และยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดมากขึ้นพ่อของคุณเตยจึงบอกให้เธอเปิดกล้องวิดีโอคอลมา เพื่อที่จะช่วยดูบรรยากาศภายในห้องให้ โดยพ่อของเธอเองเป็นคนที่มีความรู้สึกไว และมีสัมผัสบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องวิญญาณอยู่แล้วระหว่างที่คุณเตยแพลนกล้องไปรอบ ๆ ห้อง เธอก็ถามพ่อว่า“เนี่ยป๊าเห็นไหมมีอะไรไหมตรงเตียงตรงตู้โต๊ะมีไหม”ทันใดนั้น พ่อกลับบอกให้เธอแพลนกล้องไปยังบริเวณหนึ่ง“เดี๋ยวๆๆ แพลนไปตรงนี้ซิตรงตรงหน้าเราเลย”คุณเตยจึงแพลนกล้องไปยังบริเวณที่พ่อบอก ก่อนที่พ่อจะพูดขึ้นมาว่า “เออๆๆๆ ถือสายไว้นะเดี๋ยว ไปรับ”คำพูดดังกล่าวยิ่งทำให้คุณเตย รู้สึกว่าภายในห้องอาจมีบางสิ่งบางอย่างอยู่จริง เธอจึงถามพ่ออีกครั้งว่า สรุปแล้วมีอะไรอยู่ในห้องของเธอใช่หรือไม่ แต่พ่อกลับตอบเพียงว่า“เออเดี๋ยวไปรับรออยู่นั่นแหละเอออย่าไปไหนนะอยู่ที่นั่นนะห้ามออกไปไหนนะ” ก่อนหน้านี้คุณเตยยอมรับว่าตัวเองค่อนข้างสติแตก ตื่นตระหนก และหวาดกลัว แต่หลังจากได้คุยกับพ่อ เธอก็เริ่มสงบนิ่งลง เมื่อรู้ว่าพ่อกำลังจะมารับ เธอจึงบอกว่าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะตอนนั้นเธอสวมชุดนอนอยู่คุณเตยลุกออกจากเตียงและเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อเตรียมเปลี่ยนชุด แต่ทันใดนั้นพ่อกลับรีบบอกว่า“หยุด! ไม่ต้องเปลี่ยนละไม่ต้องเปลี่ยนกลับไปที่เตียง แล้วรอจนกว่าพ่อจะถึง” คำพูดของพ่อยิ่งทำให้คุณเตยเชื่อว่าภายในห้องต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เพราะเหตุใดพ่อจึงไม่ยอมให้เธอลุกออกจากเตียง หรือแม้แต่เปลี่ยนเสื้อผ้า ในที่สุด พ่อก็เดินทางมาถึง และพาคุณเตยออกจากห้องเพื่อเดินทางกลับบ้าน ระหว่างทางกลับ คุณเตยจึงถามพ่ออย่างตรง ๆ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องคืออะไร เพราะตัวเธอเองมองไม่เห็นอะไร แต่กลับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างได้ และเชื่อว่าพ่อน่าจะเห็นอะไรบางอย่างจนเธอค่อนข้างมั่นใจว่าสิ่งที่พ่อเห็นอาจเป็นวิญญาณ อย่างไรก็ตาม พ่อกลับตอบบ้าง ไม่ตอบบ้าง ขณะที่แม่ของคุณเตย ได้เล่าเพิ่มเติมว่า ตอนที่พ่อเดินทางไปรับคุณเตย พ่อบอกให้แม่เอาผ้ามาคลุมตัวเธอไว้ ส่วนพ่อเดินเข้าไปในห้อง และจัดการอะไรบางอย่าง ก่อนจะบอกกับคุณเตยว่าให้รอจนใกล้ถึงบ้าน แล้วพ่อจะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง ระหว่างเดินทางกลับเมื่อใกล้ถึงบ้าน บริเวณนั้นมีวัดแห่งหนึ่ง พ่อจึงลงจากรถ และเดินไปยังบริเวณดังกล่าว ก่อนจะนำบางสิ่งไปวางไว้ แล้วจึงกลับขึ้นรถมา คุณเตยจึงถามพ่อว่าไปทำอะไรมา พ่อจึงยอมเล่าให้ฟังว่า...“ในระหว่างที่กำลังวิดีโอคอลกับเธอและขับรถมารับ พ่อสังเกตเห็นบางสิ่งบริเวณปลายเตียงซึ่งตรงนั้นมีตะกร้าผ้าของคุณเตยวางอยู่ สิ่งที่พ่อเห็นคือ ดวงตาคู่หนึ่งที่มองลอดออกมาจากตะกร้าผ้าเป็นดวงตาที่เหมือนกำลังจ้องมองออกมาจากกองเสื้อผ้า”คุณเตยถึงกับงง และสงสัยว่าสิ่งที่พ่อเห็นคืออะไร หรือสิ่งนั้นเป็นผีจริง ๆ และบทสรุปของเรื่องนี้กำลังจะกลายเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ หรือไม่? แต่พ่อเองก็ยอมรับว่าตอนแรกเขาก็เข้าใจว่าเป็นผีเช่นกัน ทว่าเมื่อเดินทางไปถึงห้องจริง ๆ กลับเกิดความสงสัย จึงตัดสินใจเข้าไปตรวจสอบ และรื้อตะกร้าผ้าและทันทีที่รื้อตะกร้าผ้าออก สิ่งที่พบกลับทำให้เรื่องราวน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม เพราะสิ่งที่เห็นอยู่ตรงนั้นคือ ลูกตาของมนุษย์จริง ๆ โดยมีเนื้อเยื่อบางส่วนติดออกมาด้วย รวมถึงมีเศษชิ้นส่วนบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายเนื้อเยื่อติดอยู่ในระหว่างที่ คุณเตยเดินออกจากห้อง พ่อก็เดินตามออกมา และลองเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปตรวจสอบ เมื่อมองไปที่พื้น พ่อสังเกตเห็นคราบสีแดง ๆ พร้อมกับเศษเยื่อบางอย่างที่ยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าชวนขนลุกขึ้นไปอีกพ่อจึงตัดสินใจบอกกับคุณเตยว่า“พรุ่งนี้อยู่บ้านนะเดี๋ยวป๊ามา” วันต่อมา พ่อหายออกไปประมาณครึ่งวัน ก่อนจะกลับมาบอกให้คุณเตยฟังว่าจะต้องไปสถานีตำรวจ เพราะต้องให้ปากคำถึงสาเหตุที่มีเศษอวัยวะของมนุษย์ติดมากับตัว และเสื้อผ้าของเธอแต่พ่อเองเริ่มเข้าใจแล้วว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นได้อย่างไร เพราะพ่อได้ย้อนกลับไปดูกล้องวงจรปิดของคืนนั้น และพบว่าในช่วงเวลาที่คุณเตยขี่มอเตอร์ไซค์กลับมาถึงคอนโด และกำลังจะวิ่งเข้าอาคาร เป็นจังหวะเดียวกับที่มีผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดลงมาจากตึก และชิ้นส่วนจากร่างของผู้หญิงคนนั้นได้กระเด็นมาติดกับเสื้อผ้าของคุณเตย โดยที่เธอไม่รู้ตัวเหตุการณ์นี้จึงทำให้คุณเตย เริ่มเข้าใจว่า เหตุใดในคืนนั้นเธอจึงรู้สึกผิดปกติ และเหตุใดตอนที่อาบน้ำจึงมีบางอย่างสีแดง ๆ ไหลไปกับน้ำ ตอนแรกเธอคิดว่าอาจเป็นประจำเดือน เพราะเป็นผู้หญิง และไม่ทันคิดว่าจะมีอะไรอื่นติดมากับตัว แต่ความจริงกลับไม่ใช่ เพราะสิ่งที่ติดมากับเสื้อผ้าของเธอ คือชิ้นส่วนจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นส่วนสาเหตุที่ คุณเตยไม่สามารถได้ยินเสียง หรือรู้ตัวว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ก็เป็นเพราะในขณะนั้นฝนตกหนักมาก เสียงฝนจึงกลบเสียงรอบข้างจนหมดจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สิ่งที่คุณเตยคิดว่าเป็นความรู้สึกเหมือนถูกบางสิ่งจับจ้องอยู่ภายในห้อง จึงมีคำอธิบายที่น่าสะพรึงกว่าที่เธอคิด เพราะสิ่งที่เธอนำกลับเข้าห้องมาด้วยในคืนนั้น ไม่ใช่เพียงเสื้อผ้าที่เปียกฝน แต่กลับเป็นชิ้นส่วนจากเหตุการณ์สลดที่เกิดขึ้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว และดวงตาที่พ่อมองเห็นผ่านหน้าจอในตอนแรก ซึ่งทำให้ทั้งคู่คิดว่าอาจเป็น “ผี” กลับกลายเป็น ลูกตาของมนุษย์จริง ๆ ที่ติดมากับตะกร้าผ้าของเธอทั้งนี้ คุณภ.สำเภอทิ้งท้ายว่า ตัวเขาเองยังไม่แน่ใจเกี่ยวกับช่วงปีที่เกิดเหตุการณ์ดังกล่าว แต่ยืนยันว่าเหตุการณ์นี้เคยเป็นข่าวใหญ่ของจังหวัดนั้นจากคืนนั้น เรื่องที่คุณเตยคิดว่าอาจเป็นเพียงความรู้สึกแปลก ๆ หรือสิ่งลี้ลับ กลับกลายเป็นเหตุการณ์จริงที่ไม่มีใครคาดคิด และคงไม่มีใครรู้เลยว่า หากวันนั้นพ่อไม่ได้สังเกตเห็นบางอย่างผ่านกล้อง เรื่องราวทั้งหมดจะจบลงอย่างไร….(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

album
♪efm
-

-